Ξένη δραματουργία
Στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, "Ο Βυσσινόκηπος" του Αντόν Τσέχωφ επιστρέφει, από τις 26 Φεβρουαρίου, με τη σκηνοθετική υπογραφή του Έκτορα Λυγίζου. Το κύκνειο άσμα του Ρώσου δραματουργού, ένα έργο για το τέλος ενός κόσμου και την αδυναμία της αλλαγής, αποκτά σύγχρονη ανάγνωση μέσα από τη ματιά του Λυγίζου, που εδώ και χρόνια ερευνά τις ρωγμές της συλλογικής και προσωπικής μνήμης. Γιώργος Ζιάκας, Γιάννης Κλίνης, Σοφία Κόκκαλη, Έκτορας Λυγίζος, Υβόννη Μαλτέζου*, Μαρία Μοσχούρη, Αμαλία Μουτούση, Ράνια Οικονομίδου*, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κατερίνα Πατσιάνη, Φοίβος Συμεωνίδης. *Σε διπλή διανομή.
Το δράμα του Μαξίμ Γκόρκι "Βάσσα - Μια μητέρα" σκηνοθετεί η Λίλλυ Μελεμέ στο Arroyo, από 2 Φεβρουαρίου, κρατώντας και την κεντρική ερμηνεία μίας γυναίκας που μετατρέπεται σε αμείλικτο θύτη, προκειμένου να εξασφαλίσει την επιβίωση της οικογένειάς της. Μαζί της εννέα νέοι ηθοποιοί, σε ένα έργο για τη βία που κληροδοτείται από γενιά σε γενιά.
Ο Γιάννης Κακλέας σκηνοθετεί στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Σκηνή Φρυνίχου) τη διαχρονική κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι, "Η Λοκαντιέρα", δίνοντας έμφαση στη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο παιχνίδι των φύλων, την εξουσία και την κοινωνική υποκρισία. Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα 5 Φεβρουαρίου με πρωταγωνιστικό ντουέτο τους Βερόνικα Δαβάκη και Ιβάν Σβιτάϊλο .
Την ίδια ημερομηνία, μια διαφορετική σκηνική πρόταση έρχεται στο Ακροπόλ με τον "Αγαπητικό της βοσκοπούλας – Το μιούζικαλ" των Γιάννη Καλαβριανού – Θοδωρή Οικονόμου, όπου η λαϊκή παράδοση συναντά τη σύγχρονη μουσικοθεατρική φόρμα. Η ιστορία έρωτα του Δημήτριου Κορομηλά, όσο κι αν την ξέρουμε, δεν παλιώνει ποτέ! Εδώ και περισσότερα από 130 χρόνια βρίσκει τρόπο να συγκινεί, να τραγουδιέται και να ξαναλέγεται κι εκεί θα την απολαύσουμε με τους Λάζαρο Γεωργακόπουλο, Ελένη Ουζουνίδου, Μάρκο Παπαδοκωνσταντάκη, Ασημένια Βουλιώτη, Γιάννη Αναστασάκη, Γιώργο Γλάστρα, Στέλλα Αντύπα, Μαριάμ Ρουχάτζε, Ευσταθία Λαγιόκαπα, Χρήστο Γκρόζο, Φάνη Κοσμά, και Τάνια Τσανακλίδου.
Στο Θέατρο Πορεία, από τις 9 Φεβρουαρίου ανεβαίνει "Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι" του Όσκαρ Ουάιλντ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγιοπετρίτη Μπογδάνου. Το σκοτεινό παραμύθι της αιώνιας νεότητας και της ηθικής φθοράς μεταφέρεται στη σκηνή ως μια υπαρξιακή μελέτη πάνω στην εικόνα, την επιθυμία και την ευθύνη της επιλογής. Στη σύγχρονη, ριζοσπαστική θεατρική διασκευή, η Νάντια Κοντογεώργη μεταμορφώνεται και ερμηνεύει είκοσι έξι ρόλους.
