Η βραδιά της πρεμιέρας των "Χορικών Υδάτων” στο αρχαίο θέατρο του Κουρίου συνέπεσε με μια σκοτεινή διεθνή συγκυρία: το ξέσπασμα της πολεμικής σύρραξης Ισραήλ–Ιράν. Ήταν σαν η Ιστορία να έκανε αισθητή την παρουσία της και στη σκηνή και στα δελτία ειδήσεων. Κι όμως, μέσα σ’ αυτή τη βαριά ατμόσφαιρα, τα λόγια, η μουσική, οι φωνές και οι παύσεις των "Χορικών Υδάτων” λειτούργησαν σχεδόν καθαρτικά. Μια επιστροφή σε κάτι αρχέγονο. Μια τελετή συμφιλίωσης του ανθρώπου με τη μνήμη και την απώλεια του.
Σε παραγωγή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, η Λίνα Νικολακοπούλου μας έφερε σε επαφή με ένα λιγότερο γνωστό κομμάτι του έργου της: τα τραγούδια που έγραψε για το θέατρο. Πολλά από αυτά αυτονομήθηκαν μες στα χρόνια και έγιναν μεγάλες επιτυχίες, αγαπήθηκαν από το κοινό, τραγουδήθηκαν ευρέως, χωρίς οι περισσότεροι να γνωρίζουν ότι η πρώτη τους ύλη ήταν θεατρική. Από τη "Λυσιστράτη" του 1986, στις "Τρωάδες", τον "Πλούτο", τους "Ιππείς", τον "Οιδίποδα", μέχρι πιο σύγχρονα έργα όπως το "Άγριο Μέλι", "Το Έκτο Πάτωμα", το "Σκλαβί" – τα τραγούδια αυτά επιστρέφουν τώρα στην πηγή τους: τη σκηνή. Ανακτούν τη χορική τους διάσταση και αναδεικνύουν αυτόν τον μαγικό τριπλό δεσμό ανάμεσα στην ποίηση, τη μουσική και τον χορό.
Η σκηνογραφία του Αγγέλου Μέντη αποκαλύπτει μια πόλη σαν μετά από καταστροφή: κύβοι – θραύσματα μιας παλιάς αστικής τάξης – και στη μέση ένα σκάμα, γη με χώμα. Σαν να σκάβει κάποιος στη μνήμη, στη ρίζα, στο σώμα της ίδιας της ιστορίας. Τα κοστούμια του Άγγελου Αγγέλη συμπληρώνουν αυτό το σκηνικό με μια λιτή αλλά εκφραστική αισθητική. Η χορογραφία του Φώτη Νικολάου προσθέτει μια δυναμική κίνηση, όπου το σώμα γίνεται γέφυρα ανάμεσα στη μουσική, τη μνήμη και το συναίσθημα.
Η παράσταση, με ευαισθησία και ακρίβεια, δεν ζητά να εντυπωσιάσει. Ζητά να ακουστεί. Παρότι αγγίζει βαθιά υπαρξιακά και πολιτισμικά ζητήματα, υπάρχει και κάτι ακόμη: μια αίσθηση παιχνιδιού. Γιατί η παράσταση αυτή είναι και παιχνίδι — με τις λέξεις, με τη μουσική, με τη μνήμη, με το σώμα, με το φως και τον ρυθμό. Ένα παιχνίδι που μας συμπαρασύρει με χαρά, συγκίνηση και φαντασία. Το κοινό όχι μόνο θα το απολαύσει, αλλά θα νιώσει πως συμμετέχει σε κάτι ζωντανό, βαθιά ανθρώπινο και τελικά λυτρωτικό.
Οκτώ ηθοποιοί διαφορετικών γενεών συνθέτουν έναν πολυφωνικό χορό: η σπουδαία Αννίτα Σαντοριναίου με το ήθος και τη σοφία της σχολής Κουν φέρνει μια βαθιά συγκίνηση· η Στέλα Φυρογένη, ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης, ο Χάρης Πισίας και η Νιόβη Χαραλάμπους – χαρισματικοί ηθοποιοί με σημαντική πορεία στη σκηνή· πλάι τους οι νεότεροι Χρήστος Γκρόζος, Λουκάς Προκοπίου και Μαρία Τσιάκκα – μια γενιά που κουβαλά τη φλόγα και τη φρεσκάδα του σήμερα. Όλοι μαζί συνδιαλέγονται, τραγουδούν, χορεύουν, αφηγούνται, μεταμορφώνονται, αγκαλιάζουν τις λέξεις και τις νότες. Η μουσική ερμηνεύεται ζωντανά υπό τη διεύθυνση του Σωκράτη Λεπτού που έχει αναλάβει παράλληλα ενορχηστρώσεις και μουσική διδασκαλία.
