Ελίνα Γιουνανλή©
"Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες"
Ο Θανάσης Ζερίτης μάς συστήνει τη συγγραφέα Μαργαρίτα Παπαγιάννη, σε ένα έργο που θα ερμηνεύσει η ίδια. Πρόκειται για έναν μονόλογο για το "ghosting", μια εξομολόγηση για όσους έφυγαν ξαφνικά και σιωπηλά, αφήνοντας πίσω τους κενά, ερωτήματα και ανείπωτα συναισθήματα (Θέατρο του Νέου Κόσμου, από 2/2).
"Βάσσα - Μια μητέρα"
Το δράμα του Μαξίμ Γκόρκι σκηνοθετεί η Λίλλυ Μελεμέ, κρατώντας και την κεντρική ερμηνεία μίας γυναίκας που μετατρέπεται σε αμείλικτο θύτη, προκειμένου να εξασφαλίσει την επιβίωση της οικογένειάς της. Μαζί της εννέα νέοι ηθοποιοί, σε ένα έργο για τη βία που κληροδοτείται από γενιά σε γενιά (Arroyo, από 2/2).
"Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας - Το μιούζικαλ"
Το πολυαγαπημένο δραματικό ειδύλλιο του Δημήτριου Κορομηλά ξαναγράφεται από τον Γιάννη Καλαβριανό και μαζί με τη μουσική του Θοδωρή Οικονόμου μετατρέπεται σε ένα μιούζικαλ, που υμνεί την παντοτινή δύναμη της αγάπης. ΄Ένας εξαιρετικός θίασος (Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Ελένη Ουζουνίδου, Γιώργος Γλάστρας, Τάνια Τσανακλίδου) δίνει σάρκα και οστά σε αυτό το πρωτότυπο μουσικοθεατρικό εγχείρημα, που ενώνει το χθες με το σήμερα (Ακροπόλ, από 5/2).
"Locandiera"
O Γιάννης Κακλέας σκηνοθετεί την κλασική κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι, σε μια σύγχρονη εκδοχή, όπου πρωταγωνιστούν η Βερόνικα Δαβάκη και ο Ιβάν Σβιτάιλο. Με συνοδοιπόρο την πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Δημήτρη Παπαδημητρίου, ο σκηνοθέτης αναμετριέται με ένα από τα κορυφαία έργα της ευρωπαϊκής κωμωδίας, φωτίζοντας την ακαταμάχητη Μιραντολίνα ως μια ηρωίδα που ξεπερνά τα όρια της εποχής της (Τέχνης "Κάρολος Κουν" - Φρυνίχου, από 5/2).
"1984"
O Γιώργος Παπαγεωργίου αναμετριέται σκηνοθετικά και ερμηνευτικά με το εμβληματικό μυθιστόρημα του Τζορτζ 'Όργουελ. Με συνοδοιπόρους του επί σκηνής τέσσερις μουσικούς, που ερμηνεύουν τη μουσική του Αλέξανδρου Δράκου Κτιστάκη, δίνει σκηνική υπόσταση στο κορυφαίο λογοτεχνικό έργο, που φωτίζει τους μηχανισμούς ελέγχου και χειραγώγησης της κοινωνίας (Δίπυλον, από 6/2).
"Οι σχολικές εκθέσεις του Φριτς Κόχερ ή πώς γεννιέται ένας πειθαρχημένος άνθρωπος"
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα παρουσιάζεται το έργο του σημαντικού Γερμανού συγγραφέα Μάρτιν Βάλζερ, μία υπαρξιακή σάτιρα, σε πρώιμο μοντερνιστικό ύφος, για την εξουσία. Θα το δούμε σε σκηνοθεσία της Γεωργίας Μαυραγάνη από δεκαμελή θίασο νέων ηθοποιών (opbo studio, από 6/2).
"Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ"
Η νέα κωμωδία του Δημήτρη Αλεξίου, που σκηνοθετεί ο ίδιος, αποτίνει φόρο τιμής στον Γάλλο μετρ της φάρσας, με μία κωμωδία οικογενειακών παρεξηγήσεων και εξωσυζυγικών καταστάσεων και προβλημάτων. Επιστημονικά παράδοξα, εξωσυζυγικές περιπέτειες κι ένας εννιαμελής θίασος επί σκηνής υπόσχονται να μην αφήσουν κανένα στο απυρόβλητο (Μικρός Κεραμεικός, από 6/2).