Στο opbo studio, από την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου, η Γεωργία Μαυραγάνη παρουσιάζει τη σκηνοθεσία και διασκευή του έργου "Οι σχολικές εκθέσεις του Φριτς Κόχερ ή πώς γεννιέται ένας πειθαρχημένος άνθρωπος", μια παράσταση που εστιάζει στον μηχανισμό της πειθαρχίας και της κανονικοποίησης, μέσα από το βλέμμα ενός παιδιού που σταδιακά συμμορφώνεται. Παίζουν οι Βασίλειος Γαλουτζής, Ορφέας Ησάια, Δημήτρης Κακαρόντζας, Γαλάτεια Μαρκαντώνη, Ρία Μοιραναίου, Γρηγόρης Πανταζής, Κατερίνα Παπαγεωργίου, Διαλεκτή Πουρσανίδου, Δήμητρα Σαρρή, Νέλλη Σιάρρου.
Την ίδια ημέρα, στο Δίπυλον, ο Γιώργος Παπαγεωργίου αναμετριέται, σόλο, με το εμβληματικό "1984" του Τζωρτζ Οργουελ. Σε έναν τερατώδη κόσμο απόλυτου ελέγχου και διαρκούς επιτήρησης, η παράσταση θέτει το καίριο ερώτημα: πώς μπορεί κανείς να αντισταθεί χωρίς να μετατραπεί ο ίδιος σε τέρας;
Στο Bios, από τις 5 Φεβρουαρίου, παρουσιάζεται το "Στο εσωτερικό" του Μωρίς Μαίτερλινκ, στη νέα σκηνοθετική δουλειά της Ελένης Παργινού. Ερμηνεύουν οι Γιώργος Φριντζήλας, Ρεβέκα Τσιλιγκαρίδου, Νεφέλη Ανανιάδη, Αλέξανδρος Νούσκας – Βαρελάς και Μάιρα Σιδερίδου, ενώ τα ηχοτοπία και τα live electronics υπογράφει ο Κώστας Φραντζής, δημιουργώντας ένα ατμοσφαιρικό, σχεδόν τελετουργικό σκηνικό σύμπαν.
Έργο του Λέοντος Τολστόι και συγκεκριμένα "Η Ανάστασις" θα παρουσιαστεί, σε σκηνοθεσία Βασίλη Τριανταφύλλου , με πρεμιέρα στις 14 Φεβρουαρίου, φωτίζοντας το ηθικό και πνευματικό ταξίδι του ανθρώπου προς τη λύτρωση. Οι τολστοϊκοί ήρωες του 1899, μέσα από την διασκευή και δραματουργική επεξεργασία της Δάφνης Λιανάκη ζωντανεύουν στο θέατρο Noūs από τους Δαβιλά Αλέξανδρο, Δούβρη Σωτήρη, Ζουρελίδου Ελένη, Ηλιόπουλο Θοδωρή, Κουτουλάκη Ματουάλι, Μηλιαράκη Ασπασία, Μπάδρα Λυκούργο.
Τέλος, στο Θέατρο Altera Pars, από τις 15 Φεβρουαρίου, παρουσιάζεται το "Lost & Found" της Nalini Vidoolah Mootoosamy, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου. Παίζουν οι Πέτρος Νάκος, Δημήτρης Δρακόπουλος, Νίκος Αξιώτης, Αγγελική Κοντού, Σάκης Σιούτης και Άντα Κουγιά. Μια παράσταση για την απώλεια, τη μνήμη και την αναζήτηση ταυτότητας, που ισορροπεί ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό.
Ελληνικά έργα
Το έχουμε πει από την αρχή της θεατρικής σεζόν 2025-26, η ελληνική δραματουργία εμφανίζεται πολυφωνική, ανήσυχη και στραμμένη στο παρόν, συνομιλώντας τόσο με την ιστορία όσο και με τις πιο καίριες υπαρξιακές και πολιτικές αγωνίες της εποχής. Οι νέες ελληνικές παραστάσεις χαρτογραφούν έναν κόσμο σε διαρκή μετάβαση.
