Ο ήρωας και η δύναμη της εξομολόγησης
Επέλεξα να σκηνμοθετήσω μαζί με τη Μαρία Τσαρούχα το νέο έργο του θεατρικού συγγραφέα Μηνά Βιντιάδη "Βροχή τα βέλη" γιατί με ιντρίγκαρε το γεγονός ότι ο ήρωάς του, σε μια κρίσιμη στιγμή της ζωής του, αποφασίζει να μιλήσει ανοιχτά. Να μοιραστεί την αλήθεια του, απογυμνωμένη από κάθε δεύτερη σκέψη η οποία θα μπορούσε να την αλλοιώσει. Η παράσταση "Βροχή τα βέλη" αγγίζει με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο θέματα τα οποία με απασχολούν βαθιά, όπως πιστεύω και κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο. Μιλά για την απώλεια, τη ματαιότητα, την ανάγκη για αγάπη και συγχώρεση και αυτός ο διάλογος του ήρωα με τον έσω εαυτό του ξετυλίγεται μέσα από ένα προσωπικό ταξίδι αυτογνωσίας και αυτοκριτικής. Το να σταθείς μόνος στη σκηνή και να κουβαλήσεις μια τόσο προσωπική εξομολόγηση είναι μεγάλη πρόκληση. Καλείσαι να αναμετρηθείς επί σκηνής με τον εαυτό σου, την αλήθεια σου καθώς και με αυτό το εξαιρετικό κείμενο. Αυτό, πιστεύω, προσφέρει στον θεατή μια βιωματική εμπειρία που ξεφεύγει από τα όρια της απλής θέασης μιας παράστασης.
Η σκηνοθετική διαδικασία και η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση
Υπήρξαν στιγμές στις πρόβες που το έργο σας "ανάγκασε" να δείτε αλλιώς προσωπικά σας βιώματα και πώς ισορροπήσατε ανάμεσα στο χιούμορ και στη συγκίνηση; Στις πρόβες υπήρξαν στιγμές που το ίδιο το έργο με έφερε πολύ κοντά σε προσωπικά μου βιώματα, γι’ αυτό άλλωστε είναι από τα έργα τα οποία ακόμη και όταν ολοκληρωθεί ο κύκλος του, θα έχει μια ξεχωριστή θέση στη μνήμη και την καρδιά μου. Δεν πρόκειται για μια διαδικασία αναπόλησης, αλλά για μια ουσιαστική συνάντηση με τις πιο μύχιες πλευρές του εαυτού σου τις οποίες καλείσαι να δεις και να αντιμετωπίσεις με απόλυτη ειλικρίνεια. Όσο αφορά τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση, αυτή επιτεύχθηκε ακολουθώντας την ίδια τη δομή του έργου. Όπως στη ζωή έτσι και στην παράσταση "Βροχή τα Βέλη" υπάρχουν στιγμές που το χιούμορ δίνει μια ανάσα και άλλες που χρειάζεται σιωπή και χρόνος. Το σημαντικό είναι να μη λειτουργήσει το ένα εις βάρος του άλλου, αλλά να συνυπάρχουν υπηρετώντας την πορεία και την αλήθεια του ήρωα.
Ναρκισσισμός, αποδοχή και συγχώρεση: τα θέματα που μας καίνε
Θα έλεγα πως σήμερα απλώς αυτά τα ζητήματα γίνονται πιο έντονα αισθητά. Ο ναρκισσισμός, έτσι όπως προσεγγίζεται στο έργο, δεν αφορά την εικόνα ή την επιτυχία, αλλά την απομάκρυνση από την αγάπη και την ουσία. Όσο αυτή η επαφή χάνεται, τόσο μεγαλώνει η ανάγκη για αποδοχή. Η συγχώρεση, είτε αφορά τους άλλους, είτε τον ίδιο μας τον εαυτό, γίνεται πιο δύσκολη, αλλά παραμένει αναγκαία και πιο επιτακτική από ποτέ. Στην παράσταση παρακολουθούμε τη διαδρομή ενός ανθρώπου ο οποίος φτάνοντας στα προσωπικά του όρια αναγκάζεται να έρθει αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό βλέποντας πλέον καθαρά τι τον έχει απομακρύνει απ’ όσα έχουν πραγματική αξία.
Τι παίρνει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση
Θα ήθελα ο θεατής να φύγει με την αίσθηση ότι κάτι μέσα του φωτίστηκε, έστω και λίγο. Να μην αισθανθεί ότι για ακόμη μία φορά του είπαν τι να σκεφτεί, αλλά ότι του δόθηκε ο χώρος και το ασφαλές πλαίσιο τα οποία του επέτρεψαν να σταθεί απέναντι στον εαυτό του χωρίς άμυνες. Από εκεί και πέρα, ο καθένας ακολουθεί τη προσωπική του διαδρομή. Για άλλον αυτή μπορεί να οδηγεί στη συγχώρεση, για άλλον στην αγάπη, για άλλον πάλι στην ανάγκη να δει αλλιώς τον εαυτό του και τους γύρω του. Αν μπορούσα να απευθύνω μία μόνο φράση στους θεατές πριν μπουν στο Calderone, θα τους έλεγα, "Ελάτε χωρίς δεύτερες σκέψεις και αναρωτηθείτε ειλικρινά αν είναι αργά ή όχι για να αλλάξει κανείς."
