Ο Φαίδων Καστρής αγαπάει τους μονολόγους και τον επόμενο χειμώνα θα παρουσιάσει έναν μονόλογο έκπληξη. Θα καταδυθεί στα βάθη του τραγικού κόσμου του Αισχύλου με μια λιτανευτική ανάγνωση των "Περσών", σε μετάφραση Νικολέττας Φριντζήλα. Από τον υπότιτλο "Λειτουργία, Δέηση κι Ακολουθία των Παθών των Περσών” καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για μια παράσταση-λειτουργία, ένας σπαρακτικός μονόλογος μνήμης και στοχασμού.
Από τις 29 Δεκεμβρίου η σκηνή του Θεάτρου Φούρνος θα μεταμορφωθεί σε ένα άτυπο παρεκκλήσι, μια σκηνική κρύπτη πλάι στον τάφο του Δαρείου. Ο ηθοποιός γίνεται μάρτυρας, φωνή και σώμα της Ιστορίας, ένας μετα-Χορός που ενσαρκώνει τον ανθρώπινο πόνο, την πολιτισμική ήττα, το αμετάκλητο των λαθών που επαναλαμβάνονται. Ο σκηνοθέτης και ερμηνευτής Φαίδων Καστρής, αντλώντας από την προσωπική του διαδρομή στους "Πέρσες" του 2006, τότε υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα της Λυδίας Κονιόρδου, επανέρχεται όχι ως αναβίωση αλλά ως ιερό χρέος. Μια παράσταση-αφιέρωμα στη μνήμη του Γιάννη Κρανά, Δαρείου του τότε, αλλά και στη μητέρα του, χαμένη τότε ξαφνικά στις πρόβες. Μια δημιουργία φορτισμένη με βιώματα, προσωπικά και συλλογικά.
"Είμαστε όλοι Πέρσες. Είμαστε οι ηττημένοι από τον ίδιο μας τον Πολιτισμό…" υπογραμμίζει ο Φαίδων Καστρής. Με φόντο τα ερείπια μιας καταστροφής –ιστορικής, πολιτισμικής, περιβαλλοντικής, υπαρξιακής– η παράσταση καλεί τον θεατή να αντικρίσει κατάματα τη σύγχρονη Άτη: μια τεχνητή, ψηφιακή ψευδαίσθηση, έναν νέο Ξέρξη που επιστρέφει στο πρόσωπο της Τεχνητής Νοημοσύνης. Μπορούμε να αφυπνιστούμε; Μπορεί το Θέατρο να γίνει και πάλι πράξη αυτογνωσίας και λύτρωσης;
Διαβάστε το σημείωμα του σκηνοθέτη-πρωταγωνιστή
Μόνος σε μια Λειτουργία, την αποκαλώ, μια δέηση αρχικά και μια ακολουθία στην εξέλιξη των παθών των Περσών. Ένα "παρεκκλήσι", μια κρύπτη πλάι στον τάφο του Δαρείου, σε μια Λειτουργία, ο Ηθοποιός γίνεται ο ίδιος μια γέφυρα κι ένα σκάφανδρο κατάδυσης στο βασίλειο των νεκρών, στους εφιάλτες των ζωντανών, στα πάθη μας στους αιώνες των ανθρώπων. Είμαστε όλοι Πέρσες, είμαστε ηττημένοι, νικημένοι από τον ίδιο τον Πολιτισμό μας -αυτός ο ίδιος ο περιβόητος κι αδηφάγος δυτικός πολιτισμός μας- των παγκόσμιων πολέμων, των αποικιών, του αφανισμού αυτόχθονων φυλών, των μακρινών μας πληθυσμών, της δουλείας, του εμπορίου ψυχών, ζώων, όπλων, ουσιών, νικημένοι παρασυρμένοι από την Άτη πάντα, καταστρεφόμαστε από τον ίδιο μας τον κατεστραμμένο πλανήτη, η Άτη στην οθόνη του κινητού μας, ακόμη μια φορά μας πλανεύει, η νέα μας εικόνα AI ( Artificial intelligence ) ένας Νέος υπέρλαμπρος Ξέρξης ανατέλλει-επιστρέφει για να μας οδηγήσει στη νέα μεγάλη ήττα μας. Μια Λειτουργία, μια δέηση στην υπόσχεση του ανθρώπου προς τον Άνθρωπο, την Ιστορία, τον Πολιτισμό, να μας βοηθήσει, να βρούμε "φώτιση", να καταλάβουμε, να αντισταθούμε, να αισθανθούμε ξανά.
Το 2006 συμμετείχα σαν ηθοποιός σε μια σειρά σεμιναρίων-προβών, σχεδόν ένα χρόνο πριν την πρεμιέρα στους Δελφούς και την Επίδαυρο στην παράσταση των Περσών που σκηνοθέτησε η Λυδία Κονιόρδου για το Εθνικό Θέατρο το 2006, με διευθυντή τον Νικο Κούρκουλο ακόμη τότε. Η παράσταση μετά την περιοδεία στην Ελλάδα, παρουσιάστηκε και στη Νέα Υόρκη στο New York City's Center Theater. Ένα σεμινάριο της Λυδίας Κονιόρδου, με πολλούς δασκάλους-καλεσμένους σε μια σειρά προβών πάνω στους Πέρσες, τον Χορό και τον Αγγελιοφόρο, τη γλώσσα με τον Κακριδή, τον Γεωργουσόπουλο, την αρχαία κραυγή με τη Μίρκα Γεμεντζάκη, δραματουργικο αυτοσχεδιασμό με τον Δάσκαλο Φλάσσεν (συνεργάτη του Γκροτόφσκι), έρευνα πάνω στην αρχαία "ρωγμή" την παγίδα της Άτης. Τον Τάκη Φαραζή, την Λιλή Κεντάκα στο κοστούμι που σχεδιάσαμε οι ίδιοι = στο σεμινάριο.
Ήμουν Α Κορυφαίος του Χορού των Περσών και κορυφαίος της ομάδας που ερμήνευσε τον Αγγελιοφόρο σε αυτήν την παράσταση του 2006. Δεν ξεχνώ ποτέ τον αγαπημένο μου φίλο και συνάδελφο Γιάννη Κρανά που ερμήνευσε τον Δαρείο και στη μνήμη του αφιερώνω την παράστασή μου τώρα. Τότε, στις πρόβες των Περσών, έχασα ξαφνικά από μια οξεία λευχαιμία τη μητέρα μου, ήταν μόλις 59 ετών. Θυμάμαι που σήκωνα το κεφάλι μέσα στην ορχήστρα της Επιδαύρου που μάζευα το κουράγιο για να ψελλίσω εκείνο το "Δία μας αφάνισες"! Οι Πέρσες πάντα μέσα μου, με σπαράσσουν οι Πέρσες. Οι Πέρσες είναι για μένα πάντα στο Θέατρο και τη ζωή μου, το ίδιο πάντα του πλούτου το κραταιό λιμάνι, η κραυγή να αντηχεί μέσα μου, του αγγελιοφόρου που φτάνει, που ξεσπάει αλίμονο, πώς έγινε και σβήστηκε τόση ευτυχία μ΄ένα μονάχα χτύπημα!
Διαβάστε Επίσης