Ο Θανάσης Ζερίτης μάς συστήνει τη συγγραφέα Μαργαρίτα Παπαγιάννη, στο έργο "Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες "που θα ερμηνεύσει η ίδια στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, από 2 Φεβερουαρίου. Πρόκειται για έναν μονόλογο για το "ghosting", μια εξομολόγηση για όσους έφυγαν ξαφνικά και σιωπηλά, αφήνοντας πίσω τους κενά, ερωτήματα και ανείπωτα συναισθήματα.
"Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ" ονομάζεται η νέα κωμωδία του Δημήτρη Αλεξίου, που σκηνοθετεί ο ίδιος στο Μικρός Κεραμεικός, από 6 Φεβρουαρίου, αποτίνει φόρο τιμής στον Γάλλο μετρ της φάρσας, με μία κωμωδία οικογενειακών παρεξηγήσεων και εξωσυζυγικών καταστάσεων και προβλημάτων. Επιστημονικά παράδοξα, εξωσυζυγικές περιπέτειες κι ένας εννιαμελής θίασος επί σκηνής υπόσχονται να μην αφήσουν κανένα στο απυρόβλητο.
Στο Νέο Θέατρο "Κατερίνα Βασιλάκου-Μαριάννα Τόλη", από τις 9 Φεβρουαρίου, παρουσιάζεται η "Αθανασία", το νέο έργο της Νεφέλης Μαϊστράλη, σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, με την Έλλη Τρίγγου στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τους Θανάση Βλαβιανό, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Ειρήνη Μπούνταλη, Γιώργο Νούση, Αλέξανδρο Τούντα. Το έργο εμπνέεται από τον βίο και την πολιτεία της πολυσυζητημένης "Αγίας" Αθανασίας του Αιγάλεω, το πολύκροτο σκάνδαλο του "Θαυματουργού νερού" του Γ. Καματερού που "γιατρεύει" τον καρκίνο, καθώς και τη λειτουργία του ίδιου του Μεσσιανισμού, ως κοινωνικού φαινομένου. Συνομιλεί ανοιχτά με το υπαρξιακό άγχος της φθοράς και της επιθυμίας για διάρκεια, φωτίζοντας τις ρωγμές ανάμεσα στη μνήμη, το σώμα και την ανάγκη του ανθρώπου να αφήσει ίχνος.
Στην Πειραματική Σκηνή του Θεάτρου Δίπυλον, στις 6 Φεβρουαρίου, το τέταρτο από τα έξι θεατρικά "Σκίτσα" επιχειρεί μια τολμηρή αναμέτρηση με τη μετά-ανθρώπινη γλώσσα και την τεχνητή νοημοσύνη. Το έργο "Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1", σε σύλληψη και δημιουργία της Μάρθας Μπουζιούρη, εξερευνά την επικοινωνία, την προσευχή και την κραυγή σε έναν ψηφιακό κόσμο όπου τα όρια ανθρώπου και μηχανής γίνονται ολοένα και πιο ασαφή. Παίζουν οι: Ελισσαίος Βλάχος, Θεοδώρα Γεωργακοπούλου, Δημήτρης Καπετάνιος, Κονδυλία Κωνσταντελάκη, Άννα Λουιζίδη, Θωμάς Μακρυγιάννης, Ουίτσι, Τατιάνα-Άννα Πίττα.
Στο Θέατρο Πόρτα, από τις 27 Φεβρουαρίου, ανεβαίνει "Ο Κος Ζυλ", μεταγραφή της εμβληματικής "Δεσποινίδος Τζούλιας" του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Μια παράσταση που κινείται με ακρίβεια και ευαισθησία στα όρια της καθημερινότητας, φωτίζοντας τη μοναξιά, την επανάληψη και τις σιωπηλές εκκρεμότητες των ανθρώπινων σχέσεων. Η δραματουργική του ματιά μετατοπίζει το κέντρο βάρους στη σχέση ανάμεσα σε δύο άνδρες: τον Ζυλ (Νίκος Κοσώνας) και τον Ζαν (Γιάννης Καράμπαμπας), εξετάζοντας το βάρος της πατριαρχίας που ανέκαθεν συνθλίβει και το ανδρικό φύλο.
