Ξένη δραματουργία
Στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, "Ο Βυσσινόκηπος" του Αντόν Τσέχωφ επιστρέφει, από τις 26 Φεβρουαρίου, με τη σκηνοθετική υπογραφή του Έκτορα Λυγίζου. Το κύκνειο άσμα του Ρώσου δραματουργού, ένα έργο για το τέλος ενός κόσμου και την αδυναμία της αλλαγής, αποκτά σύγχρονη ανάγνωση μέσα από τη ματιά του Λυγίζου, που εδώ και χρόνια ερευνά τις ρωγμές της συλλογικής και προσωπικής μνήμης. Γιώργος Ζιάκας, Γιάννης Κλίνης, Σοφία Κόκκαλη, Έκτορας Λυγίζος, Υβόννη Μαλτέζου*, Μαρία Μοσχούρη, Αμαλία Μουτούση, Ράνια Οικονομίδου*, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κατερίνα Πατσιάνη, Φοίβος Συμεωνίδης. *Σε διπλή διανομή.
Το δράμα του Μαξίμ Γκόρκι "Βάσσα - Μια μητέρα" σκηνοθετεί η Λίλλυ Μελεμέ στο Arroyo, από 2 Φεβρουαρίου, κρατώντας και την κεντρική ερμηνεία μίας γυναίκας που μετατρέπεται σε αμείλικτο θύτη, προκειμένου να εξασφαλίσει την επιβίωση της οικογένειάς της. Μαζί της εννέα νέοι ηθοποιοί, σε ένα έργο για τη βία που κληροδοτείται από γενιά σε γενιά.
Ο Γιάννης Κακλέας σκηνοθετεί στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Σκηνή Φρυνίχου) τη διαχρονική κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι, "Η Λοκαντιέρα", δίνοντας έμφαση στη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο παιχνίδι των φύλων, την εξουσία και την κοινωνική υποκρισία. Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα 5 Φεβρουαρίου με πρωταγωνιστικό ντουέτο τους Βερόνικα Δαβάκη και Ιβάν Σβιτάϊλο .
Την ίδια ημερομηνία, μια διαφορετική σκηνική πρόταση έρχεται στο Ακροπόλ με τον "Αγαπητικό της βοσκοπούλας – Το μιούζικαλ" των Γιάννη Καλαβριανού – Θοδωρή Οικονόμου, όπου η λαϊκή παράδοση συναντά τη σύγχρονη μουσικοθεατρική φόρμα. Η ιστορία έρωτα του Δημήτριου Κορομηλά, όσο κι αν την ξέρουμε, δεν παλιώνει ποτέ! Εδώ και περισσότερα από 130 χρόνια βρίσκει τρόπο να συγκινεί, να τραγουδιέται και να ξαναλέγεται κι εκεί θα την απολαύσουμε με τους Λάζαρο Γεωργακόπουλο, Ελένη Ουζουνίδου, Μάρκο Παπαδοκωνσταντάκη, Ασημένια Βουλιώτη, Γιάννη Αναστασάκη, Γιώργο Γλάστρα, Στέλλα Αντύπα, Μαριάμ Ρουχάτζε, Ευσταθία Λαγιόκαπα, Χρήστο Γκρόζο, Φάνη Κοσμά, και Τάνια Τσανακλίδου.
Στο Θέατρο Πορεία, από τις 9 Φεβρουαρίου ανεβαίνει "Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι" του Όσκαρ Ουάιλντ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγιοπετρίτη Μπογδάνου. Το σκοτεινό παραμύθι της αιώνιας νεότητας και της ηθικής φθοράς μεταφέρεται στη σκηνή ως μια υπαρξιακή μελέτη πάνω στην εικόνα, την επιθυμία και την ευθύνη της επιλογής. Στη σύγχρονη, ριζοσπαστική θεατρική διασκευή, η Νάντια Κοντογεώργη μεταμορφώνεται και ερμηνεύει είκοσι έξι ρόλους.
Στο opbo studio, από την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου, η Γεωργία Μαυραγάνη παρουσιάζει τη σκηνοθεσία και διασκευή του έργου "Οι σχολικές εκθέσεις του Φριτς Κόχερ ή πώς γεννιέται ένας πειθαρχημένος άνθρωπος", μια παράσταση που εστιάζει στον μηχανισμό της πειθαρχίας και της κανονικοποίησης, μέσα από το βλέμμα ενός παιδιού που σταδιακά συμμορφώνεται. Παίζουν οι Βασίλειος Γαλουτζής, Ορφέας Ησάια, Δημήτρης Κακαρόντζας, Γαλάτεια Μαρκαντώνη, Ρία Μοιραναίου, Γρηγόρης Πανταζής, Κατερίνα Παπαγεωργίου, Διαλεκτή Πουρσανίδου, Δήμητρα Σαρρή, Νέλλη Σιάρρου.
Την ίδια ημέρα, στο Δίπυλον, ο Γιώργος Παπαγεωργίου αναμετριέται, σόλο, με το εμβληματικό "1984" του Τζωρτζ Οργουελ. Σε έναν τερατώδη κόσμο απόλυτου ελέγχου και διαρκούς επιτήρησης, η παράσταση θέτει το καίριο ερώτημα: πώς μπορεί κανείς να αντισταθεί χωρίς να μετατραπεί ο ίδιος σε τέρας;
Στο Bios, από τις 5 Φεβρουαρίου, παρουσιάζεται το "Στο εσωτερικό" του Μωρίς Μαίτερλινκ, στη νέα σκηνοθετική δουλειά της Ελένης Παργινού. Ερμηνεύουν οι Γιώργος Φριντζήλας, Ρεβέκα Τσιλιγκαρίδου, Νεφέλη Ανανιάδη, Αλέξανδρος Νούσκας – Βαρελάς και Μάιρα Σιδερίδου, ενώ τα ηχοτοπία και τα live electronics υπογράφει ο Κώστας Φραντζής, δημιουργώντας ένα ατμοσφαιρικό, σχεδόν τελετουργικό σκηνικό σύμπαν.
Έργο του Λέοντος Τολστόι και συγκεκριμένα "Η Ανάστασις" θα παρουσιαστεί, σε σκηνοθεσία Βασίλη Τριανταφύλλου , με πρεμιέρα στις 14 Φεβρουαρίου, φωτίζοντας το ηθικό και πνευματικό ταξίδι του ανθρώπου προς τη λύτρωση. Οι τολστοϊκοί ήρωες του 1899, μέσα από την διασκευή και δραματουργική επεξεργασία της Δάφνης Λιανάκη ζωντανεύουν στο θέατρο Noūs από τους Δαβιλά Αλέξανδρο, Δούβρη Σωτήρη, Ζουρελίδου Ελένη, Ηλιόπουλο Θοδωρή, Κουτουλάκη Ματουάλι, Μηλιαράκη Ασπασία, Μπάδρα Λυκούργο.