Δεν πρόκειται για μια αναβίωση. Είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: μια τελετουργία. Τα γνωστά και άγνωστα τραγούδια συναντούν ξανά την θεατρική τους οικογένεια και ξαναγεννιούνται σε μια νέα μορφή, που ενεργοποιεί τον συναισθηματικό και πολιτισμικό μηχανισμό του θεατή. Εμείς, από κάτω, γινόμαστε συμμέτοχοι – ακροατές μιας χορικής σιωπής που, τελικά, γίνεται κοινή φωνή κι αυτό οφείλεται στη Λίνα Νικολακοπούλου που πραγμάτωσε μια πολύ ωραία ιδέα.
Με το αστείρευτο ταλέντο της στη γραφή, αποδεικνύει με την παράσταση της πως η δημιουργική της φλέβα δεν έχει όρια. Αυτή τη φορά δοκιμάζεται και στη σκηνοθεσία, φέρνοντας στη σκηνή ένα έργο σύνθετο, ποιητικό και ουσιαστικό, με ευαισθησία, θεατρική αίσθηση και βαθιά καλλιτεχνική αντίληψη. Μια δημιουργός που, ακόμη και μετά από τόσα χρόνια, συνεχίζει να μας εκπλήσσει με νέες μορφές έκφρασης και με τη δύναμη να γεννά αισθητικά γεγονότα υψηλής αξίας.
Ο ΘΟΚ αποδεικνύει ξανά πως διαθέτει έναν εντυπωσιακό πλούτο ταλέντων – ηθοποιοί διαφορετικών γενεών, με ξεχωριστές φωνές και ερμηνευτικά εργαλεία, βρίσκουν μέσα από εμπνευσμένες ιδέες – όπως τα "Χορικά Ύδατα" – την ευκαιρία να αναδειχθούν και να συστηθούν στο κοινό με νέους τρόπους. Η παράσταση έγινε με την καλλιτεχνική συνεργασία της Γεωργίας Μεσιήτη. Οι όμορφες συμπράξεις – όπως αυτή με τη Λίνα Νικολακοπούλου είναι δημιουργικές ενώσεις που γεννούν χώρο για έκφραση, ανανέωση και συγκίνηση. Σ’ αυτές τις συναντήσεις κρύβεται η δύναμη του θεσμικού θεάτρου: να εμπνέει, να ενώνει, να αποκαλύπτει.
Στον κόσμο της αβεβαιότητας, της ταχύτητας και της λήθης, τα "Χορικά Ύδατα" είναι μια χαρούμενη στιγμή και κυρίως μια υπενθύμιση: ότι το τραγούδι μπορεί να είναι πράξη, το θέατρο μνήμη και η ποίηση πολιτισμική άμυνα. Κι ότι εκεί, στη μέση του σκηνικού σκάμματος, μπορούμε ακόμα να φυτέψουμε κάτι....
Τα "Χορικά Ύδατα" θα ξεκινήσουν την πριοδεία τους στην Ελλάδα από το Υπαίθριο Βυζαντινό Θέατρο Τρικάλων (10/10), θα συνεχίσουν στο Δημοτικό Θέατρο "Μελίνα Μερκούρη" Βόλου (11/7) και στην Αθήνα θα τα δούμε στο Θέατρο Βράχων "Μελίνα Μερκούρη" (13/7), Βεάκειο 21/7, Κατράκειο 23/7, Ηλιούπολη 24/7. Η παράσταση θα συνεχίσει την καλοκαιρινής της πορεία σε μεγάλα φεστιβάλ και πόλεις έως τις 8/8.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Χορικά ύδατα
Μια σκηνική τελετουργία λόγου, μουσικής και κίνησης, με την υπογραφή της σημαντικής Ελληνίδας ποιήτριας και στιχουργού, που περιλαμβάνει μεγάλες επιτυχίες της βγαλμένες μέσα από παραστάσεις όπως «Λυσιστράτη» (1986), «Τρωάδες», «Πλούτος», «Το έκτο πάτωμα», «Το σκλαβί» κ.ά. Μια πολύχρωμη παλέτα με στιγμές κωμωδίας και δράματος που εστιάζει στα μεγάλα και διαχρονικά θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο και ορίζουν τη φύση, τη μοίρα και τα έργα του, μέσα από γνωστά και άγνωστα τραγούδια που έχουν μια θεατρική ιστορία να πουν.