Στο Θέατρο Coronet, από τις 9 Φεβρουαρίου, ο Γιώργος Αλκαίος σκηνοθετεί την πρωτότυπη κωμωδία-φάρσα "Ο Ημιυπαίθριος", που συνυπογράφει με τον Στράτο Αγιοστρατίτη. Μια παράσταση όπου χάος, σουρεαλισμός και κοινωνική σάτιρα συνυπάρχουν, σχολιάζοντας με καυστικό χιούμορ τις παθογένειες της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Παίζουν οι: Αγιοστρατίτης Στράτος, Δεληκάρης Άγγελος, Κοτζαμάνης Θωμάς, Κρητικός Γιώργος, Κρυεμάδι Παναγιώτης, Λύκου Μαιρινίκη, Τατάνη Βίρνα, Τριχάς Βασίλης, Τσουρουνάκης Γιάννης, Τσώρου Εμμανουέλα και Φασόλη Μιράντα.
Στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, στις 16 Φεβρουαρίου, κάνει πρεμιέρα το έργο "24 ώρες σ’ έναν κόσμο που δεν μας ανήκει" του Παντελή Φλατσούση, σε σύλληψη και σκηνοθεσία του ίδιου. Μια διεθνής συμπαραγωγή που επιχειρεί να αποτυπώσει την αίσθηση του προσωρινού και του επισφαλούς, σε έναν κόσμο όπου τα σύνορα –κυριολεκτικά και μεταφορικά– μετακινούνται διαρκώς. Είναι μια σημαντική διεθνής συνεργασία, που φέρνει σε δημιουργικό διάλογο τρεις πολιτιστικούς φορείς από την Ελλάδα και τη Γερμανία, αναδεικνύοντας τον ρόλο του θεάτρου ως τόπου καλλιτεχνικής και κοινωνικής συνάντησης. Δύο σκηνοθέτες, ο Παντελής Φλατσούσης στην Ελλάδα και ο Daniele Szeredy στην Γερμανία, δημιουργούν τη δική τους εκδοχή με αφορμή το "Μίσος", ενώ θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε και τη γερμανική παράσταση, "Hass / Μίσος / Ură" σε σύλληψη και δραματουργία του Josef Bäcker, τον Μάιο στη Φρυνίχου.
Στο Θέατρο Φούρνος, από τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου, παρουσιάζεται ο "Φαέθων" του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη με τους Χριστόφορο Κώνστα, Μάγδα Κατσιπάνου, Κατερίνα Κέντρου, Κλέλια Μαμουνάκη, Δημήτρης Βουτσής. Ένα βαθιά ποιητικό και σκληρό, που επανεξετάζει τον μύθο ως πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στην επιθυμία, την ύβρη και την αναπόφευκτη πτώση.
Στο Bios, στις 9 Φεβρουαρίου, κάνει πρεμιέρα το "LO" του Μάριου Τσάγκαρη, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπακώστα, μια παράσταση που κινείται στα όρια του σύγχρονου θεάτρου λόγου και περφόρμανς, εστιάζοντας στην αποξένωση και την ανάγκη επικοινωνίας. Παίζουν: Κατερίνα Παρισσινού, Γιώργος Τριανταφύλλου, Λίνα Πάτσιου, Θεοδόσης Σκαρβέλης, Πασέ Κολοφωτιάς, Χρύσα Βουλουτάκη, Λευτέρης Παπακώστας.
Από τις 11 Φεβρουαρίου, στο ΠΛΥΦΑ, παρουσιάζονται οι "Χήνες" της Στέλλας Ζαφειροπούλου, ένα έργο που μέσα από μια φαινομενικά απλή συνθήκη αποκαλύπτει υπόγειες κοινωνικές και συναισθηματικές εντάσεις. Παίζουν οι: Ντίνα Αβαγιανού, Μάρθα Ακάσογλου, Ηλέκτρα Τζιβάκη, Δημήτρης Τσιγκριμάνης.