"Σκίτσο 4 | Μετά-ανθρώπινη γλώσσα (ΑΙ)"
Στο "Σκίτσο 4" της σειράς παραστάσεων που παρουσιάζονται φέτος στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, η Μάρθα Μπουζιούρη βουτά στη "Μετά-ανθρώπινη γλώσσα (ΑΙ)". Η δημιουργός που ασχολείται κυρίως με το θέατρο ντοκουμέντο καταπιάνεται τώρα με το θέατρο στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης. Παίζουν οι ηθοποιοί Ελ. Βλάχος, Θ. Γεωργακοπούλου, Άν. Λουιζίδη, Ουίτσι, Τ.-Άν. Πίττα. (Δίπυλον, από 6/2)
"the great nothing"
Η χορογράφος Αντωνία Οικονόμου παρουσιάζει τη νέα της παράσταση στον χώρο που έφτιαξε με την ομάδα της στο Μεταξουργείο, τα Τζάμια Κρύσταλλα. Πρόκειται για ένα σκοτεινά ποιητικό χοροθεατρικό έργο που αντλεί την έμπνευσή του από το "Κενό του Βοώτη" – το λεγόμενο "Μεγάλο Τίποτα". "Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα γνωστά ‘κενά’, και ίσως την πιο μοναχική περιοχή στο παρατηρήσιμο σύμπαν. Σαν τα μοναχικά ‘κλουβιά’ στα οποία η δημιουργός νιώθει πλέον ότι κατοικούμε και καλούμαστε διαρκώς να ξεχάσουμε, να μουδιάσουμε, να ακινητοποιηθούμε". (από 5/2)
Περισσότερες πληροφορίες
1984
Ένας ηθοποιός επί σκηνής και τέσσερις μουσικοί ζωντανεύουν το κορυφαίο δυστοπικό έργο του Όργουελ, το οποίο παρουσιάζει έναν κόσμο όπου η ελευθερία καταρρέει, η σκέψη ελέγχεται και ο φόβος κανονικοποιείται. Ο Παπαγεωργίου σκηνοθετεί και ερμηνεύει, μετατρέποντας τη σκηνή σε τόπο εσωτερικού εγκλεισμού, όπου η βία είναι ψυχική και υπαρξιακή. Η μουσική του Αλέξανδρου-Δράκου Κτιστάκη δίνει ρυθμό και παλμό, ενώ η παράσταση φωτίζει τη μάχη του ανθρώπου να κρατήσει την ανθρωπιά του.
Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες
Ο αφιερωμένος στο ghosting, τις χαμένες ώρες και αγκαλιές μονόλογος, διερωτάται το πώς ορίζεται η ταυτότητα μας όταν κάποιος φεύγει, πώς λειτουργεί το σώμα και η μνήμη μας. Το έργο φωνάζει σε όλους αυτούς που έφυγαν χωρίς να πουν μια λέξη, που πήγαν για τσιγάρα και δεν ξαναγύρισαν, που άφησαν κενά και ερωτήματα.
Βάσσα - Μια μητέρα
Μια αιχμηρή πολιτική ανάγνωση του έργου «Βάσσα Ζελεσνόβα» πάνω στην εξουσία, την οικογένεια και τη βία που κληροδοτείται από γενιά σε γενιά. Μια γυναίκα αναλαμβάνει τα ηνία της οικογένειας και της επιχείρησης μετά το θάνατο του συζύγου της, χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο προκειμένου να επιβιώσει. Η παράσταση συνθέτει έναν ασφυκτικό σκηνικό μικρόκοσμο, όπου η μητρική αγάπη μετατρέπεται σε εργαλείο ελέγχου, εκφοβισμού, καταπίεσης και ακρωτηριασμού της ελεύθερης βούλησης και η επιβίωση σε ηθικό αδιέξοδο.
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας
Ο Καλαβριανός, με το χαρακτηριστικό του βλέμμα πάνω στην ελληνική δραματουργία και τον δεκαπεντασύλλαβο που ξέρει να χειρίζεται σαν ζωντανή γλώσσα, ξαναγράφει τον "Αγαπητικό της βοσκοπούλας" του Δημήτριου Κορομηλά από την αρχή, με φρεσκάδα και χιούμορ. Ο Οικονόμου, από την άλλη, συνθέτει μια πρωτότυπη μουσική που γεφυρώνει το παραδοσιακό με το σύγχρονο, το ρομαντικό με το τραχύ. Συγκρούσεις, παρεξηγήσεις και μυστικά οδηγούν σε αδιέξοδα μέχρι να εμφανιστεί ο παντοδύναμος έρωτας σε μια από τις πιο όμορφες ιστορίες αγάπης, που αποτελεί εμβληματικό κομμάτι της ελληνικής μυθοπλασίας από το 1891 που πρωτογράφτηκε, έως σήμερα.
