Θεόφιλος Τσιμάς©
Μπορεί το Ρεξ να βρίσκεται ακόμη υπό κατάληψη αλλά αυτό δεν σταματά το Εθνικό Θέατρο που βρήκε ένα νέο χώρο για να ανεβάσει την παράσταση του νέου δημιουργού Μάριο Μπανούσι που επικεντρώνεται στην απώλεια. Ο λόγος για το "Goodbye, Lindita” που κάνει πρεμιέρα στις 30 Μαρτίου στον Χώρο Β’ της Πειραιώς 260, όπου θα παιχτεί μέχρι τις 9 Απριλίου. Ο πολυσχιδής νέος καλλιτέχνης που με την πρότασή του βρέθηκε στο φετινό επιτελείο της Πειραματικής Σκηνής Νέων Δημιουργών, παρουσιάζει ένα προσωπικό, χειροποίητο εικαστικό θεατρικό σύμπαν επί σκηνής που εμπνέεται από το παρελθόν των Βαλκανίων, από ταφικά έθιμα και παραδόσεις πολλών χωρών για να φτιάξει μια παράσταση σε δικό του κείμενο και σκηνοθεσία με κέντρο την απώλεια.
Διαβάστε Επίσης
Η αφήγηση δομείται πάνω σε μια συνειρμική ακολουθία εικόνων που συνδέουν την κατάσταση του πένθους με μια νέα γέννηση. Η παράσταση είναι ένα σύγχρονο παραμύθι, μια παραβολή για τη ζωή μετά τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου. Το "Goodbye, Lindita” διηγείται την ιστορία μιας οικογένειας. Μια σειρά από παράδοξα γεγονότα που συμβαίνουν στο σπίτι φέρνουν στην επιφάνεια έναν κόσμο κρυμμένο, φτιαγμένο από όνειρα και εφιάλτες, μια ανάποδη πραγματικότητα με τους δικούς της κανόνες. Τι χρειάζεται να γίνει για να ολοκληρωθεί ο ύστατος αποχαιρετισμός; Πώς μπορεί να συνεχιστεί η ζωή; Τι σημαίνει (αυτός) ο θάνατος;
Ο ίδιος ο δημιουργός συμπρωταγωνιστεί με τους Χρυσή Βιδαλάκη, Μπάμπη Γαλιατσάτο, Μανταλένα Καραβάτου, Αφροδίτη Κατσαρού, Ευτυχία Στεφάνου, Άννα Συμεωνίδου και Αλεξάνδρα Χασάνι. Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει ο Σωτήρης Μελανός, την πρωτότυπη μουσική σύνθεση ο Εμμανουήλ Ροβίθης και τους φωτισμούς ο Τάσος Παλαιορούτας. Ζωντανά επί σκηνής θα βρίσκεται η μουσικός Τζέσικα Ονγιγέτσι Ανοσίκε.
Η παράσταση προτείνεται για άνω των 16 ετών.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Goodbye, Lindita
Ο πολυσχιδής καλλιτέχνης παρουσιάζει ξανά την επιτυχημένη, προσωπικής σύλληψης εικαστική περφόρμανς του, που εμπνέεται από τα ταφικά έθιμα και τις παραδόσεις των Βαλκανίων και επικεντρώνεται στο θέμα του θανάτου, του πένθους και της διαχείρισης της απώλειας. Η παράσταση διαδραματίζεται σε ένα απλοϊκό σπίτι με στοιχειώδη έπιπλα και ξεκινά από τις καθημερινές, σχεδόν μηχανικές δραστηριότητες ενός μεσήλικου ζευγαριού. Σύντομα τα πράγματα αλλάζουν και, μπροστά στα μάτια των θεατών, ο οικείος χώρος σταδιακά μετουσιώνεται, συμμετέχοντας μαζί με τους ερμηνευτές σε μία αποχαιρετιστήρια ταφική τελετουργία που οδηγείται ολοένα στην κλιμάκωση. Το έργο, μέσα από την δύναμή του, συνομιλεί προσωπικά με κάθε θεατή, χωρίς, μάλιστα, να αξιοποιεί καθόλου τον λόγο.
