Πάρης Διονυσόπουλος©
Το Θέατρο Καλλιρρόης φιλοξενεί ξανά τη παράσταση "Κοιμωμένος Χαλεπάς, ο σαλός άγιος", με τον Γιώργη Κοντοπόδη στον ρόλο του σπουδαίου γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά. Μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, με διθυραμβικές κριτικές και χιλιάδες θεατές που την είδαν ξανά και ξανά, η παράσταση διανύει τον τέταρτο χρόνο της και προσφέρει φέτος τρείς ειδικές μεταμεσονύκτιες παραστάσεις τα Σάββατα 13, 20 και 27 Δεκεμβρίου, στις 23:55.
Το μονολογικό έργο του Άγγελου Ανδρεόπουλου για τον Γιανούλη Χαλεπά πιάνει τον Έλληνα γλύπτη κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του στο ψυχιατρείο της Κέρκυρας, όπου παρέμεινε για περισσότερα από δέκα χρόνια, ύστερα από απόφαση των γονιών του και ειδικά της μητέρας του, που θεώρησαν τη γλυπτική υπεύθυνη για τον νευρικό κλονισμό του. Ο ήρωας ανατρέχει στην προηγούμενη ζωή του στην Τήνο, την Αθήνα και στο Μόναχο και χρησιμοποιεί τις αναμνήσεις του για να δραπετεύσει από αυτόν τον χώρο εγκλεισμού, ενώ ο συγγραφέας επικεντρώνεται στη σκιαγράφηση μιας προσωπικότητας έξω από τα συνηθισμένα.
Ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος σκηνοθέτησε αυτήν την παράσταση που δεν είναι βιογραφική, αλλά καθαρά ψυχολογική. Διεισδύει στην ψυχή ενός ανθρώπου που η εποχή του δεν του επέτρεψε να χαμογελάσει, αλλά εκείνος συνέχισε να δημιουργεί, να πιστεύει και να αγγίζει το Θείο. Μέσα από τη σκηνική αφήγηση, οι θεατές βιώνουν το μεγαλείο ενός καλλιτέχνη που, παρά τις δυσκολίες και τους περιορισμούς, διατηρεί την πίστη και την έμπνευσή του ζωντανή – και μας υπενθυμίζει ότι "ποτέ δεν είναι αργά".
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Κοιμώμενος Χαλεπάς, ο σαλός άγιος
Το έργο, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και επιστρέφει για τρίτη χρονιά σε μια επετεικαή εκδοχή για τα 86 χρόνια από το θάνατό του, πραγματεύεται τη ζωή του Έλληνα καλλιτέχνη, ξεκινώντας ενώ είναι εσώκλειστος στο ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Μέσα από τα διαρκή ταξίδια του μυαλού του, βλέπουμε όλη του τη ζωή: την Τήνο, την αυταρχική μητέρα και τον τυπικό πατέρα, τα αδέρφια, τον μεγάλο έρωτα της ζωής του. Περισσότερο, όμως, γινόμαστε μάρτυρες της έμπνευσης, της μανίας της δημιουργίας -η οποία οδηγεί στα σημαντικά έργα του-, των ονείρων, των εφιαλτών του, ώσπου καταλήγουμε στο τελικό ερώτημα. Τι αξίζει άραγε περισσότερο, να είσαι τρελός (σαλός) και ευφυής ή φυσιολογικός και απλά… άνθρωπος;