The great nothing
Ένα υπαρξιακό ταξίδι μέσα στο κενό και τη μοναξιά, όπου το σώμα γίνεται τόπος μνήμης και το φως συναντά τη σκιά είναι η χορευτική παράσταση που αντλεί έμπνευση από το «Κενό του Βοώτη», μία από τις πιο εκτεταμένες κοσμικές απουσίες στο παρατηρήσιμο σύμπαν. Στο «the great nothing», ο φόβος του κενού και της απώλειας γεμίζει ένα σπίτι με φαντάσματα που κατοικούν ταυτόχρονα σε πολλούς κόσμους: τον πραγματικό, τον μνημονικό, τον φανταστικό. Έγκλειστες μορφές αναμένουν απομονωμένες μέσα σε υπαρξιακά κλουβιά, όπου το σώμα γίνεται ο μοναδικός τόπος μνήμης - αιωρούνται ανάμεσα σε ό,τι υπήρξε κάποτε και σε ό,τι δεν συνέβη ποτέ.
Σκίτσο 4 | Ούρλιαξα στους θεούς του 0 και του 1
Με υπότιτλο «Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1», το τέταρτο «Σκίτσο» της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου βουτά στην ουσία της θεατρικής διαδικασίας στην εποχή των πίξελ. Διαβάζουμε για την παράσταση της Μάρθας Μπουζιούρη: Δεν υπάρχουν πια ηθοποιοί στο θέατρο. Βασικά, δεν υπάρχει θέατρο. Μόνο κώδικας, pixels και συνθετικά σώματα. Tα είχε προφητεύσει όλα η Κασσάνδρα, όμως κανείς δεν την πίστεψε. Νόμισαν πως τα λόγια της ήταν προϊόν μυθοπλασίας κι εκείνη ρόλος. Κι όμως, στα ερείπια ενός από χρόνια σφραγισμένου θεάτρου, μια ομάδα ηθοποιών με σάρκα και οστά, ξεκινά πρόβες, μυστικά και παράνομα, για μια νέα παράσταση...
Locandiera
Ο Γ. Κακλέας ανεβάζει μια φρέσκια εκδοχή της κλασικής ιταλικής κωμωδίας για τον έρωτα, τη σύγκρουση των φύλων και τις κοινωνικές συμβάσεις, που καυτηριάζει κάθε εποχή και σατιρίζει την ανδρική αλαζονεία και τον μισογυνισμό, με έντονα μουσικό χαρακτήρα, χορό και τραγούδι. Οι καταιγιστικές ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη στην ιστορία της ανεξάρτητης και δυναμικής Μιραντολίνας, ιδιοκτήτριας ενός πανδοχείου, η οποία χειραγωγεί με τη γοητεία της τους ευγενείς πελάτες της. Μια γυναίκα που αμφισβητεί, αντιστέκεται και ανατρέπει τους κανόνες, σε μια παράσταση όπου το χιούμορ συναντά τη διεισδυτική ματιά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και τον κοινωνικό ρόλο της γυναίκας. Παράλληλα ειρωνεύεται την υπεροψία μιας τάξης που αντλεί δύναμη από τον πλούτο και τα αξιώματα, προβάλλοντας τη Μιραντολίνα, μια γυναίκα από τον λαό, αυτόνομη και εργαζόμενη, χωρίς οικονομική ή συναισθηματική εξάρτηση από άνδρα, ως ανώτερη σε ευφυΐα και ικανότητες. Όταν η Μιραντολίνα αμφισβητείται από έναν μισογύνη, επιδιώκει να τον κάνει να την ερωτευτεί, χρησιμοποιώντας την εξυπνάδα και την ευφυΐα της.
Οι σχολικές εκθέσεις του Φριτς Κόχερ ή πώς γεννιέται ένας πειθαρχημένος άνθρωπος
Ένας χορός ερμηνευτών υποδύεται διαδοχικά τον μαθητή Φριτς Κόχερ, ένα παράξενο σοφό παιδί που θα μετατραπεί σε στον πιο πειθαρχημένο και πειθήνιο ενήλικα, φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με τη δική μας στάση απέναντι στον κόσμο. Θεωρείται ένα από τα επιδραστικότερα κείμενα της γερμανόφωνης λογοτεχνίας του 20ου αιώνα.
Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ
Μια επιστημονική κωμωδία οικογενειακών παρεξηγήσεων και εξωσυζυγικών καταστάσεων - κωμικό αφιέρωμα στον «πατέρα» της γαλλικής φάρσας Ζορζ Φεντό. Τι έκανε ο Φεντό στη Χαλκίδα; Τι παρενέργειες μπορεί να έχει μία εγχείρηση εγκεφάλου; Πόσο συχνά πρέπει να κάνει σεξ ένα παντρεμένο ζευγάρι; Μετριούνται τα κέρατα σε σκορ; Χρειάζεται ποδίατρο το πεντικιούρ; Πόσους νοικάρηδες χωράει ένα στούντιο; Σε ποιο θεό πιστεύουν οι πεθερές; Πώς συμπεριφέρονται σε μία Ισπανίδα βαρώνη στα κρατητήρια; Τι συνέβη δέκα χρόνια και πενήντα τέσσερις μέρες πριν; Τι είναι προτιμότερο για ένα παντρεμένο ζευγάρι, να κάνουν παιδί ή να πάρουν σκύλο;
