Ο Κώστας Φιλίππογλου σκηνοθετεί και ο Χάρης Τζωρτζάκης ερμηνεύει επί σκηνής τον καινούργιο μονόλογο του Θανάση Τριαρίδη "Το τηλεφώνημα" στο Faust κάθε Δευτέρα και Τρίτη από τις 16 Οκτωβρίου. Ένα πολιτικό έργο για τον φόνο που συνηθίζουμε ως φυσιολογική έκφανση της ζωής ή και μια απόπειρα διαμαρτυρίας για αυτή την αποδοχή.
Η υπόθεση του έργου
Σε ένα σύμπαν παράλληλο με το δικό μας ένα νέο είδος θεάτρου σαρώνει τις σκηνές του κόσμου. Πρόκειται για το περίφημο Delimmatic Theater – το Θέατρο του Διλήμματος (σε συντομογραφία: Delthi). Σύμφωνα με αυτό το είδος ο ηθοποιός πρέπει να πυροβολήσει επί σκηνής ένα ζώο με την συναίνεση κάποιου θεατή/ακροατή – ή, εάν δεν τα καταφέρει, να πυροβολήσει το κεφάλι του. Δηλαδή είναι κάτι σαν τις ταυρομαχίες – πολύ ζωντανό και διόλου βαρετό…
Το "Τηλεφώνημα" είναι μια τέτοια παράσταση Διλημματικού Θεάτρου. Ο ήρωας μας συνομιλεί με τους προέδρους της Αμερικής ζητώντας απελπισμένα βοήθεια. Προσπαθεί να πείσει τους συνομιλητές του στο τηλέφωνο πως η συναίνεση στον φόνο είναι η καθημερινή τους κανονικότητα – άρα η συναίνεση τους για τον φόνο του σκύλου είναι απολύτως λογική.
Σημείωμα του σκηνοθέτη
Το "Τηλεφώνημα" είναι ένα έργο για αυτούς που σπρώχνουν τους ανθρώπους. Είτε πετώντας τους από τον καταπέλτη ενός πλοίου - είτε ρίχνοντας τους μια ατομική βόμβα. Αλλά κυρίως, όπως σε όλα τα τελευταία έργα του Τριαρίδη, είναι ένα έργο για αυτούς που βλέπουν τον φόνο και είναι έτοιμοι να πουν πως δεν είδαν ή και να τον χειροκροτήσουν με αντάλλαγμα ένα επίδομα - ή ένα χάδι από την εξουσία... Σε αυτή την παράσταση θα επιχειρήσουμε να καταθέσουμε μια διαμαρτυρία σε όλο αυτόν τον θεσμοθετημένο φόνο.
Σημείωμα του συγγραφέα
Όταν η Πρόεδρος της Δημοκρατίας φωτογραφίζεται με περηφάνια στο Φράχτη του Έβρου, όταν ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του διαπράττουν με ωμό κυνισμό τις επαναπροωθήσεις -άρα και τις δολοφονίες μεταναστών μέσω τον επαναπροωθήσεων-, όταν ο κρατικός φόνος γίνεται κανονικότητα και τα παρακρατικά καθάρματα τον δικαιολογούν και τον δοξάζουν, όταν ολόκληρη η κοινωνία έχει συνηθίσει το θάνατο του άλλου, του αδύναμου, του απελπισμένου ως "δικό του πρόβλημα" και εν τέλει "δικό του πεπρωμένο", τότε το θέατρο οφείλει να καταθέσει μια αντίθεση. Το "Τηλεφώνημα" ας καταγραφεί, ως η προσπάθεια μιας τέτοιας αντίθεσης.