Τέλος, στο Θέατρο Altera Pars, από τις 15 Φεβρουαρίου, παρουσιάζεται το "Lost & Found" της Nalini Vidoolah Mootoosamy, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου. Παίζουν οι Πέτρος Νάκος, Δημήτρης Δρακόπουλος, Νίκος Αξιώτης, Αγγελική Κοντού, Σάκης Σιούτης και Άντα Κουγιά. Μια παράσταση για την απώλεια, τη μνήμη και την αναζήτηση ταυτότητας, που ισορροπεί ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό.
Ελληνικά έργα
Το έχουμε πει από την αρχή της θεατρικής σεζόν 2025-26, η ελληνική δραματουργία εμφανίζεται πολυφωνική, ανήσυχη και στραμμένη στο παρόν, συνομιλώντας τόσο με την ιστορία όσο και με τις πιο καίριες υπαρξιακές και πολιτικές αγωνίες της εποχής. Οι νέες ελληνικές παραστάσεις χαρτογραφούν έναν κόσμο σε διαρκή μετάβαση.
Ο Θανάσης Ζερίτης μάς συστήνει τη συγγραφέα Μαργαρίτα Παπαγιάννη, στο έργο "Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες "που θα ερμηνεύσει η ίδια στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, από 2 Φεβερουαρίου. Πρόκειται για έναν μονόλογο για το "ghosting", μια εξομολόγηση για όσους έφυγαν ξαφνικά και σιωπηλά, αφήνοντας πίσω τους κενά, ερωτήματα και ανείπωτα συναισθήματα.
"Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ" ονομάζεται η νέα κωμωδία του Δημήτρη Αλεξίου, που σκηνοθετεί ο ίδιος στο Μικρός Κεραμεικός, από 6 Φεβρουαρίου, αποτίνει φόρο τιμής στον Γάλλο μετρ της φάρσας, με μία κωμωδία οικογενειακών παρεξηγήσεων και εξωσυζυγικών καταστάσεων και προβλημάτων. Επιστημονικά παράδοξα, εξωσυζυγικές περιπέτειες κι ένας εννιαμελής θίασος επί σκηνής υπόσχονται να μην αφήσουν κανένα στο απυρόβλητο.
Στο Νέο Θέατρο "Κατερίνα Βασιλάκου-Μαριάννα Τόλη", από τις 9 Φεβρουαρίου, παρουσιάζεται η "Αθανασία", το νέο έργο της Νεφέλης Μαϊστράλη, σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, με την Έλλη Τρίγγου στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τους Θανάση Βλαβιανό, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Ειρήνη Μπούνταλη, Γιώργο Νούση, Αλέξανδρο Τούντα. Το έργο εμπνέεται από τον βίο και την πολιτεία της πολυσυζητημένης "Αγίας" Αθανασίας του Αιγάλεω, το πολύκροτο σκάνδαλο του "Θαυματουργού νερού" του Γ. Καματερού που "γιατρεύει" τον καρκίνο, καθώς και τη λειτουργία του ίδιου του Μεσσιανισμού, ως κοινωνικού φαινομένου. Συνομιλεί ανοιχτά με το υπαρξιακό άγχος της φθοράς και της επιθυμίας για διάρκεια, φωτίζοντας τις ρωγμές ανάμεσα στη μνήμη, το σώμα και την ανάγκη του ανθρώπου να αφήσει ίχνος.
Στην Πειραματική Σκηνή του Θεάτρου Δίπυλον, στις 6 Φεβρουαρίου, το τέταρτο από τα έξι θεατρικά "Σκίτσα" επιχειρεί μια τολμηρή αναμέτρηση με τη μετά-ανθρώπινη γλώσσα και την τεχνητή νοημοσύνη. Το έργο "Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1", σε σύλληψη και δημιουργία της Μάρθας Μπουζιούρη, εξερευνά την επικοινωνία, την προσευχή και την κραυγή σε έναν ψηφιακό κόσμο όπου τα όρια ανθρώπου και μηχανής γίνονται ολοένα και πιο ασαφή. Παίζουν οι: Ελισσαίος Βλάχος, Θεοδώρα Γεωργακοπούλου, Δημήτρης Καπετάνιος, Κονδυλία Κωνσταντελάκη, Άννα Λουιζίδη, Θωμάς Μακρυγιάννης, Ουίτσι, Τατιάνα-Άννα Πίττα.
Στο Θέατρο Πόρτα, από τις 27 Φεβρουαρίου, ανεβαίνει "Ο Κος Ζυλ", μεταγραφή της εμβληματικής "Δεσποινίδος Τζούλιας" του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Μια παράσταση που κινείται με ακρίβεια και ευαισθησία στα όρια της καθημερινότητας, φωτίζοντας τη μοναξιά, την επανάληψη και τις σιωπηλές εκκρεμότητες των ανθρώπινων σχέσεων. Η δραματουργική του ματιά μετατοπίζει το κέντρο βάρους στη σχέση ανάμεσα σε δύο άνδρες: τον Ζυλ (Νίκος Κοσώνας) και τον Ζαν (Γιάννης Καράμπαμπας), εξετάζοντας το βάρος της πατριαρχίας που ανέκαθεν συνθλίβει και το ανδρικό φύλο.
Στο Θέατρο Coronet, από τις 9 Φεβρουαρίου, ο Γιώργος Αλκαίος σκηνοθετεί την πρωτότυπη κωμωδία-φάρσα "Ο Ημιυπαίθριος", που συνυπογράφει με τον Στράτο Αγιοστρατίτη. Μια παράσταση όπου χάος, σουρεαλισμός και κοινωνική σάτιρα συνυπάρχουν, σχολιάζοντας με καυστικό χιούμορ τις παθογένειες της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Παίζουν οι: Αγιοστρατίτης Στράτος, Δεληκάρης Άγγελος, Κοτζαμάνης Θωμάς, Κρητικός Γιώργος, Κρυεμάδι Παναγιώτης, Λύκου Μαιρινίκη, Τατάνη Βίρνα, Τριχάς Βασίλης, Τσουρουνάκης Γιάννης, Τσώρου Εμμανουέλα και Φασόλη Μιράντα.
Στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, στις 16 Φεβρουαρίου, κάνει πρεμιέρα το έργο "24 ώρες σ’ έναν κόσμο που δεν μας ανήκει" του Παντελή Φλατσούση, σε σύλληψη και σκηνοθεσία του ίδιου. Μια διεθνής συμπαραγωγή που επιχειρεί να αποτυπώσει την αίσθηση του προσωρινού και του επισφαλούς, σε έναν κόσμο όπου τα σύνορα –κυριολεκτικά και μεταφορικά– μετακινούνται διαρκώς. Είναι μια σημαντική διεθνής συνεργασία, που φέρνει σε δημιουργικό διάλογο τρεις πολιτιστικούς φορείς από την Ελλάδα και τη Γερμανία, αναδεικνύοντας τον ρόλο του θεάτρου ως τόπου καλλιτεχνικής και κοινωνικής συνάντησης. Δύο σκηνοθέτες, ο Παντελής Φλατσούσης στην Ελλάδα και ο Daniele Szeredy στην Γερμανία, δημιουργούν τη δική τους εκδοχή με αφορμή το "Μίσος", ενώ θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε και τη γερμανική παράσταση, "Hass / Μίσος / Ură" σε σύλληψη και δραματουργία του Josef Bäcker, τον Μάιο στη Φρυνίχου.
Στο Θέατρο Φούρνος, από τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου, παρουσιάζεται ο "Φαέθων" του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη με τους Χριστόφορο Κώνστα, Μάγδα Κατσιπάνου, Κατερίνα Κέντρου, Κλέλια Μαμουνάκη, Δημήτρης Βουτσής. Ένα βαθιά ποιητικό και σκληρό, που επανεξετάζει τον μύθο ως πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στην επιθυμία, την ύβρη και την αναπόφευκτη πτώση.
Στο Bios, στις 16 Φεβρουαρίου, κάνει πρεμιέρα το "LO" του Μάριου Τσάγκαρη, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπακώστα, μια παράσταση που κινείται στα όρια του σύγχρονου θεάτρου λόγου και περφόρμανς, εστιάζοντας στην αποξένωση και την ανάγκη επικοινωνίας. Παίζουν: Κατερίνα Παρισσινού, Γιώργος Τριανταφύλλου, Λίνα Πάτσιου, Θεοδόσης Σκαρβέλης, Πασέ Κολοφωτιάς, Χρύσα Βουλουτάκη, Λευτέρης Παπακώστας.
Από τις 11 Φεβρουαρίου, στο ΠΛΥΦΑ, παρουσιάζονται οι "Χήνες" της Στέλλας Ζαφειροπούλου, ένα έργο που μέσα από μια φαινομενικά απλή συνθήκη αποκαλύπτει υπόγειες κοινωνικές και συναισθηματικές εντάσεις. Παίζουν οι: Ντίνα Αβαγιανού, Μάρθα Ακάσογλου, Ηλέκτρα Τζιβάκη, Δημήτρης Τσιγκριμάνης.
Από την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου η εταιρεία Θεάτρου Άσκηση, που συμπληρώνει φέτος 20 χρόνια στον θεατρικό χώρο παρουσιάζει στο Φούρνο το έργο του Σωτήρη Δημητρίου "Ουρανός απ΄ άλλους τόπους – ρόδα στο μαντίλι" (Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2022), σε σκηνοθεσία του Περικλή Μουστάκη, ο οποίος πρωταγωνιστεί με τους Δώρα Στυλιανέση, Ελένη Καστανιώτη, Γιώργο Σώλο. Η κεντρική ηρωίδα που ερμηνεύει η Στυλιανέση, αναμοχλεύει την καθημερινή ζωή από τη γέννηση, τον γάμο ως τον θάνατο, μιλά για τις γυναίκες και στη μοίρα τους, βλέπει τα πράγματα από τη σκοπιά τους και πηγαινοέρχεται από την πατρική οικογένειά της και το νέο σπίτι της, μέχρι τα γύρω μέρη, όπου κάθε άνθρωπος κουβαλά τις ιστορίες του.
Μιούζικαλ από το Λονδίνο
Στον αντίποδα της δραματουργικής ενδοσκόπησης και του πολιτικού θεάτρου, η φετινή σεζόν αφήνει χώρο και για τη μεγάλη θεαματική γιορτή του μουσικού θεάτρου. Το θρυλικό "Grease the musical" έρχεται απευθείας από το Λονδίνο στο Christmas Theater, από τις 14 έως τις 22 Φεβρουαρίου, μεταφέροντας στη σκηνή την ακαταμάχητη ενέργεια, τη νοσταλγία και το εκρηκτικό χιούμορ μιας από τις πιο αγαπημένες μουσικές παραστάσεις όλων των εποχών.
Με φόντο την Αμερική της δεκαετίας του ’50, το Grease αφηγείται την ιστορία του Danny, της Sandy και της παρέας τους, υμνώντας τη νεανική ανεμελιά, τον έρωτα, την επανάσταση απέναντι στους κανόνες και τη δύναμη της μουσικής ως συλλογικής εμπειρίας. Οι εμβληματικές μελωδίες, τα χορευτικά σύνολα και η κινηματογραφική αισθητική της αυθεντικής λονδρέζικης παραγωγής μετατρέπουν την παράσταση σε ένα καθαρόαιμο feel-good γεγονός, που συνομιλεί με τη μνήμη, τη διασκέδαση και τη χαρά του θεάτρου ως λαϊκού θεάματος.
Διασκευές – Ιδιαίτερες σκηνικές συνθέσεις
Σε μια σεζόν όπου το θέατρο επαναδιαπραγματεύεται τα όριά του, οι διασκευές και οι σκηνικές συνθέσεις λειτουργούν ως πεδία πειραματισμού και ζωντανής ανασύνθεσης του λόγου. Σ’ αυτό το πλαίσιο, στις 9 και 10 Φεβρουαρίου, στο Μέγαρο Μουσικής θα δούμε την "Έρημη Χώρα" του T.S. Eliot ως ένα αφηγηματικό μονόλογο. Κάτω από τον τίτλο "Η έρημη χώρα του T.S. Eliot | Το εργοστάσιο των ποιημάτων”, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του Ακύλλα Καραζήση, με μουσική σύνθεση και ζωντανή παρουσία του The Boy, και σκηνικά-κοστούμια της Μαρίας Πανουργιά, το εμβληματικό ποίημα αποκτά συλλογική διάσταση. Τελειόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών συμμετέχουν στη σκηνική πράξη, ενώ το κοινό καλείται να εμπλακεί ενεργά στην ανακάλυψη και ανασύνθεση του ποιήματος, σε μια εμπειρία όπου τα όρια θεατή και ερμηνευτή διαρκώς μετακινούνται.
Στο Θέατρο Ολύμπια – Δημοτικό Μουσικό Θεάτρο Μαρία Κάλλας, την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου, ο "Λουκής Λάρας" μεταφέρεται στη σκηνή ως μια αναμέτρηση με την ιστορική μνήμη και την εθνική ταυτότητα. Το εμβληματικό κείμενο της νεοελληνικής λογοτεχνίας γραμμένο από τον Δημήτριο Βικέλα επανέρχεται ως χρονικό επιβίωσης και τραύματος, φωτίζοντας την ανθρώπινη διάσταση της Ιστορίας μέσα από την πρωτότυπη σύνθεση του Λευτέρη Βενιάδη, με τους Κώστα Μπερικόπουλο, Νίκο Ζιάζιαρη και Αλέξανδρο Μποτίνη.
