Πάτροκλος Σκαφιδάς
Το θέατρο είναι η τέχνη που αναπαριστά τη ζωή και πάντα υπάρχουν έργα και παραστάσεις που γίνονται θεματοφύλακες στιγμών, φανταστικών ή ρεαλιστικών, αναλύουν τον κόσμο που αλλάζει, τη βία και τη σχέση μας μαζί της. Είναι πάντα ένα ερώτημα για τους θεατές και ένα στοίχημα για τους καλλιτέχνες το πώς φτάνουν οι ιστορίες ανθρώπων στον θεατή, πώς ανασυντίθεται σκηνικά η ιστορία μιας εποχής και η βία που αυτή μπορεί να εμπεριέχει; Ο Κωνσταντίνος Μωραϊτης επιχειρεί να δώσει απαντήσεις κάνοντας πράξη τα όσα διδάχθηκε για το θέατρο ντοκουμέντο στο Royal Central School of Speech & Drama όπου σπούδασε σκηνοθεσία. Χαρακτηριστικά δείγματα δουλειά τους είναι δυο παραστάσεις σε κείμενα της Ελένης Τριανταφυλλοπούλου που βασίστηκαν σε μαρτυρίες και ντοκουμέντα, ο "Μορφωμένος", μονόλογος του στρατιώτη/οδηγού του τανκ που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο στις 17 Νοέμβρη 1973 (2017) και η "Ηλέκτρα: Μια σύγχρονη τραγωδία", βασισμένη στη ζωή της αγωνίστριας της Εθνικής Αντίστασης Ηλέκτρας Αποστόλου, η οποία συναντά στη σκηνή τον βασανιστή της (2020). Τώρα έρχεται μια τρίτη παράσταση-ντοκουμέντο με τον τίτλο "Κωσταλέξι" και θα κάνει πρεμιέρα στο Θησείον, Ένα Θέατρο Για Τις Τέχνες, στις 28 Απριλίου.
Το όνομα και μόνο ξυπνά μνήμες για μια από τις πλέον περίεργες ιστορίες της σύγχρονης Ελλάδας. Πρόκειται για την πραγματική ιστορία μίας γυναίκας, που οι ίδιοι οι γονείς της κράτησαν σε εγκλεισμό για σχεδόν τρεις δεκαετίες στο χωριό Κωσταλέξι του νομού Φθιώτιδας. Το ημερολόγιο έγραφε 7 Νοεμβρίου 1978 όταν οι αστυνομικές Αρχές ξετύλιξαν με αποτροπιασμό το κουβάρι της ανατριχιαστικής ιστορίας που συνδέεται με το μίσος του εμφυλίου πολέμου. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου της εποχής, φαίνεται πως η έφηβη Ελένη σύναψε σχέση με τον δάσκαλο του χωριού, ο οποίος είχε προσχωρήσει στις τάξεις των κομμουνιστών ανταρτών, την ίδια στιγμή που η οικογένεια της Ελένης ήταν εθνικόφρονες. Η "ατίμωση" τότε είχε πολιτική χροιά. "Ένα ολόκληρο χωριό ξέρει, βλέπει και δεν μιλάει. Το "τι θα πει ο κόσμος", βαθιά ριζωμένο στην συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, για ακόμα μία φορά υπερισχύει".
Ο Κωνσταντίνος Μωραΐτης βασίστηκε στη σύνθεση κειμένου της Έλενας Τριανταφυλλοπούλου και της Άρτεμις Ψιλοπούλου για τη σκηνοθεσία του. Ο ίδιος μάλιστα παίζει μαζί με τις Άλκηστις Νικολαΐδη και τη Δέσποινα Παυλίδη. Είναι μια παραγωγή της 812:Coal Theatre Company.
Σημείωμα του σκηνοθέτη
"Σε μια εποχή που ο καθένας μπορεί να γίνει διάσημος για χίλιους λόγους. Σε μια εποχή που -αν κάποτε λέγαμε ότι ξεχνάμε εύκολα σαν λαός- τώρα έχουμε επίσημα μνήμη χρυσόψαρου. Σε μια εποχή που υπάρχουν YouTubers που ενώ κακοποιούν ΑΜΕΑ, έχουν χιλιάδες views, όλοι λένε ότι το content είναι απίστευτο και βγάζουν χιλιάδες ευρώ. Σε αυτή την εποχή, λοιπόν, είναι καλό να ακουστεί η φωνής της Ελένης Καρυώτη, που η ίδια της η οικογένεια την ονόμασε τρελή και την φυλάκισε 29 χρόνια μέσα σε ένα δωμάτιο. Μέσα από μαρτυρίες, δικαστικά έγγραφα, ιατρικές γνωματεύσεις και συνεντεύξεις προσπαθώ, μαζί με την ομάδα μου, να προσεγγίσουμε την θεματική αυτή. Λίγοι ξέρουμε το πραγματικό όνομα της γυναίκας αλλά όλοι το όνομα του χωριού. Πολλοί μάλιστα πιστεύουν ότι Κωσταλέξι ήταν το όνομα της φυλακισμένης. Είναι καιρός να αφήσουμε τις φιλοσοφικές και θρησκευτικές παρηγοριές. Ο Όμηρος έχει πει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε όμοιοι με τις γενιές των φύλλων. Το ίδιο είχε πει και ο Πίνδαρος: Όνειρο σκιάς είναι ο άνθρωπος. Η μόνη ζωή που υπάρχει μετά θάνατον για εμένα είναι αυτοί που αφήνεις πίσω σου. Φίλοι, οικογένεια, το έργο σου και φυσικά η στάση ζωής σου. Το μόνο που μένει είναι η μνήμη που αφήνουμε στους ανθρώπους. Φιλοσοφικά δηλαδή η λεγόμενη ενδοκοσμική αθανασία. Η Ελένη έγινε αθάνατη για όλους τους λάθος λόγους".
Διαβάστε Επίσης
