©Patroklos_Skafidas
"Με αυτή την παράσταση συνόλου και υψηλής αισθητικής, ο Θωμάς Μοσχόπουλος επιβεβαιώνει πως το κλασικό πια δράμα του Μπέκετ μπορεί να λάβει τόσες ερμηνείες όσες και οι παραστάσεις του, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει λέξη. Εξαιρετικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς” γράφει στην κριτική της για την παράσταση η Τώνια Καράογλου. Η παράσταση "Περιμένοντας τον Γκοντό" του Σάμιουελ Μπέκετ, που παίζεται στο θέατρο Πόρτα (έως16/3), σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, είναι μια από τις σημαντικές παραστάσεις της φετινής χρονιάς. Ο Μοσχόπουλος επέλεξε μια κλασική προσέγγιση, ακολουθώντας πιστά τη λιτότητα του πρωτότυπου κειμένου, χωρίς πρόσθετα σχόλια ή προσωπικές ερμηνείες.
Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από δύο χαρακτήρες, τον Βλαδίμηρο (Didi) και τον Εστραγκόν (Gogo), που περιμένουν σε έναν έρημο δρόμο, κάτω από ένα δέντρο, την άφιξη ενός μυστηριώδους προσώπου, του Γκοντό. Καθώς περιμένουν, οι δύο ήρωες περνούν τον χρόνο τους μιλώντας, φιλονικώντας, αναπολώντας το παρελθόν και επιχειρώντας διάφορες ανούσιες δραστηριότητες. Παρά την αναμονή τους, ο Γκοντό δεν εμφανίζεται ποτέ, ενώ το μόνο μήνυμα που λαμβάνουν από έναν αγγελιοφόρο είναι ότι "ο Γκοντό θα έρθει αύριο". Στη διάρκεια του έργου, οι Βλαδίμηρος και Εστραγκόν συναντούν δύο άλλους χαρακτήρες: τον Πότζο, έναν αυταρχικό αφέντη, και τον Λάκι, τον σκλάβο του, οι οποίοι προσφέρουν μια έντονη, αλλόκοτη δυναμική στο έργο.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της παράστασης ήταν η συμμετοχή νεότερων ηθοποιών στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, αντίθετα με τη συνήθη πρακτική ανάθεσης των ρόλων σε μεγαλύτερους σε ηλικία ηθοποιούς. Συγκεκριμένα, ο Πάνος Παπαδόπουλος ενσαρκώνει τον Βλαδίμηρο με χαρακτηριστική επιβράδυνση στις φράσεις του, ενώ ο Τάσος Ροδοβίτης υποδύθηκε τον Εστραγκόν, αποδίδοντας έναν χαρακτήρα με ασθενική μνήμη. Συνοδοιπόροι με ωραία χημεία μεταξύ τους είναι ο Γιάννης Σαμψαλάκης (Ποτζό), ο Γιάννης Βαρβαρέσος (Λάκυ) και ο Πέτρος Δημοτάκης ( Αγόρι).
Σημαντική ήταν η συνεργασία με τον Κορνήλιο Σελαμσή, ο οποίος ανέλαβε τη διερεύνηση του προσωδιακού χαρακτήρα του μπεκετικού κειμένου, εντοπίζοντας μια εσωτερική παρτιτούρα που διατρέχει το έργο και δημιουργεί μια νέα μουσικότητα. Η κινησιολογία της παράστασης, επιμελημένη από τον Χρήστο Στρινόπουλο, περιλάμβανε στοιχεία μοντερνιστικής κλοουνερί, προσδίδοντας μια ιδιαίτερη αισθητική. Σημαντικό κομμάτι της παράστασης που τόνισε την εικαστικότητα είναι η σκηνογραφία και τα κοστούμια, δημιουργίες του Βασίλη Παπατσαρούχα, όπως και οι φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου που ενίσχυσαν την ατμόσφαιρα του έργου.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Περιμένοντας τον Γκοντό
Σε μια ιδιαίτερης εικαστικότητας παράσταση που αναδεικνύει την κωμικοτραγική πλευρά του ανεβαίνει το έργο-ορόσημο -ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά του θεάτρου του παραλόγου- για έναν «σωτήρα» που δεν έρχεται ποτέ και για την προσπάθεια του ανθρώπου να εξηγήσει την ίδια του την ύπαρξη. Η νέα αυτή ερμηνευτική προσέγγιση είναι ανοιχτή ακόμα και σε εφήβους. Η παράσταση, επιλέγοντας να ακολουθήσει πιστά τις σκηνικές οδηγίες του συγγραφέα και ερμηνεύοντάς το σαν μία παρτιτούρα ακριβείας, αναδεικνύει ότι το έργο παραμένει σύγχρονο όχι μόνο για τη φιλοσοφική του βαρύτητα, αλλά και για τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, όντας ταυτόχρονα υπαρξιακά βαθύ και ανάλαφρα διασκεδαστικό.
