Αν διαθέτουμε κάτι στο ελληνικό θέατρο για το οποίο πρέπει να είμαστε περήφανοι, είναι μια νέα και εξαιρετική γενιά καλλιτεχνών, σκηνοθετών και ηθοποιών, που δεν φοβάται να δοκιμάσει, δουλεύει με ζήλο και φέρνει νέο αέρα. Η Ιόλη Ανδρεάδη και η Βασιλική Τρουφάκου ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία και έχοντας ανακαλύψει μια κοινή γλώσσα ξανά συναντιούνται στη θεατρική σκηνή.
Ο Ευριπίδης έδωσε το έναυσμα για μια ακόμα φορά στην Ιόλη Ανδρεάδη να "πειραματιστεί" σκηνοθετικά με τραγωδία του. Μετά την αποκαλυπτική και συνάμα γοητευτική παράσταση του "Ιωνα", για δύο ηθοποιούς (Δήμητρα Χατούπη, Κωνσταντίνος Μπιμπής) και έναν μουσικό (Νίκος Τουλιάτος), παράσταση που παρουσιάστηκε τη διετία 2017-2019 στη Βόρεια Κλιτύ της Ακρόπολης, στο The Tank Theatre της Νέας Υόρκης, στα Αρχαία Θέατρα Φιλίππων και Δωδώνης, στο Μουσείο των Δελφών, στο Θέατρο Άλφα. Ιδέα και σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές, η Ιόλη Ανδρεάδη ελευθερώνει τη φαντασία της και με απόλυτο σεβασμό στο αρχαίο κείμενο το οποίο διασκεύασε με τον Άρη Ασπρούλη, σκηνοθετεί τη Βασιλική Τρουφάκου στην "Ελένη" του Ευριπίδη. Για την ακρίβεια της εμπιστεύεται όλους τους ρόλους του έργου (Ελένη, Τεύκρος, Χορός, Μενέλαος, Τροφός, Κάστωρ και Πολυδεύκης), σε ένα σόλο που συμπορεύεται με τους ρυθμούς του κρουστού περφόρμερ Νίκου Τουλιάτος και θα παιχτεί στο Θέατρο Ροές μόνο για 3 παραστάσεις, στις 14, 15, 16 Οκτωβρίου.
Η ιστορία μίας ωραίας γυναίκας που παρατάει τον άντρα της και το σκάει με έναν άλλο, είναι ελκυστική και σίγουρα δεν ήταν συνηθισμένη, ούτε κοινωνικά αποδεκτή την εποχή που διδάχτηκε, το 412 π.Χ. Όταν ο Ευριπίδης έγραφε την "Ελένη" του, ο Πελοποννησιακός Πόλεμος αφάνιζε Αθηναίους και Σπαρτιάτες και με το έργο του αυτό ήθελε απλώς να καταγγείλει τη ματαιότητα του πολέμου. Στην εκδοχή της τραγωδίας που καταθέτει η Ιόλη Ανδρεάδη για μία ηθοποιό, η Ελένη καταφτάνει στη σκηνή, μόνη και τυφλή σαν αρχαία ραψωδός, αλλά με άλλες, ελευσίνιες δυνάμεις να ξυπνάνε μέσα της ωθώντας την ν’ αφηγηθεί την ιστορία της. Την ιστορία μιας σκιάς. Στο σημείωμα της για την παράσταση αναγνωρίζει πως η "Ελένη" του Ευριπίδη δεν είναι μια ιλαροτραγωδία. "Είναι ένα έργο τρομακτικά επίκαιρο και σπαρακτικό. Ένα έργο τραγικό που μιλά για το ‘εδώ και τώρα’. Ένα έργο για τη γυναίκα. Και ένα έργο για τον πόλεμο. Για τη ριζική αθωότητα της γυναίκας και για τον τρόπο που η μοίρα της τόσο συχνά υφαίνεται αποκλειστικά μέσα από τις αποφάσεις και τη βία των ανδρών. Ένα έργο για την ανώφελη τρέλα του πολέμου και για τα αδειανά πουκάμισα που χαρίζει ως τρόπαια. Ένα έργο για τον παραλογισμό της μάχης και τις πληγές του έρωτα. Ένα έργο για την ομορφιά ως πηγή δυστυχίας.
Επιλέγω αυτό το "γυναικείο έργο" να το ερμηνεύσει ολόκληρο μια γυναίκα ηθοποιός, η Βασιλική Τρουφακου, αντιμετωπίζοντας μέσα σε μια ώρα πολλαπλούς ρόλους της ιστορίας, αντρικούς και γυναικείους, νεότερης και μεγαλύτερης ηλικίας, γιατί θέλω να διερευνήσουμε, κόντρα στα ερμηνευτικά και σκηνοθετικά στερεότυπα, τη γυναικεία ταυτότητα και το γυναικείο σώμα ως πολύμορφο σκηνικό βίωμα και ως πηγή σύνδεσης με τη ρίζα του τραγικού. Συνοδοιπόρος σε αυτή τη σκηνική διαδρομή ως πολύτιμος συνομιλητής είναι ο ρυθμός, μέσα από το τελετουργικό ηχητικό τοπίο των κρουστών του Νίκου Τουλιάτου". Η Ιόλη Ανδρεάδη βασίστηκε στη μετάφραση του Γιάγκου Ανδρεάδη. Οι φωτισμοί είναι του Σάκη Μπιρμπίλη, τα κοστούμια υπογράφει η σχεδιάστρια μόδας Ioanna Kourbela. Η διασκευή του τραγουδιού που ακούγεται ανήκει στην Danai Nielsen.
Προπώληση από εδώ