Ιδιαίτερη θέση καταλαμβάνουν οι "Απόντες" του Βασίλη Κατσικονούρη, που παρουσιάζονται με ανανεωμένη ομάδα αφηγητών στο Θέατρο Σταθμός τις Παρασκευές 20 και 27 Φεβρουαρίου, καθώς και 6 και 13 Μαρτίου. Πρόκειται για ένα project–σπουδή στην προφορικότητα και την αφήγηση πριν αυτή γίνει λογοτεχνία. Καθημερινοί άνθρωποι, όχι ηθοποιοί, καλούνται να αφηγηθούν μπροστά στο κοινό ιστορίες για απόντες — από θάνατο, χωρισμό ή ξενιτιά. Κάθε βράδυ, η ίδια ιστορία λέγεται με άλλα λόγια, αδιαμεσολάβητα και απροβάριστα, χωρίς καμία γραπτή βάση. Οι αφηγητές λειτουργούν ως ραψωδοί του έπους της καθημερινότητας, με μια διακριτική θεατρική συνοδεία.
Στο Θέατρο Άβατον, από τις 7 Φεβρουαρίου, παρουσιάζεται το "Άμλετ: σώμα σε αναίρεση" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε δραματουργία, μετάφραση και σκηνοθεσία του Λευτέρη Μαργιόλα, με τους Λευτέρη Μαργιόλα, Αθηνά Μαμωνά, Μαρία Κραμποκούκη, Γιώργο Φάκα, Νίκο Φραγκιουδάκη, Ζωή Χρόνη. Μια ιδιαίτερη σκηνική ανάγνωση του σαιξπηρικού έργου, όπου το σώμα γίνεται πεδίο σύγκρουσης, άρνησης και διάλυσης της ταυτότητας, και ο λόγος δοκιμάζεται μέσα από τη σωματική του φθορά.
Στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, στις 16 Φεβρουαρίου, θα δούμε το "Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες – Μέρος δεύτερο", σε δραματουργία και σκηνοθεσία της Μαριάννας Κάλμπαρη. Η παράσταση συνεχίζει τη σκηνική διερεύνηση των γυναικείων φωνών της μυθολογίας, μετατρέποντας την Πηνελόπη και τις πολλαπλές εκδοχές της σε σύγχρονες μορφές αντοχής, αναμονής και επαναδιεκδίκησης της αφήγησης.
Stand-up χιούμορ και αιχμηρό κοινωνικό σχόλιο
Από τις 5 Φεβρουαρίου, η stand-up παράσταση "Ψύχραιμες" φέρνει στη σκηνή του TGI Fridays™ Loft,τη Δήμητρα Θωμά και τη Σαββούλα Οικονόμου σε έναν διάλογο χιούμορ και παρατήρησης της καθημερινότητας. Με αφετηρία τη γυναικεία εμπειρία, τη σύγχυση του παρόντος και την ανάγκη επιβίωσης με ψυχραιμία —ή έστω με την ψευδαίσθησή της— η παράσταση αξιοποιεί το stand-up ως χώρο εξομολόγησης, ειρωνείας και συλλογικής ανακούφισης.
Στις 9 και 10 Φεβρουαρίου στο Embassy Theater, ο Angelo Tsarouchas παρουσιάζει το "Diaspora Tour” στο Embassy Theater, φέρνοντας στη σκηνή την εμπειρία της διασποράς, της διπλής ταυτότητας και της πολιτισμικής μετακίνησης. Με καυστικό χιούμορ και έντονη αυτοβιογραφική διάσταση, η παράσταση γεφυρώνει διαφορετικά πολιτισμικά πλαίσια, επιβεβαιώνοντας τον διεθνή χαρακτήρα του stand-up ως παγκόσμιας γλώσσας επικοινωνίας.
Στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, στις 18 Φεβρουαρίου 2026, παρουσιάζεται η βιντεοσκοπημένη παράσταση "C.R.E.A.M." του Χρήστου Πέτρου. Ένα stand-up set που εστιάζει στην οικονομική πίεση, την επιβίωση και την κοινωνική πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας το χιούμορ ως μηχανισμό αποφόρτισης αλλά και κριτικής. Η βιντεοσκόπηση μετατρέπει το εφήμερο της ζωντανής κωμωδίας σε καταγεγραμμένο σκηνικό γεγονός.
Στις 25 και 26 Φεβρουαρίου, στο CT Theater, εμφανίζεται ο Louis C.K., μία από τις πιο εμβληματικές και αμφιλεγόμενες μορφές του σύγχρονου stand-up comedy. Με το χαρακτηριστικό, ωμό και αυτοαναφορικό του ύφος, η παράσταση κινείται στα όρια του χιούμορ και της αμηχανίας, φωτίζοντας τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης, τις ενοχές και τα σκοτεινά σημεία της καθημερινής ζωής, όπως μόνο το stand-up μπορεί να το κάνει: άμεσα και μετωπικά.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
C.R.E.A.M.
Ο νέος κωμικός που έχει ξεχωρίσει ως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές της ελληνικής σκηνής του stand up comedy, μετράει αντίστροφα για τη βιντεοσκόπηση της πρώτης σόλο παράστασής του. Σε αυτή την παράσταση, θα ανακαλύψετε πώς ο Χρήστος παλεύει με τα μπερδεμένα μηνύματα που πήρε μεγαλώνοντας σε μια «παραδοσιακή» οικογένεια – με πατέρα από τους Φούρνους Αργολίδας, μητέρα από την Τρίπολη, και ο ίδιος γέννημα-θρέμμα Αθηναίος. Όμως το μεγαλύτερο μπλέξιμο ξεκινά όταν προσπαθεί να συστήσει τη Δανέζα κοπέλα του στους συγγενείς του. Και σαν να μην έφταναν αυτά, τα οικονομικά προβλήματα χτυπάνε την πόρτα ασταμάτητα. Μπορεί ο Χρήστος να ξεφύγει από όλα αυτά που τον κρατούσαν πίσω; Και αν τα κατάφερε, ποιο ήταν το τίμημα που πλήρωσε;
Οι απόντες
Ένα project πάνω στην προφορικότητα και την αφήγηση πριν αυτή γίνει λογοτεχνία με την υπογραφή του σημαντικού Έλληνα δραματουργού με τη συμμετοχή ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Μία συλλογή από προφορικές αφηγήσεις ανθρώπων την ώρα που θυμούνται άλλους ανθρώπους, όπως τους θυμούνται, με λόγια που παράγονται εκείνη τη στιγμή. Αναφέρονται σε απόντες από θάνατο, χωρισμό, ξενιτιά, σε φίλους και πρόσωπα κάποτε αγαπημένα, που χάθηκαν στον χρόνο, κάθε βράδυ η ίδια ιστορία με τα λόγια εκείνης της στιγμής, αδιαμεσολάβητα και απροβάριστα, χωρίς να υπάρχει μία λέξη γραπτή. Ως ραψωδοί του έπους της καθημερινότητας. Και ως συνοδεία λύρας, μια διακριτική υποστήριξη από κάποια θεατρικά στοιχεία. Η πρόσληψη αυτής της δράσης μπορεί να είναι ένα μοναδικό συμβάν-βίωμα, όπου τα όρια μεταξύ πομπού και δέκτη γίνονται δυσδιάκριτα. Όσοι από τους δεύτερους επιθυμούν, είναι ευπρόσδεκτοι να αφηγηθούν και τις δικές τους ιστορίες.
