Ο Γιώργος Καραμίχος είναι από τους καλλιτέχνες που δύσκολα χωρούν σε ετικέτες. Ταλαντούχος ηθοποιός και σκηνοθέτης, με ανοιχτές κεραίες και αεικίνητο πνεύμα, έχει διαγράψει μια πλούσια πορεία στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, αφήνοντας το στίγμα του σε θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφο. Τα τελευταία χρόνια, πολλοί δημιουργοί έχουν καταπιαστεί με το θέμα της απώλειας και του τραύματος του αποχωρισμού. Με τη σκηνοθεσία του στον "Ευγένιο" του Frank McGuinness, ο Καραμίχος μάς συστήνει ένα έργο ωμό και βαθιά συγκινητικό για την οικογένεια, την απώλεια και την ανθρώπινη οδύνη. Παράλληλα, ετοιμάζεται να ξανασυναντήσει τον "Vanya" του Σάιμονς Στήβενς, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ραπτοτάσιου, ενώ μόλις αποκάλυψε ότι θα συμμετέχει στη νέα σειρά της Marvel, Daredevil, που θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο του 2026 από το Disney+.
Ακούραστος, με διαρκή ανάγκη για δημιουργία και εξερεύνηση, ο Καραμίχος ξέρει να μοιράζεται ιστορίες που μας ταρακουνούν και μας θυμίζουν το βάθος της ανθρώπινης ψυχής. Διαβάστε όσα μας είπε για τον "Ευγένιο", που κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Σημείο (στις 3/10) με πρωταγωνιστές τους Εύρη Σωφρονιάδου, Εβελίνα Αραπίδη, Βαγγέλη Ρόκκο, Μαρλέν Σαΐτη και Χάρη Ηλιάδη.
"Απασφαλίζοντας την οικογένεια"
Στο έργο μας, ο Frank McGuinness χρησιμοποιεί μια οικογένεια σαν όπλο στραμμένο προς πάσα κατεύθυνση. Ένα όπλο που εκπυρσοκροτεί ανεξέλεγκτα εντός του σπιτιού. Έτσι γίνεται σε όλα τα σπίτια όταν έρχονται αντιμέτωπα με μια απρόσμενη απώλεια. Τα μέλη της οικογένειας όντας απροετοίμαστα για την αυτοκτονία του τρίτου παιδιού, ψάχνουν να βρουν τον φταίχτη. Γιατί αυτοκτόνησε ο Ευγένιος; Για τους περισσότερους από μας τους αδαείς το υπαρξιακό ζήτημα είναι ένας λαβύρινθος. Για τους σπάνιους σοφούς ποιητές και φιλόσοφους είναι ένα παράξενα γοητευτικό μονοπάτι συνειδητότητας. Η ανθρώπινη φύση είναι ένα μυστήριο. Από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να εξελίσσει το μυαλό του με ταχείς ρυθμούς η αναζήτηση απαντήσεων έγινε συνώνυμο της ύπαρξής του. Και τα βαθύτερα ερωτήματα είναι κοινά για όλα τα πολιτισμικά στάδια και επίπεδα. Οι κλισέ φράσεις που λέμε και ακούμε όταν μας επισκέπτεται ο πόνος.
Γιατί ζούμε; Γιατί πεθαίνουμε; Ποιο το νόημα της ζωής; Αυτά τα ερωτήματα παρουσιάζονται άμεσα, καίρια και ωμά στον Ευγένιο άλλοτε με άγριο χιούμορ και άλλοτε με σαρκοφαγική διάθεση. Είμαστε άραγε ποτέ έτοιμοι για το πένθος; Και πώς ξέρουμε πώς να πενθήσουμε; Για να πετύχουμε την αποδοχή πρέπει να περάσουμε όλα τα στάδια της συναισθηματικής πάλης που προκύπτει από την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Και όλα είναι θεμιτά. Αρκεί να συνδεθούμε με την ανθρώπινη συνείδησή μας και ο θρήνος θα βρει τρόπο να πραγματωθεί. Ιδιωτικά, προσωπικά και αυθεντικά. Χωρίς συνταγή. Η αρχαία ελληνική δραματουργία μάς έχει εκπαιδεύσει εδώ και χιλιάδες χρόνια στην τελετουργία του κομμού, του κοπετού. Η μάνα του Ευγένιου ρωτάει ξανά και ξανά "γιατί;”. Ρωτάει τα βουνά, τα πουλιά και τα κύματα.
Ο Ιρλανδός συγγραφέας έχει μελετήσει βαθιά τους αρχαίους μας προγόνους και δεν φοβάται να δημιουργήσει μια αντίστοιχη συνθήκη εξαγγελίας της ανθρώπινης οδύνης. Και όλοι οι χαρακτήρες του έργου εκφέρουν με έναν σύγχρονο τρόπο έναν λόγο που μας είναι οικείος. Σαν να ξύνεις μια πληγή ηδονικά μέχρι να μάθεις να αφήνεις και να αφήνεσαι. Μέχρι η πληγή να γίνει ουλή. Να μην πονάει πια. Αλλά να παραμένει μια ευανάγνωστη υπενθύμιση. Αυτή είναι η αρετή του συγκεκριμένου έργου για μένα. Η υπενθύμιση του τραύματος και η απενοχοποίησή του. Δεν είναι πλέον κατάρα. Είναι κάθαρση.
"Κι όταν ο άνεμος καταλαγιάσει, τι τάχα θα απομείνει;”
Ουράνια Μάνεση
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
