© Χαράλαμποσ Βλαχοδήμος, Ηλίας Λαχανάς
Μετά από δύο ιδιαίτερα επιτυχημένες θεατρικές χρονιές και μια θερμή υποδοχή σε επιλεγμέvες πόλεις στηv Ελλάδα, η παράσταση "Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα" πρόκειται να παρουσιαστεί στο πλαίσιο της δράσης Grape - Greek Agora of Performance του Φεστιβάλ Αθηνών (21-24/7) στο Θέατρο Σταθμός κι εκεί, θα επιστρέψει τον ερχόμενο Οκτωβρίο για ένα ακόμα κύκλο παραστάσεων. Ερμηνεύουν οι Μανούσος Γεωργόπουλος, Πλάτωνας Γιώργος Περλέρος, Μιχάλης Αναγνώστου και τους υπόλοιπους συντελεστές συμπληρώνουν ο Αλέξανδρος Κτιστάκης στο ηχητικό περιβάλλον και στη πρωτότυπη μουσική, η Μαρίζα Τσίγκα στην κίνηση, η Μάρθα Φωκά στην επιμέλεια της μάσκας και η Κωνσταντίνα Μαρκίδη στα κοστούμια.
Ξεκινώντας από την Πειραματική Σκηνή του Θεσσαλικού Θεάτρου και διαγράφοντας μια εντυπωσιακή πορεία ανά την Ελλάδα, το έργο εξερευνά τη σύνδεση ανάμεσα στη μαγεία και τη μαγειρική, μέσα από τον φακό της τοπικής παράδοσης της Θεσσαλίας. Οι γυναίκες της περιοχής, αποκλεισμένες από την ανδροκρατούμενη κοινωνική και πολιτική ζωή, καταφεύγουν σε έναν δικό τους, μυστικό κώδικα – έναν τρόπο επιβίωσης και επικοινωνίας μέσα από τα βότανα, τα ξόρκια και τις συνταγές. Εκεί, στο περιθώριο της Ιστορίας, γεννιέται μια υπόγεια γυναικεία αφήγηση που διεκδικεί χώρο και φωνή.
Η παράσταση αποτελεί μια ποιητική και σωματική θεατρική εμπειρία, ένα υβρίδιο παράδοσης, λαογραφίας και σύγχρονης σκηνικής γλώσσας που φωτίζει αθέατες πλευρές της ζωής των γυναικών – αυτών των "γριών" που γνώριζαν πότε και πώς να μαζεύουν την τσουκνίδα.
Τι συνέβαινε με τις γυναίκες του κάμπου;
Οι γυναίκες του Θεσσαλικού κάμπου πέρα από τις υπόλοιπες εργασίες, με τις οποίες συνέβαλλαν στην οικονομική παραγωγή της οικογένειας και της κοινότητας ως εργάτριες, είχαν και την ευθύνη της τροφοδοσίας των μελών της οικογένειάς τους, πάντα όμως εντός του οίκου. Έτσι, ανέπτυξαν έναν μυστικό κώδικα, μια λανθάνουσα εξουσία, που στηριζόταν στη χρήση της μαγείας, των "πρακτικών", του ξεματιάσματος και άλλων δεξιοτήτων, μέσα από τη χρήση των υλικών που χρησιμοποιούσαν και στη μαγειρική, τα βότανα και τα χόρτα της περιοχής, το λάδι, το νερό και το αλεύρι. Στη Θεσσαλία, η παράδοση θέλει τις μάγισσες της περιοχής να έχουν παραλάβει τις μυστικές δεξιότητές τους από τη Μήδεια και να ειδικεύονται στο "κατέβασμα" του φεγγαριού.
Μεταξύ λαογραφίας, τελετουργικού δρωμένου και θεάτρου ντοκουμέντο
Στην παράσταση του Ντέλλα, οι τρεις άνδρες ηθοποιοί προσεγγίζουν σκηνικά το γυναικείο σώμα, όπως έχει καταγραφεί στο δικό τους σώμα, μέσα από τις αναφορές στις δικές τους γιαγιάδες. Με εκφραστικά εργαλεία τις πρώτες ύλες της τελετουργικής διαδικασίας, δηλαδή τη μάσκα και τον συντονισμό του λόγου και του σώματος, και έχοντας ως αφετηρία τα στάδια της παρασκευής της πίτας, αφηγούνται ιστορίες από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου και τα Φαρσάλια του Λουκανού, αλλά και της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και έρευνας, από παραδοσιακά τραγούδια και συνεντεύξεις γυναικών έως ιατροσοφικούς κώδικες του 19 ου αιώνα.
Η Τώνια Καράογλου στην κριτική της για την παράσταση υπογραμμίζει: " H παράσταση της Πειραματικής Σκηνής του Θεσσαλικού Θέατρου διαβάζει ένα κοινωνικό ζήτημα μέσα από τη γλώσσα ενός θεατρικού δρωμένου, μεταχειριζόμενη πολλά εργαλεία: και τη μαρτυρία και τον ρεαλισμό (πχ στην αποτύπωση της ενδυμασίας και στην ντοπιολαλιά) και την αφαίρεση και την αρχετυπική γλώσσα....Είναι κυρίως συγκινητική η χειροποίητη αυτή παράσταση που έχει δημιουργηθεί από "ανδρικά χέρια", σαν μια τρυφερή χειρονομία κατανόησης εκ μέρους του σκηνοθέτη και των τριών ερμηνευτών που αποτίνουν φόρο τιμής μέσω των γιαγιάδων τους στις Ελληνίδες του παρελθόντος".
Προπώληση εισιτηρίων μέσω more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα
Η παράσταση της Πειραματικής Σκηνής του Θεσσαλικού Θεάτρου αξιοποιεί τις μυστικές ιστορίες των γυναικών της Θεσσαλίας του 19ου και 20ου αιώνα σε μια σκηνική προσέγγιση με βασικούς άξονες τους κοινωνικούς ρόλους και τις έμφυλες διαστάσεις των μαγικοθρησκευτικών πρακτικών. Το γυναικείο σώμα της τρίτης ηλικίας και η σύνδεσή του με τη λαϊκή μαγεία, τη μαγειρική και τις τελετουργικές πρακτικές βρίσκεται στο επίκεντρο. Τρεις θηλυκές μορφές, που ερμηνεύονται από τρία αρσενικά νεαρά σώματα, περνώντας τη ζωή τους στη σκιά της κυρίαρχης ανδροκρατικής εξουσίας, συνδιαλέγονται μεταξύ του οικείου και του αρχετυπικού, της ακίνδυνης «γιαγιάς» και της επικίνδυνης θεραπεύτριας και μιλάνε για τις ζωές τους, γι’ αυτά που έμαθαν από τις παλιές. αυτά που έπαθαν ως γυναίκες και αυτά που παραδίδουν στις επόμενες.
