Η ομάδα "κι όμΩς κινείται" ακροβατεί στον κόσμο της "Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων"

Η ομάδα χορευτών και ακροβατών "κι όμΩς κινείται" κάνει μια βουτιά στην παιδικότητα μέσα από την παράσταση "Ξεκίνα από την αρχή και συνέχισε μέχρι να φτάσεις στο τέλος - Μετά σταμάτα". Ο θίασος που δημιούργησαν η χορεύτρια Χριστίνα Σουγιουλτζή και ο καλλιτέχνης του τσίρκου Bentancor Camilo επιχειρεί μια σκηνική παρουσίαση εμπνευσμένη από τις γεμάτες συμβολισμούς περιπέτειες της "Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων" του Λιούις Κάρολ, από 28 έως 31 Αυγούστου στο θέατρο Ροές.

Η παράσταση της Αλίκης, έτσι όπως συμβαίνει στα παρασκήνια. Τί κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες; Τί είναι αυτό που δεν παρουσιάζεται, αλλά συμβαίνει, ώστε να πετύχει αυτό που παρουσιάζεται; 'Ένας ήσυχος εναέριος χορός, μια πτήση χωρίς αγωνία, σ’ ένα υπερφυσικό ενυδρείο, γεμάτο με παράξενα πλάσματα, σημειώνει η δημιουργική ομάδα.
 

Περισσότερα για το έργο και την παράσταση

Το 1865 κυκλοφόρησε σε πρώτη έκδοση ένα βιβλίο παιδικής και φανταστικής λογοτεχνίας του Βρετανού συγγραφέα και μαθηματικού Τσαρλς Λούτγουϊτζ Ντότζσον, περισσότερο γνωστού με το ψευδώνυμο Λιούις Κάρολ. Περιέγραφε με λεπτή φαντασία και παιδικό αυθορμητισμό τις περιπέτειες ενός κοριτσιού, της Αλίκης, η οποία μετά την πτώση της σε μία λαγότρυπα, περιπλανιέται σε ένα φανταστικό κόσμο. Το έργο αναδύθηκε σε εποχή κομβική κι έχει αφήσει έως και σήμερα το αποτύπωμά του στη συλλογική μνήμη, ως μύθος, που φέρει πολύπλευρες σημασίες. "Το σύμπαν και το ανθρώπινο μυαλό, το καθένα ξεχωριστά, δεν δημιουργούν το Παράλογο, αλλά μάλλον, το Παράλογο προκύπτει από την αντιφατική φύση του γεγονότος ότι και τα δύο υπάρχουν ταυτόχρονα”.

"Το βέβαιο είναι πως οι ώρες μας, έτσι όπως είμαστε, είναι ατελείωτες κι έτσι αναγκαζόμαστε να τις γεμίσουμε με πράξεις που εκ πρώτης όψεως φαίνονται λογικές αλλά... που τις κάνουμε πια μηχανικά. Θα μου πεις ότι πρέπει να εμποδίσουμε το μυαλό μας να θολώσει. Έχεις δίκιο! Αλλά αναρωτιέμαι: Σάμπως δεν έχει κιόλας βυθιστεί σε απέραντα σκοτάδια; Παρακολουθείς το συλλογισμό μου;". 
 

'Ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται στο χώρο του nonsense, του λογικού παράδοξου. Μία αφήγηση ενός ονείρου, που συχνά θα πάρει διαστάσεις εφιαλτικές. Συχνά η Αλίκη προσπαθεί να ακολουθήσει τη λογική της σκέψη, για να εξηγήσει τα γεγονότα, που της συμβαίνουν, αλλά και τη μνήμη της. Η λογική της σκέψη, ωστόσο, αλλά και όσα γνωρίζει εμπειρικά, τις περισσότερες φορές δεν μπορούν να εφαρμοστούν στη Χώρα των Θαυμάτων, η οποία ακολουθεί τους δικούς της κανόνες, όπως το να παίζει κανείς κροκέ με ερωδιούς και σκαντζόχοιρους και να μπορεί να κολυμπήσει στα ίδια του τα δάκρυα. ‘Ένα μέρος, όπου τα τραπουλόχαρτα είναι ζωντανά και όπου φαγητά και ποτά, εμφανίζονται τυχαία, συνοδευόμενα αντίστοιχα από τις ενδείξεις "πιες με" και "φάε με". Μια αλληλουχία παράλογων συμβάντων, παρουσιάζονται με ρυθμό ασθματικό και γλώσσα οριακά παραληρηματική στο σκοτεινό μυθιστόρημα.

'Όλοι μπορούμε να περιμένουμε ότι θα γίνουμε μέτοχοι ή μάρτυρες τουλάχιστον ενός "θαύματος" κάθε μήνα ή για την ακρίβεια κάθε τριάντα πέντε μέρες. Αυτό ισχυρίστηκε και τεκμηρίωσε με λογικο-μαθηματικά επιχειρήματα ο Τζον Λίτλγουντ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, πριν από αρκετά χρόνια, προσπαθώντας να απομυθοποιήσει -μεταξύ άλλων- τα υποτιθέμενα υπερφυσικά φαινόμενα. 
 

Στην επιχειρηματολογία του Λίτλγουντ, ως "θαύμα" ορίζεται ένα εξαιρετικό "γεγονός", ξεχωριστής σημασίας γι' αυτόν που το βιώνει ή το παρατηρεί, το οποίο μπορεί να συμβεί με συχνότητα μία στο ένα εκατομμύριο. "Θαύμα", δηλαδή, μπορεί να θεωρηθεί κάθε στατιστικά απίθανο γεγονός. Αν υποθέσουμε πως κάθε άνθρωπος παραμένει ξύπνιος τουλάχιστον οκτώ ώρες κάθε μέρα, τότε κάθε δευτερόλεπτο βιώνει ένα "γεγονός", το οποίο μπορεί να είναι είτε σημαντικό είτε όχι.

Η δημιουργική ομάδα: Νώντας Δαμόπουλος, Αναστάσης Καραχανίδης, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Χριστίνα Σουγιουλτζή, Λία Χαμηλοθώρη, Πάνος Σολδάτος, Κλέων Αντωνίου, Μαρία Αθανασοπούλου, Αντιγόνη Λινάρδου, Federico Bustamante, Ιλεάνα Παππά.