Δέκα τελευταίες παραστάσεις για τα επόμενα δευτερότριτα μετρούν η "Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α." στο Μικρό Χορν με τη Μαρία Σολωμού και το "ΛΑΒ (Luv)" με τους Ηλία Βαλάση, Ελισάβετ Μουτάφη και Γιώργο Πυρπασόπουλο στο Μικρό Παλλάς.
Η Φρόσω Λύτρα σκηνοθετεί τη Μαρία Σολωμού στον συγκλονιστικό μονόλογο της Λένας Κιτσοπούλου "Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.". Η ηρωίδα του έργου κοιτάει κατάματα το κοινό και αποκαλύπτει τον εαυτό της, με ωμότητα, χιούμορ και αφοπλιστική ειλικρίνεια. Μια γυναίκα 37 ετών που μας ταξιδεύει προς τη δική της Ιθάκη, με μια και μοναδική σωσίβια λέμβο: το καυστικό και ειρωνικό χιούμορ της. Ανοίγει την πόρτα του μπάνιου της και μοιράζεται μια εμπειρία ενσυναίσθησης και διαφυγής από την αμείλικτη καθημερινότητα. 'Όπως μας εκμυστηρεύεται η ίδια: "…Ο καφές μου αυτοκτονεί κάθε μέρα στο γκάζι. Πρήζεται και φουσκώνει σαν εξάνθημα μέσα στο μπρίκι μου και η κάθε του φουσκάλα σκάει σαν όνειρο. Και φοβάμαι μήπως χυθεί και δεν προλάβω να τον κατεβάσω από τη φωτιά. Και συντομεύω τα όνειρα μου για να προλάβω. Να μην χυθούν. Θα' ναι κρίμα να καώ από όνειρο…".
Από το Μικρό Χορν και τον μονόλογο που σχολιάζει τα κλισέ της ζωής μας και τις συμβάσεις που υπονομεύουν την ελευθερία μας, πηγαίνουμε στο Μικρό Παλλάς και την βραβευμένη κωμωδία "ΛΑΒ (Luv)" του Μάρεϊ Σίσγκαλ. Ο σκηνοθέτης Ευδόκιμος Τσολακίδης καθοδηγεί τρεις εξίσου αγαπημένους ηθοποιούς -Ηλίας Βαλάσης, Ελισάβετ Μουτάφη και Γιώργος Πυρπασόπουλος- στο έργο που κινείται με ευκολία από την απελπισία στον ενθουσιασμό και από την αυτοκτονία στο φόνο, αποκαλύπτοντας την κωμική πλευρά που υπάρχει πάντοτε στο προσωπικό δράμα του καθενός από εμάς. Το "ΛΑΒ" σατιρίζει την κλίκα της διανόησης, αστειεύεται με τον εγωκεντρισμό της κουλτούρας μας, αγγίζει τα ευαίσθητα θέματα της μοναξιάς και της υπαρξιακής αγωνίας, σαρκάζει, αυτοσαρκάζεται και χαρίζει άφθονο γέλιο.
Προλάβετε τις παραστάσεις μέχρι τις 8 Απριλίου.
Προπώληση εισιτηρίων από το more.com για τη "Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α." & το "ΛΑΒ"
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
ΛΑΒ (Luv)
Τρεις ήρωες αναζητούν την εσωτερική τους ταυτότητα και την απόλυτη αγάπη σε ένα έργο που σατιρίζει την κλίκα της διανόησης και τον εγωκεντρισμό μας, ενώ αγγίζει και πιο ευαίσθητα θέματα μοναξιάς και υπαρξιακής αγωνίας. Κινούνται με ευκολία από την απελπισία στον ενθουσιασμό και από την αυτοκτονία στον φόνο, αποκαλύπτοντας την κωμική πλευρά που κρύβεται στο προσωπικό δράμα του καθενός μας.
Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.
Η εξομολόγηση μιας 37χρονης, που, με καυστικό ύφος και ειρωνικό χιούμορ, σχολιάζει τα κλισέ της ζωής μας, τις ανυπόφορες συμβάσεις που υπονομεύουν την ελευθερία μας, τα «δήθεν» και τα «πρέπει». Η ηρωίδα ανοίγει την πόρτα του μπάνιου της στο κοινό και μοιράζεται μαζί του, μία απίστευτη εμπειρία ενσυναίσθησης και διαφυγής από την αμείλικτη καθημερινότητα. Όπως μας εκμυστηρεύεται: «Ο καφές μου αυτοκτονεί κάθε μέρα στο γκάζι. Πρήζεται και φουσκώνει σαν εξάνθημα μέσα στο μπρίκι μου και η κάθε του φουσκάλα σκάει σαν όνειρο. Και φοβάμαι μήπως χυθεί και δεν προλάβω να τον κατεβάσω από τη φωτιά. Και συντομεύω τα όνειρα μου για να προλάβω. Να μην χυθούν. Θα' ναι κρίμα να καώ από όνειρο…».