1984
Ένας ηθοποιός επί σκηνής και τέσσερις μουσικοί ζωντανεύουν το κορυφαίο δυστοπικό έργο του Όργουελ, το οποίο παρουσιάζει έναν κόσμο όπου η ελευθερία καταρρέει, η σκέψη ελέγχεται και ο φόβος κανονικοποιείται. Ο Παπαγεωργίου σκηνοθετεί και ερμηνεύει, μετατρέποντας τη σκηνή σε τόπο εσωτερικού εγκλεισμού, όπου η βία είναι ψυχική και υπαρξιακή. Η μουσική του Αλέξανδρου-Δράκου Κτιστάκη δίνει ρυθμό και παλμό, ενώ η παράσταση φωτίζει τη μάχη του ανθρώπου να κρατήσει την ανθρωπιά του.
Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι
Η Νάντια Κοντογεώργη γίνεται χαμαιλέοντας και ερμηνεύει όλα τα πρόσωπα του κλασικού έργου, στην πολυβραβευμένη, σύγχρονη, ριζοσπαστική θεατρική διασκευή του Κιπ Γουίλιαμς. Ο Ντόριαν Γκρέι εύχεται να μείνει για πάντα νέος, αφήνοντας το πορτρέτο του να φέρει τα σημάδια του χρόνου και των πράξεών του. Καθώς παραδίδεται στην ηδονή και την ανηθικότητα, το σώμα του μένει άφθαρτο, ενώ το πορτρέτο αποκαλύπτει τη διαφθορά της ψυχής του, οδηγώντας τελικά στην αυτοκαταστροφή του. Το «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» αντανακλά τα μέσα της σύγχρονης εποχής, της εικόνας, της οθόνης, της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης. Ο Ντόριαν αναγεννά τη διαβρωμένα αγγελική μορφή του και προσκαλεί τον θεατή να συναντηθεί με τις πολλαπλές πτυχές του εαυτού του, από το διαδικτυακό του άβαταρ μέχρι τη μύχια αλήθεια του.
Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες
Ο αφιερωμένος στο ghosting, τις χαμένες ώρες και αγκαλιές μονόλογος, διερωτάται το πώς ορίζεται η ταυτότητα μας όταν κάποιος φεύγει, πώς λειτουργεί το σώμα και η μνήμη μας. Το έργο φωνάζει σε όλους αυτούς που έφυγαν χωρίς να πουν μια λέξη, που πήγαν για τσιγάρα και δεν ξαναγύρισαν, που άφησαν κενά και ερωτήματα.
Βάσσα - Μια μητέρα
Μια αιχμηρή πολιτική ανάγνωση του έργου «Βάσσα Ζελεσνόβα» πάνω στην εξουσία, την οικογένεια και τη βία που κληροδοτείται από γενιά σε γενιά. Μια γυναίκα αναλαμβάνει τα ηνία της οικογένειας και της επιχείρησης μετά το θάνατο του συζύγου της, χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο προκειμένου να επιβιώσει. Η παράσταση συνθέτει έναν ασφυκτικό σκηνικό μικρόκοσμο, όπου η μητρική αγάπη μετατρέπεται σε εργαλείο ελέγχου, εκφοβισμού, καταπίεσης και ακρωτηριασμού της ελεύθερης βούλησης και η επιβίωση σε ηθικό αδιέξοδο.
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας
Ο Καλαβριανός, με το χαρακτηριστικό του βλέμμα πάνω στην ελληνική δραματουργία και τον δεκαπεντασύλλαβο που ξέρει να χειρίζεται σαν ζωντανή γλώσσα, ξαναγράφει τον "Αγαπητικό της βοσκοπούλας" του Δημήτριου Κορομηλά από την αρχή, με φρεσκάδα και χιούμορ. Ο Οικονόμου, από την άλλη, συνθέτει μια πρωτότυπη μουσική που γεφυρώνει το παραδοσιακό με το σύγχρονο, το ρομαντικό με το τραχύ. Συγκρούσεις, παρεξηγήσεις και μυστικά οδηγούν σε αδιέξοδα μέχρι να εμφανιστεί ο παντοδύναμος έρωτας σε μια από τις πιο όμορφες ιστορίες αγάπης, που αποτελεί εμβληματικό κομμάτι της ελληνικής μυθοπλασίας από το 1891 που πρωτογράφτηκε, έως σήμερα.
Σκίτσο 4 | Ούρλιαξα στους θεούς του 0 και του 1
Με υπότιτλο «Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1», το τέταρτο «Σκίτσο» της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου βουτά στην ουσία της θεατρικής διαδικασίας στην εποχή των πίξελ. Διαβάζουμε για την παράσταση της Μάρθας Μπουζιούρη: Δεν υπάρχουν πια ηθοποιοί στο θέατρο. Βασικά, δεν υπάρχει θέατρο. Μόνο κώδικας, pixels και συνθετικά σώματα. Tα είχε προφητεύσει όλα η Κασσάνδρα, όμως κανείς δεν την πίστεψε. Νόμισαν πως τα λόγια της ήταν προϊόν μυθοπλασίας κι εκείνη ρόλος. Κι όμως, στα ερείπια ενός από χρόνια σφραγισμένου θεάτρου, μια ομάδα ηθοποιών με σάρκα και οστά, ξεκινά πρόβες, μυστικά και παράνομα, για μια νέα παράσταση...
