Συνάντησα το Δημήτρη Χαραλαμπόπουλο έξω από την Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών του Εθνικού Θεάτρου στη Σκηνή "Κατίνα Παξινού" του Θεάτρου Rex, λίγο πριν ξεκινήσει η πρόβα, μοιράστηκε μαζί μου την μεγάλη αγωνία του για την παράσταση, που κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου και πολύ γλυκά ξεκινήσαμε να συζητάμε για την απόφαση του να ανεβάσει το έργο "Μα Γκραν’ μα” (Δραματουργία: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου, Δημήτρης Χαραλαμπόπουλος). Έπιασε το νήμα από την αρχή, από την παιδική του ηλικία και όπως κατάλαβα αργότερα η διάθεση να μοιραστεί την έμπνευσή του πριν την πρόβα αποκαλύπτει την ανθρώπινη διάσταση του έργου. Ο Δημήτρης μιλώντας για τα προσωπικά του βιώματα και τις αναμνήσεις από τη γιαγιά του, αφήνει να διαφανεί πόσο σημαντικό είναι για εκείνον να αποτυπώσει τη δύναμη της οικογενειακής σχέσης και της σύνδεσης με το παρελθόν. Η ιστορία δεν είναι απλώς μια παράσταση – είναι μια αφήγηση που μιλάει για το πέρασμα του χρόνου και την αέναη αγάπη, που αφήνει ανεξίτηλο το σημάδι της, ακόμη και όταν οι άνθρωποι φεύγουν.
Το "Μα Γκραν’ μα” φαίνεται να τιμά, όχι μόνο τη μνήμη της δική του γιαγιάς, αλλά και των δικών μας γιαγιάδων, των γιαγιάδων των ηθοποιών (Πάνος Αργυρόπουλος, Θοδωρής Βράχας, Πύρρος Θεοφανόπουλος, Ανδριανή Τουντοπούλου, Ιόλη Χαραλαμποπούλου, Εύη Χρόνη), που σε κάποια στιγμή του έργου αρχίζουν να αναφέρουν ονόματα και συνήθειες γιαγιάδων που γνώρισαν ή δεν γνώρισα. Μέσα από λίγες σκηνές, σ’ ένα λιτό σκηνικό χώρο της Θάλειας Μέλισσα που φωτίζει ο Τάσος Παλαιορούτας με μουσική υπόκρουση του Δημήτρη Ροΐδη ένιωσα πως το έργο συνδυάζει την ειλικρίνεια και την τρυφερότητα, την ευαισθησία και την ανάγκη να μιλήσουμε για όσα έχουμε χάσει, χωρίς να κρύβουμε την αδυναμία και τις θλίψεις μας.
Η τάση της αναπαράστασης προσωπικών ιστοριών ή βιωμάτων
Το "Μα Γκραν’ μα” είναι ένα ακόμα σύγχρονο έργο που εκφράζει μια τάση επιστροφής στη θεματολογία της προσωπικής ταυτότητας και των οικογενειακών σχέσεων, προσπαθώντας να αγγίξει τις συναισθηματικές χορδές του θεατή με λιτό αλλά έντονο τρόπο. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αυξανόμενη τάση στο θέατρο να παρουσιάζονται προσωπικές ιστορίες, κάτι που φαίνεται να αγγίζει το κοινό. Άραγε οι συγγραφείς, οι σκηνοθέτες, οι θεατρικές ομάδες στρέφονται προς αυτήν την κατεύθυνση, με την σκέψη πως προσφέρουν κάτι πιο αυθεντικό και συναισθηματικά φορτισμένο; Η αλήθεια είναι πως η έντονη σύνδεση με το προσωπικό βίωμα και τις ανθρώπινες εμπειρίες δημιουργεί μια ιδιαίτερη οικειότητα και προσιτότητα στις παραστάσεις. Βλέποντα στιγμιότυπα του "Μα Γκραν’ μα” ένιωσα να αναγνωρίζω τον εαυτό του σ’ αυτήν την αφήγηση. Ο θεατής μπορεί να οδηγηθεί σε ένα αναστοχασμό της δική του ζωή και των δικών του συναισθημάτων, απολαμβάνοντας μια μορφή κάθαρσης.
Το θέατρο γίνεται έτσι μια βιωματική διαδικασία, όπου η προσωπική ιστορία του δημιουργού ή του ηθοποιού μπορεί να μετατραπεί σε καθολική εμπειρία. Άλλωστε, το θέατρο είναι από τη φύση του ένας χώρος όπου το προσωπικό και το καθολικό συναντώνται. Και η έμφαση στις προσωπικές ιστορίες φαίνεται να είναι ένας τρόπος για να ενισχυθεί αυτή η σύνδεση, κάνοντάς το πιο ελκυστικό και επίκαιρο για το σύγχρονο κοινό.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Μα Γκραν’μα
Ένα έργο αφιερωμένο στη σχέση των γιαγιάδων με τα εγγόνια τους. Ένα ποιητικό ταξίδι για τις μνήμες του παρελθόντος, την αγάπη, τον αποχωρισμό, όλα όσα μεγαλώνοντας χάνουμε και για το πώς οι αγαπημένοι μας θα ζουν μέσα μας για πάντα, που εκκινεί από την πραγματική σχέση του σκηνοθέτη με τη γιαγιά του, για να δραπετεύσει γρήγορα από τα όρια του προσωπικού και να διαμορφώσει έναν τόπο συλλογικό. Πέντε ηθοποιοί-αφηγητές επιστρέφουν στο σπίτι της γιαγιάς. Άλλοτε λειτουργώντας ως ενιαίο σύνολο, άλλοτε ως πρόσωπα αυτής της οικογένειας, ξετυλίγουν γεγονότα, αφηγήσεις και εξομολογήσεις. Το σπίτι δεν έχει πια την όψη του παρελθόντος. Ένα και μόνο ερέθισμα, ωστόσο, αρκεί, μια αίσθηση μονάχα, κι ο τοίχος που χωρίζει το παρελθόν από το παρόν γκρεμίζεται. Τίποτα πια δεν συγκρατεί τις αναμνήσεις.
