© Andrej Vasilenko
Επειδή Gen Z σημαίνει "έχω μόνο ακουστά κάποιους όρους στο ίντερνετ γιατί εκεί συνυπάρχουν όλες οι χρονικές βαθμίδες", ρέιβ ήξερα τι είναι αλλά ποτέ δεν έχει πάει σε ένα. Βλέπεις, η περίφημη φάρμα στα Οινόφυτα ή το +Soda στην Αθήνα έκλεισαν πολύ προτού ξεκινήσω να ανακαλύπτω τη νυχτερινή ζωή. Έτσι, όταν επιβιβάστηκα στο λεωφορείο για Μαλακάσα ώστε να βιώσω το "Respublika” του Λούκας Τβαρκόφσκι ήμουν τελείως λευκό χαρτί -δεν είχα πάει, σκέψου, ούτε καν στο Terra Vibe Park.
Σαν τον Διογένη
Στην αρχή είχα μία διάθεση να εξερευνήσω το τοπίο. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη σειρά ή συγκεκριμένο σκοπό, απλά να περιπλανηθώ και να γνωρίσω τον χώρο. Εγώ βέβαια μάλλον παραένιωσα οικειότητα, διότι δεν είδα ποτέ την performer που μας καλωσόρισε σε αυτή την πολιτεία. Μόνο την άκουσα από τα μεγάφωνα. Κάπως με άγχωσε το γεγονός αυτό, όμως αναλογίστηκα αυτό που μας είχαν πει στην αρχή: "μην προσπαθήσετε να τα δείτε όλα, κάθε άτομο θα έχει τη δική του προσωπική εμπειρία”. Αποφάσισα, λοιπόν, κι εγώ να αφήσω τη δική μου να χτιστεί.
Το κύριο γεγονός βέβαια ήταν οι βιντεοπροβολές, όμως συνειδητά τις άφηνα ώστε να δω πώς είναι ο παράλληλος χρόνος που έτρεχε μέσα στις κατασκευές. Για να το πω αλλιώς: Το φως της οθόνης φώτιζε τις πολαρόιντ στο ψυγείο της τραπεζαρίας ώστε αυτές να μου αποκαλυφθούν. Κι ύστερα σήκωνα το βλέμμα προς την οθόνη κι έβλεπα μία περφόρμερ να εξομολογείται πόσο ωραίο πράγμα είναι το να κλαις. Και την συναισθανόμουν. Πολλές φορές όταν διασταυρωνόμουν με το βίντεο υπήρχε κάτι που με άγγιζε. Ή και με ξάφνιαζε, όπως εκείνη η γυναίκα που είχε κάνει κάτι σαν ίνδαλμά της τον Διογένη τον Κυνικό. Έτσι ένιωθε κι εκείνη, έτσι ήμασταν κι εμείς για τις έξι ώρες της παράστασης: ανέστιοι και πλάνητες σαν τον φιλόσοφο που ζούσε σε ένα πιθάρι.
Παντζαρόσουπα κανείς;
Η Σελήνη καθρεφτίζεται στα μάτια μιας περφόρμερ. Για την ακρίβεια, μια βιντεοπροβολή της. Άραγε να κοίταξε έτσι κάποτε και το φεγγάρι στη Λιθουανία; Αλήθεια και αναπαράσταση είναι δυσδιάκριτα στη "Respublika" με τους ηθοποιούς να βιώνουν από την αρχή τον κύκλο της σχέσης τους: πρώτη γνωριμία, βαθιές συζητήσεις, τσακωμοί. Τι ωραία που είδαμε κι εμείς την τρυφερή αγκαλιά που τους ένωσε σε ένα κοινό σώμα, πάντα υπό το "κούκου ρούκου” εκείνου του ισπανικού τραγουδιού. Και τι ωραία που γίναμε κι εμείς για λίγο κοινωνοί της εμπειρίας τους, όταν μοιραστήκαμε την ίδια κουτάλα για να φάμε την παντζαρόσουπα με τον μπόλικο άνηθο. Ελπίζω να δοκιμάσατε κι εσείς -ήταν η στιγμή που ένιωσα όντως να ενώνομαι με την υπόλοιπη πολιτεία της Μαλακάσας.
