Φεστιβάλ Αθηνών: Δύο κορυφαίες παραστάσεις χορού σε Ηρώδειο & Πειραιώς 260

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου συνεχίζει να φέρνει στη σκηνή κορυφαίους καλλιτέχνες του σύγχρονου χορού και τον Ιούλιο μας προσφέρει δύο σημαντικές παραστάσεις, τόσο αισθητικά όσο και συγκινησιακά.

Από την ποιητική ενδοσκόπηση της απώλειας και της αλλαγής έως την οργιαστική έκσταση μιας τελετής, το σώμα γίνεται εργαλείο ερμηνείας. Στις 4 Ιουλίου, η δυναμικά εξελισσόμενη Sydney Dance Company κάνει την πρώτη της εμφάνιση στην Ελλάδα, στο Ηρώδειο, με το έργο "Impermanence", σε χορογραφία του Ραφαέλ Μπονατσέλα. Ο διεθνώς αναγνωρισμένος χορογράφος και καλλιτεχνικός διευθυντής της Sydney Dance Company από το 2009 έχει συμβάλει στην παγκόσμια αναγνώριση της ομάδας, παρουσιάζοντας έργα σε κορυφαία φεστιβάλ και διεθνή θέατρα.
 

Η σύγχρονη χορογραφική σύνθεση που θα δούμε αναφέρεται στην έννοια της παροδικότητας και είναι εμπνευσμένη από κατακλυσμικά γεγονότα – από μεγάλες πυρκαγιές έως την πανδημία. Με μουσική σε ζωντανή εκτέλεση επί σκηνής από το αυστραλιανό συγκρότημα Australian String Quartet, το έργο εξερευνά την ομορφιά του εφήμερου μέσα από την ακρίβεια, τη δύναμη και τη σωματική ευαισθησία των χορευτών. Τη μουσική έχει συνθέσει ο διάσημος Μπράις Ντέσνερ, συνιδρυτής του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The National και διάσημος για τα σάουντρακ των ταινιών "The Revenant" και "The Two Popes", ειδικά για το χορευτικό σύνολο και σε στενή συνεργασία με τον Μπονατσέλα. Ο Ντέσνερ εμπνεύστηκε αρχικά από τη φωτιά στην Παναγία των Παρισίων και τις καταστροφικές πυρκαγιές της Αυστραλίας το 2019.
 

Στην Πειραιώς 260 (Χώρος Η'), στις 7 και 8 Ιουλίου, επιστρέφει η εκρηκτική Μιτ Βάρλοπ, με το νέο της έργο "Inhale Delirium Exhale". Μετά την επιτυχία του "One Song" (2024), η Βελγίδα visual artist επιστρέφει με μια ποιητική και ταυτόχρονα σωματική σύνθεση, όπου πέντε ερμηνευτές αλληλεπιδρούν με 1.500 μέτρα υφάσματος, μεταμορφώνοντάς το σε ένα ζωντανό, παλλόμενο σώμα.

Πάνω σε αυτόν τον υφαντό καμβά ξεδιπλώνονται φόβοι, επιθυμίες και μυστικά – αυτά ακριβώς που δύσκολα λέγονται ή μένουν στο περιθώριο της αφήγησης. Η Βάρλοπ ξεχωρίζει για το συνδυασμό χορού, θεάτρου, εικαστικών και performance art, δημιουργώντας πολυεπίπεδες παραστάσεις που αψηφούν τα παραδοσιακά όρια της σκηνικής τέχνης.
 

Στη συγκεκριμένη παράσταση αντλεί την έμπνευσή της από τον Χορό της ελληνικής τραγωδίας, επαναφέροντάς τον ως μια συλλογική φωνή που ενσαρκώνει το συναισθηματικά ακατέργαστο, το μη λεκτικό. Το έργο της δεν ακολουθεί γραμμική αφήγηση· αντίθετα, βυθίζεται στο ρυθμό, την ανάσα, την έκρηξη και την αποφόρτιση, δίνοντας σχήμα σε ό,τι υπερβαίνει τις δυνατότητες του λόγου.