Ελίνα Γιουνανλή©
Στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο, το παρελθόν φέρνει στο φως ιστορίες που διεκδικούν την ορατότητα και την αλήθεια τους. Οι παραστάσεις "Σπυριδούλες" της Νεφέλης Μαϊστράλη και "Ο Γιάννης το βούδι" της Ευαγγελίας Γατσωτή, αν και αφηγούνται διαφορετικές ιστορίες, συναντιούνται σε ένα κοινό σημείο: την ανάγκη αποδοχής. Από τις ψυχοκόρες της δεκαετίας του ’50, που αγωνίστηκαν για την αυτοδιάθεσή τους, μέχρι την αποσιωπημένη τοπική ιστορία ενός παιδιού που η κοινωνία θέλησε να ξεχάσει, οι δύο παραστάσεις αναδεικνύουν το διαχρονικό αίτημα της δικαιοσύνης και της συμφιλίωσης με το παρελθόν. Στις δύο αυτές σκηνικές αφηγήσεις, το θέμα της αποδοχής προκύπτει είτε ως ατομική διεκδίκηση — η ανάγκη των γυναικών να βρουν τη φωνή τους και να αποδεχτούν τον εαυτό τους — είτε ως συλλογική ανάγκη, όταν μια κοινότητα καλείται να αναγνωρίσει και να αποδεχτεί τα τραύματά της.
"Σπυριδούλες"
Η παράσταση της ομάδας 4Frontal σε κείμενο της Νεφέλης Μαϊστράλη και σκηνοθεσία των Θανάση Ζερίτη, Χάρη Κρεμμύδα εκκινεί από την αληθινή ιστορία της Σπυριδούλας, μιας 12χρονης υπηρέτριας, που συγκλόνισε την κοινή γνώμη της δεκαετίας του 1950 και αναφέρεται στις ψυχοκόρες και τις οικιακές εργάτριες των δεκαετιών του 1950-1960, γυναίκες που βίωσαν εκμετάλλευση και κακοποίηση. Το έργο επικεντρώνεται στη διεκδίκηση της αυτοδιάθεσης και της φωνής τους σε μια κοινωνία που τις αντιμετώπιζε ως αόρατες. Η έννοια της αποδοχής στο έργο αυτό σχετίζεται με την αναγνώριση της ύπαρξής τους και της ιστορίας τους. Η παράσταση "Σπυριδούλες" είναι μια παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2023 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του grape (Greek Agora of Performance), της πλατφόρμας προβολής των ελληνικών παραστατικών τεχνών στο εξωτερικό. Παίζεται στο θέατρο "Τζένη Καρέζη” και θα παίζεται έως 8/4. Προσοχή όμως, από τις 8/2 παίζεται μόνο Δευτέρα και Τρίτη 9 μ.μ.
"Ο Γιάννης το βούδι"
Ένας λαογράφος και μια νεαρή γυναίκα αγκυροβολούν ένα ζεστό καταμεσήμερο στο λιμάνι ενός νησιού με rooms to let, με την ελπίδα να μαζέψουν ζουμερούς καρπούς από τα εύφορα λιβάδια της λαϊκής παράδοσης. Οι δυο τους, ξεκινούν τη φολκλορική τους αναζήτηση, παίρνοντας συνεντεύξεις απ’ τον ντόπιο πληθυσμό. Οι αφηγήσεις, ωστόσο, που έρχονται στο φως, ανατρέπουν εντελώς την εικόνα του καλοσυνάτου ροδαλού χωρικού, όπως εκείνοι την έχουν στο μυαλό τους. Ακολουθώντας τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις, οι πρωταγωνιστές μας βουτούν σε μία σπείρα γεγονότων από τον κόσμο της σιωπής και της συνενοχής, η οποία θα τους στροβιλίσει βασανιστικά ως το τελικό σημείο της κάθαρσης. Η Ελευθερία Γατσωτή έγραψε μια ιστορία που αφορά τη συλλογική μνήμη και τη σιωπή της κοινωνίας απέναντι σε ένα τραυματικό γεγονός. Η παράσταση που σκηνοθέτησε ο Παναγιώτης Λιαρόπουλος αναδεικνύει μια ξεχασμένη ή αποσιωπημένη τοπική ιστορία, αποκαλύπτοντας έναν μηχανισμό άρνησης και συνενοχής. Σημαντικό το θέμα της αποδοχής κι εδώ, σχετίζεται με την ανάγκη μιας κοινότητας να έρθει αντιμέτωπη με το παρελθόν της και να αποδεχτεί την αλήθεια. Οι ηθοποιοί: Φίλιππος Κοντογιώργης, Θανάσης Λυσανδρόπουλος, Σταύρια Νικολάου και Γρηγόρης Πανταζής, εναλλάσσονται σε όλους τους ρόλους του έργου. "Ο Γιάννης το βούδι” παίζεται σε ειδικά διαμορφωμένο υπόγειο χώρο στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Σπυριδούλες
Η σκηνική σύνθεση της ομάδας 4frontal εκκινεί από την αληθινή ιστορία της Σπυριδούλας, μιας 12χρονης υπηρέτριας, που συγκλόνισε την κοινή γνώμη της δεκαετίας του 1950. Εκείνη, όπως και πλήθος ανήλικα άπορα κορίτσια, «υιοθετήθηκε» από μια επιφανή οικογένεια με την ιδιότητα της «ψυχοκόρης», για να εργαστεί ως εσωτερική οικιακή βοηθός, σε μια ιδιάζουσα κατάσταση σύγχρονης δουλείας. Και πράγματι, το μικρό κορίτσι υπέστη ακραία κακοποίηση, την οποία και αποκάλυψε, αποτελώντας παράδειγμα για γενιές γυναικών. Η παράσταση αξιοποιεί ιστορικά ντοκουμέντα και γυναικείες αφηγήσεις εποχής αλλά και συνεντεύξεις γυναικών που εργάζονται σήμερα ως εσωτερικές οικιακές βοηθοί. Το αποτέλεσμα ντύνει ο σύγχρονος πανκ ελληνικός ήχος των Θραξ Πανκc.
Ο Γιάννης το βούδι
Η εικόνα του καλοσυνάτου χωρικού ανατρέπεται καθώς ένας λαογράφος και μια νεαρή γυναίκα ξεκινούν μια φολκλορική αναζήτηση, παίρνοντας συνεντεύξεις από τους ντόπιους σε ένα νησί. Οι αποκαλύψεις ακολουθούν η μία την άλλη με τους δύο ήρωες να έρχονται αντιμέτωποι με τον κόσμο της σιωπής και της συνενοχής, που θα τους στροβιλίσει βασανιστικά μέχρι την τελική κάθαρση. Η παράσταση επιδιώκει να φωτίσει την πραγματική ιστορία ενός παιδιού που η συλλογική μνήμη του τόπου του θέλησε να τον σβήσει από τις σελίδες του. Το έργο γράφτηκε στο πλαίσιο του 3ου Outreach Project, υπό την καθοδήγηση του συγγραφέα Βασίλη Κατσικονούρη, και βασίζεται σε πραγματικές συνεντεύξεις.