Στις 19 Φεβρουαρίου, στο Bios, παρουσιάζεται η παράσταση "Στάση // Ποτάμι" της Σοφίας Γουργουλιάνη, σε σκηνοθεσία Σοφέλπης Στάικου. Με αφετηρία το δυστύχημα των Τεμπών, τρεις χαρακτήρες —αν και μόνο ένας επί σκηνής— μιλούν για την αγάπη τους για μια νέα κοπέλα που χάθηκε. Ερμηνεύει η Νίνα Παπαγεωργίου, ενώ ακούγεται και η φωνή του MC Yinka, σε μια παράσταση-φόρο μνήμης και συλλογικού πένθους.
Μιούζικαλ από το Λονδίνο
Στον αντίποδα της δραματουργικής ενδοσκόπησης και του πολιτικού θεάτρου, η φετινή σεζόν αφήνει χώρο και για τη μεγάλη θεαματική γιορτή του μουσικού θεάτρου. Το θρυλικό "Grease the musical" έρχεται απευθείας από το Λονδίνο στο Christmas Theater, από τις 14 έως τις 22 Φεβρουαρίου, μεταφέροντας στη σκηνή την ακαταμάχητη ενέργεια, τη νοσταλγία και το εκρηκτικό χιούμορ μιας από τις πιο αγαπημένες μουσικές παραστάσεις όλων των εποχών.
Με φόντο την Αμερική της δεκαετίας του ’50, το Grease αφηγείται την ιστορία του Danny, της Sandy και της παρέας τους, υμνώντας τη νεανική ανεμελιά, τον έρωτα, την επανάσταση απέναντι στους κανόνες και τη δύναμη της μουσικής ως συλλογικής εμπειρίας. Οι εμβληματικές μελωδίες, τα χορευτικά σύνολα και η κινηματογραφική αισθητική της αυθεντικής λονδρέζικης παραγωγής μετατρέπουν την παράσταση σε ένα καθαρόαιμο feel-good γεγονός, που συνομιλεί με τη μνήμη, τη διασκέδαση και τη χαρά του θεάτρου ως λαϊκού θεάματος.
Διασκευές – Ιδιαίτερες σκηνικές συνθέσεις
Σε μια σεζόν όπου το θέατρο επαναδιαπραγματεύεται τα όριά του, οι διασκευές και οι σκηνικές συνθέσεις λειτουργούν ως πεδία πειραματισμού και ζωντανής ανασύνθεσης του λόγου. Σ’ αυτό το πλαίσιο, στις 9 και 10 Φεβρουαρίου, στο Μέγαρο Μουσικής θα δούμε την "Έρημη Χώρα" του T.S. Eliot ως ένα αφηγηματικό μονόλογο. Κάτω από τον τίτλο "Η έρημη χώρα του T.S. Eliot | Το εργοστάσιο των ποιημάτων”, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του Ακύλλα Καραζήση, με μουσική σύνθεση και ζωντανή παρουσία του The Boy, και σκηνικά-κοστούμια της Μαρίας Πανουργιά, το εμβληματικό ποίημα αποκτά συλλογική διάσταση. Τελειόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών συμμετέχουν στη σκηνική πράξη, ενώ το κοινό καλείται να εμπλακεί ενεργά στην ανακάλυψη και ανασύνθεση του ποιήματος, σε μια εμπειρία όπου τα όρια θεατή και ερμηνευτή διαρκώς μετακινούνται.
Στο Θέατρο Ολύμπια – Δημοτικό Μουσικό Θεάτρο Μαρία Κάλλας, την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου, ο "Λουκής Λάρας" μεταφέρεται στη σκηνή ως μια αναμέτρηση με την ιστορική μνήμη και την εθνική ταυτότητα. Το εμβληματικό κείμενο της νεοελληνικής λογοτεχνίας γραμμένο από τον Δημήτριο Βικέλα επανέρχεται ως χρονικό επιβίωσης και τραύματος, φωτίζοντας την ανθρώπινη διάσταση της Ιστορίας μέσα από την πρωτότυπη σύνθεση του Λευτέρη Βενιάδη, με τους Κώστα Μπερικόπουλο, Νίκο Ζιάζιαρη και Αλέξανδρο Μποτίνη.
