Ελίνα Γιουνανλή
Η Θέμις Μπαζάκα, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης, η
Μαρία Πετεβή, η Ειρήνη Μακρή και η Ξένια Καλογεροπούλου είναι έτοιμοι να πάρουν στις θέσεις τους στη σκηνή του θεάτρου Μουσούρη (από 2/10) και μας "αφηγηθούν” την ιστορία μιας οικογένειας που βιώνει την αγάπη με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο, όπως εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες σε όλο το πλανήτη.
Κάτω από το σκηνοθετικό βλέμμα του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, το "The Humans”, το βραβευμένο με Tony Award, θεατρικό έργο του Στίβεν Κάραμ, ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής της οικογένειας Μπλέικ, κατά τη διάρκεια ενός μόνο απογεύματος, προσκαλώντας το κοινό να παρακολουθήσει από κοντά τις αγωνίες, τα όνειρα και τους ανομολόγητους φόβους τους.
Το έργο και η παράσταση
Ο Έρικ και η Ντίντρη, οι γονείς, φτάνουν, μαζί με την Μόμο, τη μητέρα του Έρικ - που είναι σε αναπηρικό καροτσάκι και πάσχει από άνοια - και τη μεγάλη τους κόρη Έιμι, στην Τσάιναταουν της Νέας Υόρκης, για να γιορτάσουν την ημέρα των Ευχαριστιών στο διαμέρισμα όπου μόλις έχουν μετακομίσει η μικρή τους κόρη, η Μπρίτζετ, με τον σύντροφό της, τον Ρίτσαρντ. Πρόκειται για μια προπολεμική, αλλόκοτη διπλοκατοικία, χωρίς έπιπλα ακόμα, φτιαγμένη από τον συνδυασμό ενός σκοτεινού διαμερίσματος στο υπόγειο με ένα σχεδόν εξίσου σκοτεινό διαμέρισμα στον επάνω όροφο.
Το έργο έκανε πρεμιέρα στο Broadway το 2016. Την ίδια χρονιά ήταν φιναλίστ για το Βραβείο Πούλιτζερ και κέρδισε το Βραβείο Τόνι για το καλύτερο θεατρικό έργο. Ακολούθως, γυρίστηκε σε ταινία, σε σενάριο και σκηνοθεσία του ίδιου του συγγραφέα, η οποία, όπως και το θεατρικό, είχε πολύ θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς. Η λαμπρή γραφή του Κάραμ κινείται αβίαστα σ’ αυτή τη λεπτή γραμμή μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας. Ο συγγραφέας αναδεικνύει την εγγενή ομορφιά που βρίσκεται μέσα στην ακαταστασία και τις ατέλειες της ανθρώπινης ύπαρξης, εξερευνώντας διεισδυτικά τα ανθρώπινα συναισθήματα και τις σχέσεις με τον χαρακτηριστικό τρόπο που έχει χαρίσει στον συγγραφέα ευρεία αναγνώριση.
"Η παρηγορητική, τρυφερή αίσθηση που τυλίγει τους θεατές οφείλεται σε αυτό που κατάφερε ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης” διαβάζουμε στην κριτική του "α” για την παράσταση. Συλλαμβάνει και αποδίδει "τα ημιτόνια ενός έργου που έχει καταιγιστικές ομιλίες, αλλά όχι απαραίτητα καταιγιστική πλοκή (και εδώ θυμίζει έναν σύγχρονο Τσέχοφ), σκύβει πάνω από τους ήρωες με αγάπη και βαθιά κατανόηση και τους αναδεικνύει σε όλο το μεγαλείο της ανθρώπινης ευθραυστότητάς τους”.