Στο εσωτερικό
Δύο άντρες παρατηρούν τους ένοικους ενός σπιτιού από το παράθυρο, ένα ανυποψίαστο ζευγάρι εν αναμονεί της ανακοίνωσης του θανάτου της κόρης τους. Στο χαρακτηριστικό έργο του νομπελίστα συγγραφέα, εκπρόσωπου του συμβολισμού, η ατμόσφαιρα είναι υποβλητική, το «έξω» συγκρούεται με το «μέσα», ο «εσωτερικός» κόσμος της ασφάλειας αντιτίθεται με τον «εξωτερικό» κόσμο της απώλειας. Ο θάνατος μετατρέπει μια οικογενειακή γιορτή σε πένθιμη τελετουργία στην παράσταση που μας καλεί να στοχαστούμε πάνω στην ευθραυστότητα της στιγμής, αναδεικνύοντας έννοιες και δίπολα όπως οικείο - ανοίκειο, παρελθόν - παρόν, δημόσιο - ιδιωτικό, προσωπικό - οικουμενικό.
Ψύχραιμες
Οι δύο stand up comedians, από τις πιο απρόβλεπτες και ειλικρινείς φωνές της νέας κωμικής σκηνής, μοιράζονται το μικρόφωνο και τις εμμονές τους και μάς καλούν να βγάλουμε από μέσα μας όσα μας εκνευρίζουν και να παραμείνουμε ψύχραιμοι. Από οικογενειακά δράματα που θα έπρεπε να διδάσκονται σε σεμινάρια επιβίωσης (ή έστω αυτοβελτίωσης), μέχρι επιστημονικά παράλογα που δεν χρειάζεται καν να γνωρίζετε, οι δύο τους μοιράζονται μαζί σας στην σκηνή όσα έχουν βαρεθεί να προσποιούνται ότι δεν τις ενοχλούν.
Locandiera
Ο Γ. Κακλέας ανεβάζει μια φρέσκια εκδοχή της κλασικής ιταλικής κωμωδίας για τον έρωτα, τη σύγκρουση των φύλων και τις κοινωνικές συμβάσεις, που καυτηριάζει κάθε εποχή και σατιρίζει την ανδρική αλαζονεία και τον μισογυνισμό, με έντονα μουσικό χαρακτήρα, χορό και τραγούδι. Οι καταιγιστικές ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη στην ιστορία της ανεξάρτητης και δυναμικής Μιραντολίνας, ιδιοκτήτριας ενός πανδοχείου, η οποία χειραγωγεί με τη γοητεία της τους ευγενείς πελάτες της. Μια γυναίκα που αμφισβητεί, αντιστέκεται και ανατρέπει τους κανόνες, σε μια παράσταση όπου το χιούμορ συναντά τη διεισδυτική ματιά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και τον κοινωνικό ρόλο της γυναίκας. Παράλληλα ειρωνεύεται την υπεροψία μιας τάξης που αντλεί δύναμη από τον πλούτο και τα αξιώματα, προβάλλοντας τη Μιραντολίνα, μια γυναίκα από τον λαό, αυτόνομη και εργαζόμενη, χωρίς οικονομική ή συναισθηματική εξάρτηση από άνδρα, ως ανώτερη σε ευφυΐα και ικανότητες. Όταν η Μιραντολίνα αμφισβητείται από έναν μισογύνη, επιδιώκει να τον κάνει να την ερωτευτεί, χρησιμοποιώντας την εξυπνάδα και την ευφυΐα της.
Lo
Μια διαφορετική εμπειρία θέασης, όπου οι θεατές, σε ρεαλιστική συνθήκη club - καμπαρέ, παρακολουθούν σε απόσταση αναπνοής από τους ηθοποιούς τη δράση και γίνονται μάρτυρες ενός sci-fi νουάρ για την αναζήτηση του έρωτα και την προδιάθεση του ανθρώπου να καταδυναστεύει ό,τι επιθυμεί. Αφήνοντας τις θέσεις της πλατείας και αναζητώντας μια πραγματική σύνδεση με τους περφόρμερ, οι θεατές συμφωνούν ότι θα είναι όρθιοι, θα διασκεδάζουν, θα χορεύουν και θα δρουν μαζί με τους ηθοποιούς. Με αφετηρία το σενάριο του Ηλία Λυμπερόπουλου για την ταινία «Λόλα» και τη νουβέλα του Φίλιπ Ντικ «Do Androids Dream Of Electric Sheep?», και μέσα από τις συγγένειες του κλασικού φιλμ νουάρ, του ρετρό μελοδράματος, των κόμιξ, της pop κουλτούρας και του sci-fi, αναδύθηκε μια μεταμοντέρνα αφήγηση θεάτρου και θεάματος, που εξιστορεί έναν καταδικασμένο έρωτα μέσα σε μια δυστοπία του μέλλοντος.
Άμλετ: σώμα σε αναίρεση
Ο Άμλετ ξυπνά μετά το θάνατο, παγιδευμένος σ’ έναν ενδιάμεσο τόπο — ούτε ζωντανός ούτε νεκρός — ξεκινά ένα ταξίδι στο Όρος του Καθαρτηρίου. Εκεί ξαναζεί όλα όσα τον οδήγησαν στην πτώση σε μια ανοιχτή συνομιλία της σαιξπηρικής τραγωδίας με το «Φαίδρας Έρως» της Σάρα Κέιν. Μια σκηνική κατάβαση στον πυρήνα της μνήμης, του τραύματος και της εσωτερικής διάλυσης. Οι τρεις μοιραίες αναμετρήσεις του με τη Γερτρούδη - την μητέρα του, την Οφηλία και τον Κλαύδιο, μετατρέπουν τη σκηνή σε ένα αδυσώπητο παιχνίδι βίας, επιθυμίας και ενοχής - σαν σκάκι, όπου οι ρόλοι θύματος και θύτη αναστρέφονται συνεχώς.
Η έρημη χώρα του T. S. Eliot | Το εργοστάσιο των ποιημάτων
Με κύριο άξονα το εμβληματικό ποίημα του Τ. Σ. Έλιοτ, σε μετάφραση Γιώργου Σεφέρη, η παράσταση προτείνει έναν διαφορετικό τρόπο πρόσληψης του ποιητικού λόγου. Το αρχετυπικό έργο του μοντερνισμού, με την έντονη πολυφωνία και τη χορικότητά του, λειτουργεί ως σύγχρονο χορικό για το «σήμερα» και ως πρότυπο. Ο θεατής δεν καλείται απλώς να παρακολουθήσει ένα «έτοιμο» έργο, αλλά συμμετέχει ενεργά στη διαδικασία ανακάλυψής του. Ο ηθοποιός-ερευνητής, ως αρχαιολόγος-ανασκαφέας, αναζητά το ποίημα μέσα στο ακάθαρτο και το πρόχειρο, με υπομονή και σχολαστικότητα.