Ιδιαίτερη θέση καταλαμβάνουν οι "Απόντες" του Βασίλη Κατσικονούρη, που παρουσιάζονται με ανανεωμένη ομάδα αφηγητών στο Θέατρο Σταθμός τις Παρασκευές 20 και 27 Φεβρουαρίου, καθώς και 6 και 13 Μαρτίου. Πρόκειται για ένα project–σπουδή στην προφορικότητα και την αφήγηση πριν αυτή γίνει λογοτεχνία. Καθημερινοί άνθρωποι, όχι ηθοποιοί, καλούνται να αφηγηθούν μπροστά στο κοινό ιστορίες για απόντες — από θάνατο, χωρισμό ή ξενιτιά. Κάθε βράδυ, η ίδια ιστορία λέγεται με άλλα λόγια, αδιαμεσολάβητα και απροβάριστα, χωρίς καμία γραπτή βάση. Οι αφηγητές λειτουργούν ως ραψωδοί του έπους της καθημερινότητας, με μια διακριτική θεατρική συνοδεία.
Στο Θέατρο Άβατον, από τις 7 Φεβρουαρίου, παρουσιάζεται το "Άμλετ: σώμα σε αναίρεση" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε δραματουργία, μετάφραση και σκηνοθεσία του Λευτέρη Μαργιόλα, με τους Λευτέρη Μαργιόλα, Αθηνά Μαμωνά, Μαρία Κραμποκούκη, Γιώργο Φάκα, Νίκο Φραγκιουδάκη, Ζωή Χρόνη. Μια ιδιαίτερη σκηνική ανάγνωση του σαιξπηρικού έργου, όπου το σώμα γίνεται πεδίο σύγκρουσης, άρνησης και διάλυσης της ταυτότητας, και ο λόγος δοκιμάζεται μέσα από τη σωματική του φθορά.
Στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, στις 16 Φεβρουαρίου, θα δούμε το "Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες – Μέρος δεύτερο", σε δραματουργία και σκηνοθεσία της Μαριάννας Κάλμπαρη. Η παράσταση συνεχίζει τη σκηνική διερεύνηση των γυναικείων φωνών της μυθολογίας, μετατρέποντας την Πηνελόπη και τις πολλαπλές εκδοχές της σε σύγχρονες μορφές αντοχής, αναμονής και επαναδιεκδίκησης της αφήγησης.
Stand-up χιούμορ και αιχμηρό κοινωνικό σχόλιο
Από τις 5 Φεβρουαρίου, η stand-up παράσταση "Ψύχραιμες" φέρνει στη σκηνή του TGI Fridays™ Loft,τη Δήμητρα Θωμά και τη Σαββούλα Οικονόμου σε έναν διάλογο χιούμορ και παρατήρησης της καθημερινότητας. Με αφετηρία τη γυναικεία εμπειρία, τη σύγχυση του παρόντος και την ανάγκη επιβίωσης με ψυχραιμία —ή έστω με την ψευδαίσθησή της— η παράσταση αξιοποιεί το stand-up ως χώρο εξομολόγησης, ειρωνείας και συλλογικής ανακούφισης.
Στις 9 και 10 Φεβρουαρίου στο Embassy Theater, ο Angelo Tsarouchas παρουσιάζει το "Diaspora Tour” στο Embassy Theater, φέρνοντας στη σκηνή την εμπειρία της διασποράς, της διπλής ταυτότητας και της πολιτισμικής μετακίνησης. Με καυστικό χιούμορ και έντονη αυτοβιογραφική διάσταση, η παράσταση γεφυρώνει διαφορετικά πολιτισμικά πλαίσια, επιβεβαιώνοντας τον διεθνή χαρακτήρα του stand-up ως παγκόσμιας γλώσσας επικοινωνίας.
Στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, στις 18 Φεβρουαρίου 2026, παρουσιάζεται η βιντεοσκοπημένη παράσταση "C.R.E.A.M." του Χρήστου Πέτρου. Ένα stand-up set που εστιάζει στην οικονομική πίεση, την επιβίωση και την κοινωνική πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας το χιούμορ ως μηχανισμό αποφόρτισης αλλά και κριτικής. Η βιντεοσκόπηση μετατρέπει το εφήμερο της ζωντανής κωμωδίας σε καταγεγραμμένο σκηνικό γεγονός.