Και τώρα χορός
Η νύχτα προχωρούσε, τα σκηνικά σταδιακά αποσυντίθεντο και όλα οδηγούσαν στη στιγμή του ρέιβ. Όταν είδα τους ηθοποιούς να σκάνε με στολές που με παρέπεμπαν σε παραδοσιακά ρούχα του περασμένου αιώνα εντυπωσιάστηκα. Εκτός από το απροσδόκητο του πράγματος, η επιλογή αυτή είχε έναν δικό της συμβολισμό: με το πείραμά τους έκαναν ουσιαστική πράξη την πολυφορεμένη "επιστροφή στη φύση”, με τρόπο ολότελα σημερινό. Και αυτό γιατί σε λίγο θα ανέβαιναν ένας-ένας στα ντεκ και πραγματικά θα τα έδιναν όλα παίζοντας πολύ ενδιαφέρουσα τέκνο.
Διαβάστε Επίσης
Μετά από εκείνους, τη σκυτάλη πήρε ο Richie Hawtin, ο οποίος μας εισήγαγε στο DJ set που όλοι περίμεναν με χαρακτηριστική (αν και λίγο μονότονη μετά) techno. Η απογείωση ήρθε βέβαια κατόπιν, με τα ψυχεδελικά visuals και τα εκστατικά μπάσα της Παλαιστίνιας Sama' Abdulhadi. Με την αφορμή της εμφάνισής της, σημαίες του δοκιμαζόμενου λαού εμφανίστηκαν μέσα στο πλήθος. Η παθιασμένη καλλιτέχνις κίνησε τα πόδια μας και έκανε τους χτύπους τους να ενωθούν με τη γη, η οποία, με τη σειρά της, υποδέχτηκε τη δύναμη που πυροδοτούσε η μουσική της. Τριγύρω έβλεπα πρόσωπα να χαμογελούν, να πεισμώνουν, να χάνονται, να παθιάζονται.
Η Sama' μάς κράτησε έτσι μέχρι που αρχίσαμε να στρεφόμαστε τελετουργικά προς την λωρίδα του ήλιου που άρχιζε να καίει τα πρόσωπά μας. Όταν πια οι ακτίνες του θα σκέπαζαν το Terra Vibe, η πολιτεία μας έπρεπε να αυτοκαταστραφεί. Σκονισμένοι, ιδρωμένοι, έχοντάς τα δώσει όλα, ο καθένας έκοψε λίγο από το ύφασμα που υφάναμε -λιγότερο ή περισσότερο- παρέα και πήρε το δρόμο της επιστροφής. Αυτή ήταν η σημαία του κράτους της Respublika.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Respublika
Μια παράσταση-εμβυθιστική εμπειρία, στα όρια σινεμά, θεάτρου και rave party, φέρει στη Μαλακάσα η Στέγη Ιδρύματος Ωνάση. Το κοινό και οι 14 περφόρμερ ενώνονται σε ένα εξάωρο πείραμα συνύπαρξης υπό τους ήχους και τους χορούς της rave κουλτούρας, σαν κινηματογραφικό πλατό, με σάουνες, dancefloor, φαγητό, μπαρ και lounge, με την υπογραφή του κορυφαίου Πολωνού σκηνοθέτη του «Rohtko». Το πείραμα που ξεκίνησε στα δάση της Λιθουανίας παρουσιάζεται για πρώτη φορά ως σκηνικό γεγονός σε ανοιχτό χώρο και μιλάει για μια ουτοπική κοινωνία της οποίας μπορούμε να γίνουμε μέρος. Μπορείς να επιλέξεις να συνυπάρξεις με τους ηθοποιούς, μπαίνοντας μαζί τους στη σάουνα και δειπνώντας στην κοινόχρηστη κουζίνα ή να παρακολουθείς τα πάντα από μια αναπαυτική θέση. Μπορείς να περιπλανιέσαι ανάμεσα στα δωμάτια ή να κάνεις το διάλειμμά σου στο μπαρ. Μπορείς να παρατηρείς το πώς στήνονται και ξεστήνονται τα σκηνικά δίπλα σου ή να χορεύεις μέχρι τελικής πτώσης στο κλαμπ του «Respublika». Μετά τις 2 τα ξημερώματα του Σαββάτου 15/6 θα πραγματοποιηθεί dj set με τον σούπερ σταρ της techno μουσικής Richie Hawtin και την Παλαιστίνια dj-φαινόμενο Sama' Abdulhadi.