Φαέθων
Το έργο που αντιστρέφει τον αρχαίο μύθο, μετατρέπει το οικείο σε πεδίο μάχης και το καθημερινό σε σκοτεινό μύθο, φωτίζοντας με αφοπλιστική ένταση τη βία, τον τρόμο και την αναζήτηση λύτρωσης μέσα σε ένα σύγχρονο οικογενειακό περιβάλλον. Στο μεσοαστικό σαλόνι της οικογένειας Λομ, η καθημερινότητα αποτελεί καθεστώς τρόμου. Ο πατέρας εξουσιάζει επιβάλλοντας τη διαστρεβλωμένη πίστη του σε μια οικογένεια που έχει μάθει να υπακούει. Η μητέρα υποτάσσεται και οι δύο κόρες πιστεύουν ότι «τους αξίζει το χειρότερο». Η κακοποίηση διαβρώνει κάθε πτυχή της ύπαρξής τους και τις καθιστά σιωπηλές μάρτυρες και θύματα της βίας που συμβαίνει μακριά από τα βλέμματα των θεατών, όπως στην αρχαία τραγωδία. Μέρος αυτού του ασφυκτικού σύμπαντος, ο εξουσιαζόμενος γιος Λέλο, που ζει ακόμη στο βρεφικό του καρότσι, αναλαμβάνει να δώσει τη δική του απάντηση στο αμλετικό δίλημμα «να ζεις ή να μη ζεις».
αθανασία
Το έργο εμπνέεται από τη ζωή της πολυσυζητημένης «Αγίας» Αθανασίας του Αιγάλεω, το πολύκροτο σκάνδαλο του «Θαυματουργού νερού» του Γ. Καματερού που «γιατρεύει» τον καρκίνο, καθώς και τη λειτουργία του μεσσιανισμού ως κοινωνικού φαινομένου. Σ’ ένα σκηνικό σύμπαν όπου η πίστη, η εξουσία και η ανάγκη για το “θαύμα” συγκρούονται μετωπικά με την πραγματικότητα, το έργο παρακολουθεί τη διαδρομή μιας νεαρής γυναίκας που ισχυρίζεται ότι έχει επιλεγεί από τον Θεό, για να μεταφέρει στους πιστούς το μήνυμά Του. Βασίζει όλη της τη θεωρία σε μια ιδιαιτερότητα του δέρματός της, που διατηρεί όσα χαράζονται πάνω του. Αμφισβητείται απ’ τον περίγυρό της αλλά σύντομα, βρίσκει τον τρόπο να κερδίσει τις εντυπώσεις και να παγιωθεί ως «η ενδιάμεση» του Θεού. Ιδρύει τη δημοφιλή παραθρησκευτική οργάνωση «Χείρα Θεού» και καταφέρνει να γίνει μια θρησκευτική persona με μεγάλη πολιτική και κοινωνική επιρροή που κερδίζει συνεχώς έδαφος και χρήματα, εξαλείφοντας όποιον σταθεί εμπόδιο στο «θεάρεστο» έργο της. Η «αθανασία» γίνεται σύμβολο μιας Ελλάδας που αναζητά θαύματα ανάμεσα στις οθόνες και στα σκοτάδια της, αποκαλύπτοντας τον μηχανισμό κατασκευής της αγιοσύνης στην εποχή του θεάματος.
Οι σχολικές εκθέσεις του Φριτς Κόχερ ή πώς γεννιέται ένας πειθαρχημένος άνθρωπος
Ένας χορός ερμηνευτών υποδύεται διαδοχικά τον μαθητή Φριτς Κόχερ, ένα παράξενο σοφό παιδί που θα μετατραπεί σε στον πιο πειθαρχημένο και πειθήνιο ενήλικα, φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με τη δική μας στάση απέναντι στον κόσμο. Θεωρείται ένα από τα επιδραστικότερα κείμενα της γερμανόφωνης λογοτεχνίας του 20ου αιώνα.
Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ
Μια επιστημονική κωμωδία οικογενειακών παρεξηγήσεων και εξωσυζυγικών καταστάσεων - κωμικό αφιέρωμα στον «πατέρα» της γαλλικής φάρσας Ζορζ Φεντό. Τι έκανε ο Φεντό στη Χαλκίδα; Τι παρενέργειες μπορεί να έχει μία εγχείρηση εγκεφάλου; Πόσο συχνά πρέπει να κάνει σεξ ένα παντρεμένο ζευγάρι; Μετριούνται τα κέρατα σε σκορ; Χρειάζεται ποδίατρο το πεντικιούρ; Πόσους νοικάρηδες χωράει ένα στούντιο; Σε ποιο θεό πιστεύουν οι πεθερές; Πώς συμπεριφέρονται σε μία Ισπανίδα βαρώνη στα κρατητήρια; Τι συνέβη δέκα χρόνια και πενήντα τέσσερις μέρες πριν; Τι είναι προτιμότερο για ένα παντρεμένο ζευγάρι, να κάνουν παιδί ή να πάρουν σκύλο;
Ο ημιυπαίθριος
Χάος, σουρεαλισμός και κοινωνική σάτιρα μπλέκονται στην πρωτότυπη φάρσα που, μέσα από το σουρεαλιστικό χιούμορ και τις συνεχείς ανατροπές, σχολιάζει κοινωνικά και υπαρξιακά θέματα. Ένας πολυμελής θίασος ζωντανεύει μια σειρά από φαινομενικά ασύνδετα στοιχεία και ξεκαρδιστικές καταστάσεις: έναν μεγάλο σεισμό, ένα φέρετρο, μια βόμβα, μια σακούλα πειραματικά χρωματιστά χαπάκια Α.Ι., έναν θησαυρό πέντε χιλιάδων λιρών και έναν εγκλωβισμένο κάπου στο Παγκράτι.
Χήνες
Το βραβευμένο έργο αγγίζει βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις για τη γονεϊκότητα, τη βιολογική συνέχεια, τον φόβο απέναντι στο διαφορετικό, τη δυσκολία ένταξης αλλά και την αδηφάγα αγάπη για το χρήμα. Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, τίποτα δεν μένει για πολύ κρυφό. Η Σοφία είναι μια νέα γυναίκα υιοθετημένη από την Κυριακή. Η καταγωγή της γίνεται συνεχώς αφορμή για συγκρούσεις μεταξύ τους, ενώ τα σχόλια και οι παρεμβάσεις του περίγυρου δυναμιτίζουν ακόμη περισσότερο την εύθραυστη ισορροπία τους. Την ώρα που η Κυριακή παλεύει κρυφά με τα ερωτήματα γύρω από τη διαχείριση της περιουσίας και της κληρονομιάς της, η Σοφία γνωρίζει τον έρωτα και πιστεύει πως επιτέλους βρήκε την ευτυχία. Όμως, οι αποκαλύψεις που θα ακολουθήσουν θα ανατρέψουν τα πάντα, οδηγώντας τις σε απρόβλεπτες και τραγικές εξελίξεις.