Στις 25 και 26 Φεβρουαρίου, στο CT Theater, εμφανίζεται ο Louis C.K., μία από τις πιο εμβληματικές και αμφιλεγόμενες μορφές του σύγχρονου stand-up comedy. Με το χαρακτηριστικό, ωμό και αυτοαναφορικό του ύφος, η παράσταση κινείται στα όρια του χιούμορ και της αμηχανίας, φωτίζοντας τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης, τις ενοχές και τα σκοτεινά σημεία της καθημερινής ζωής, όπως μόνο το stand-up μπορεί να το κάνει: άμεσα και μετωπικά.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Η λοκαντιέρα
Η κλασική κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι για τη διεκδίκηση της οικοδέσποινας μιας πανσιόν από τους ενοίκους της, μεταφέρεται στα τέλη της δεκαετίας του ’70.
1984
Ένας ηθοποιός επί σκηνής και τέσσερις μουσικοί ζωντανεύουν το κορυφαίο δυστοπικό έργο του Όργουελ, το οποίο παρουσιάζει έναν κόσμο όπου η ελευθερία καταρρέει, η σκέψη ελέγχεται και ο φόβος κανονικοποιείται. Ο Παπαγεωργίου σκηνοθετεί και ερμηνεύει, μετατρέποντας τη σκηνή σε τόπο εσωτερικού εγκλεισμού, όπου η βία είναι ψυχική και υπαρξιακή. Η μουσική του Αλέξανδρου-Δράκου Κτιστάκη δίνει ρυθμό και παλμό, ενώ η παράσταση φωτίζει τη μάχη του ανθρώπου να κρατήσει την ανθρωπιά του.
Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι
Η Νάντια Κοντογεώργη γίνεται χαμαιλέοντας και ερμηνεύει όλα τα πρόσωπα του κλασικού έργου, στην πολυβραβευμένη, σύγχρονη, ριζοσπαστική θεατρική διασκευή του Κιπ Γουίλιαμς. Ο Ντόριαν Γκρέι εύχεται να μείνει για πάντα νέος, αφήνοντας το πορτρέτο του να φέρει τα σημάδια του χρόνου και των πράξεών του. Καθώς παραδίδεται στην ηδονή και την ανηθικότητα, το σώμα του μένει άφθαρτο, ενώ το πορτρέτο αποκαλύπτει τη διαφθορά της ψυχής του, οδηγώντας τελικά στην αυτοκαταστροφή του. Το «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» αντανακλά τα μέσα της σύγχρονης εποχής, της εικόνας, της οθόνης, της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης. Ο Ντόριαν αναγεννά τη διαβρωμένα αγγελική μορφή του και προσκαλεί τον θεατή να συναντηθεί με τις πολλαπλές πτυχές του εαυτού του, από το διαδικτυακό του άβαταρ μέχρι τη μύχια αλήθεια του.
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας - Το μιούζικαλ
Ο Καλαβριανός, με το χαρακτηριστικό του βλέμμα πάνω στην ελληνική δραματουργία και τον δεκαπεντασύλλαβο που ξέρει να χειρίζεται σαν ζωντανή γλώσσα, ξαναγράφει τον "Αγαπητικό της βοσκοπούλας" του Δημήτριου Κορομηλά από την αρχή, με φρεσκάδα και χιούμορ. Ο Οικονόμου, από την άλλη, συνθέτει μια πρωτότυπη μουσική που γεφυρώνει το παραδοσιακό με το σύγχρονο, το ρομαντικό με το τραχύ. Συγκρούσεις, παρεξηγήσεις και μυστικά οδηγούν σε αδιέξοδα μέχρι να εμφανιστεί ο παντοδύναμος έρωτας σε μια από τις πιο όμορφες ιστορίες αγάπης, που αποτελεί εμβληματικό κομμάτι της ελληνικής μυθοπλασίας από το 1891 που πρωτογράφτηκε, έως σήμερα.