Diaspora Tour
Ο κωμικός με το υποκοριστικό «The Funny Greek», γνωστός για το ξεχωριστό χιούμορ και την ικανότητά του να συνδέεται με το κοινό μέσα από τις εμπειρίες του ελληνισμού της διασποράς, επιστρέφει στην Αθήνα, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής του περιοδείας, με μια νέα stand up παράσταση κατάλληλη για όλες τις ηλικίες. Αστείος αλλά και προσιτός, ο Ελληνοκαναδός κωμικός που ζει στο Λος Άντζελες έχει εμφανιστεί σε επιτυχημένες τηλεοπτικές εκπομπές όπως “Mad Men”, “Sullivan and Son” και “Blue Mountain State”. Έχει περιοδεύσει ανά τον κόσμο με τις σόλο του παραστάσεις αλλά και ως μέλος του stand up comedy θιάσου “Wild West Comedy Show” του Vince Vaughn. Επίσης, μετράει πολλαπλές εμφανίσεις σε σημαντικές διοργανώσεις τα Gabby Awards της Greek America Foundation στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης, το Greek Orthodox Folk Dance & Choral Festival (FDF) και το Los Angeles Greek Film Festival.
Η ανάσταση
Η αδικία και η διαβρωτική ισχύς ενός στρεβλού συστήματος, που συνθλίβει ζωές και αφήνει εγκλήματα ατιμώρητα, βρίσκονται στον πυρήνα του τελευταίου έργου του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα. Το μυθιστόρημα αφηγείται το ηθικό και πνευματικό ταξίδι του πρίγκιπα Νεχλιούντοφ, όταν σε μια δίκη αναγνωρίζει μια γυναίκα που είχε αγαπήσει και εγκαταλείψει, την Κατιούσα Μάσλοβα, οδηγώντας την σε κοινωνική πτώση. Οι ήρωες παλεύουν με τις συνέπειες των επιλογών τους, αλλά και με την κοινωνική βία που τους περιβάλλει: από μικρές, αθέατες πληγές έως μεγάλα συλλογικά εγκλήματα. Επιδιώκοντας να αναλάβει την ευθύνη του, αποφασίζει να την ακολουθήσει και να επανορθώσει, παρά την αντίστασή της αλλά και την αδιαφορία της κοινωνίας. Καθώς η Μάσλοβα καταδικάζεται άδικα και εξορίζεται στη Σιβηρία, ο Νεχλιούντοφ ακολουθώντας την περνά από μια βαθιά εσωτερική κάθαρση, βλέποντας κατάματα τη διαφθορά του δικαστικού συστήματος, την κοινωνική αδικία και τις ταξικές ανισότητες. Η παράλληλη διαδρομή τους γίνεται μια πορεία αντίστασης απέναντι στους θεσμούς που συνθλίβουν τους αδύναμους. Οι δύο ήρωες αναζητούν μια νέα αρχή.
Grease The Musical
Ένα από τα πιο αγαπημένα μιούζικαλ όλων των εποχών με άρωμα από ’50s και rock ’n’ roll, ζωντανεύει τον έρωτα της Σάντι και του Ντάνι και τα εφηβικά μας όνειρα υπό τους ήχους των αξέχαστων «You’re the One That I Want», «Greased Lightnin’» και «Summer Nights» και φόντο το σχολείο Rydell High. Εκρηκτικές χορογραφίες, κοστούμια 50s μ’ ένα σύγχρονο twist, πολύ γέλιο, λίγο δράμα, τρελό φλερτ και αντιζηλίες είναι τα βασικά συστατικά του μουσικοθεατρικού έργου που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή κι έγινε φαινόμενο της ποπ κουλτούρας.
Lost & Found
Το σύγχρονο έργο της Ιταλο-μαυρικιανής συγγραφέως που ανεβαίνει σε παγκόσμια πρώτη, πραγματεύεται το θέμα, της ελευθερίας της μετακίνησης και της μετανάστευσης, τις σχέσεις βίας και εξουσίας σε όλο τo φάσμα μιας κοινωνίας και εν τέλει το «όνειρο για μια καλύτερη ζωή». Σ’ έναν τόσο ασταθή και μεταβαλλόμενο κόσμο πόσο δεδομένη είναι η ασφάλεια; Ένα μόνο γύρισμα της τύχης αρκεί για να βρεθεί κάποιος από τη θέση του προνομιούχου στη θέση εκείνου που «δεν του ανήκει τίποτα». Σε ένα μακρινό αεροδρόμιο, κάποιου «δημοφιλούς εξωτικού προορισμού», ένα ζευγάρι Ευρωπαίων τουριστών χάνει τις αποσκευές του. Το ατυχές αυτό γεγονός, θα μετατρέψει τις πολυαναμενόμενες διακοπές του σε έναν ταραχώδη εφιάλτη, με απρόσμενη κατάληξη. Ταυτόχρονα, σ’ ένα ευρωπαϊκό hotspot ένας παράτυπος μετανάστης κρατείται έγκλειστος προκειμένου να ταυτοποιηθεί και στη συνέχεια -το πιθανότερο- να απελαθεί. Ο τόπος προέλευσης πρέπει οπωσδήποτε να αποκαλυφθεί, αν θέλουν οι αρχές του τόπου να επιτύχουν την αποστολή τους: να προστατεύσουν τη χώρα, να τη διατηρήσουν «καθαρή» και ασφαλή, από τις εισροές των παράτυπων μεταναστών. Οι δύο ιστορίες που κινούνται παράλληλα, συναντιούνται στο τέλος, πυροδοτώντας δραματικές εξελίξεις.
24 ώρες σ’ έναν κόσμο που δεν μας ανήκει
Αντλώντας έμπνευση από την εμβληματική ταινία του Ματιέ Κασοβίτς «Το Μίσος» (1995), η νέα σκηνική πρόταση του Π. Φλατσούση διερευνά θέματα όπως οι κοινωνικές ανισότητες, η αστική περιθωριοποίηση, η βία, ο αποκλεισμός και οι εκφάνσεις της αρρενωπότητας στην Ευρώπη και στον κόσμο του σήμερα. Τρεις νέες γυναίκες ηθοποιοί, μαζί με έναν πολυπολιτισμικό θίασο, επιδίδονται σε μια αναζήτηση για την τέχνη και τον κόσμο την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Λεπτό προς λεπτό εκθέτουν την πορεία της έρευνας τους και συνθέτουν ένα σκηνικό ημερολόγιο για ένα ντοκιμαντέρ που δεν έχει ακόμη γυριστεί. Πρόκειται για μια διεθνή συμπαραγωγή της Spectrum ΑΜΚΕ, του Theaterhaus Jena και του Θεάτρου Τέχνης, που φέρνει σε δημιουργικό διάλογο τρεις πολιτιστικούς φορείς από την Ελλάδα και τη Γερμανία.