Στο εσωτερικό
Δύο άντρες παρατηρούν τους ένοικους ενός σπιτιού από το παράθυρο, ένα ανυποψίαστο ζευγάρι εν αναμονεί της ανακοίνωσης του θανάτου της κόρης τους. Στο χαρακτηριστικό έργο του νομπελίστα συγγραφέα, εκπρόσωπου του συμβολισμού, η ατμόσφαιρα είναι υποβλητική, το «έξω» συγκρούεται με το «μέσα», ο «εσωτερικός» κόσμος της ασφάλειας αντιτίθεται με τον «εξωτερικό» κόσμο της απώλειας. Ο θάνατος μετατρέπει μια οικογενειακή γιορτή σε πένθιμη τελετουργία στην παράσταση που μας καλεί να στοχαστούμε πάνω στην ευθραυστότητα της στιγμής, αναδεικνύοντας έννοιες και δίπολα όπως οικείο - ανοίκειο, παρελθόν - παρόν, δημόσιο - ιδιωτικό, προσωπικό - οικουμενικό.
Η έρημη χώρα του T. S. Eliot | Το εργοστάσιο των ποιημάτων
Με κύριο άξονα το εμβληματικό ποίημα του Τ. Σ. Έλιοτ, σε μετάφραση Γιώργου Σεφέρη, η παράσταση προτείνει έναν διαφορετικό τρόπο πρόσληψης του ποιητικού λόγου. Το αρχετυπικό έργο του μοντερνισμού, με την έντονη πολυφωνία και τη χορικότητά του, λειτουργεί ως σύγχρονο χορικό για το «σήμερα» και ως πρότυπο. Ο θεατής δεν καλείται απλώς να παρακολουθήσει ένα «έτοιμο» έργο, αλλά συμμετέχει ενεργά στη διαδικασία ανακάλυψής του. Ο ηθοποιός-ερευνητής, ως αρχαιολόγος-ανασκαφέας, αναζητά το ποίημα μέσα στο ακάθαρτο και το πρόχειρο, με υπομονή και σχολαστικότητα.
Φαέθων
Το έργο που αντιστρέφει τον αρχαίο μύθο, μετατρέπει το οικείο σε πεδίο μάχης και το καθημερινό σε σκοτεινό μύθο, φωτίζοντας με αφοπλιστική ένταση τη βία, τον τρόμο και την αναζήτηση λύτρωσης μέσα σε ένα σύγχρονο οικογενειακό περιβάλλον. Στο μεσοαστικό σαλόνι της οικογένειας Λομ, η καθημερινότητα αποτελεί καθεστώς τρόμου. Ο πατέρας εξουσιάζει επιβάλλοντας τη διαστρεβλωμένη πίστη του σε μια οικογένεια που έχει μάθει να υπακούει. Η μητέρα υποτάσσεται και οι δύο κόρες πιστεύουν ότι «τους αξίζει το χειρότερο». Η κακοποίηση διαβρώνει κάθε πτυχή της ύπαρξής τους και τις καθιστά σιωπηλές μάρτυρες και θύματα της βίας που συμβαίνει μακριά από τα βλέμματα των θεατών, όπως στην αρχαία τραγωδία. Μέρος αυτού του ασφυκτικού σύμπαντος, ο εξουσιαζόμενος γιος Λέλο, που ζει ακόμη στο βρεφικό του καρότσι, αναλαμβάνει να δώσει τη δική του απάντηση στο αμλετικό δίλημμα «να ζεις ή να μη ζεις».
Οι σχολικές εκθέσεις του Φριτς Κόχερ ή πώς γεννιέται ένας πειθαρχημένος άνθρωπος
Ένας χορός ερμηνευτών υποδύεται διαδοχικά τον μαθητή Φριτς Κόχερ, ένα παράξενο σοφό παιδί που θα μετατραπεί σε στον πιο πειθαρχημένο και πειθήνιο ενήλικα, φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με τη δική μας στάση απέναντι στον κόσμο. Θεωρείται ένα από τα επιδραστικότερα κείμενα της γερμανόφωνης λογοτεχνίας του 20ου αιώνα.
