Θωμάς Παλυβός
Η κωμωδία των Γάλλων συγγραφέων, γνωστή και από την κινηματογραφική μεταφορά της, εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια ενός φιλικού-οικογενειακού δείπνου. Μια φαινομενικά ήρεμη βραδιά μετατρέπεται σταδιακά σε πεδίο σύγκρουσης, όταν ο Βενσάν, ένας από τους παρευρισκόμενους, "βάζει το φιτίλι": ανακοινώνει στην αδελφή του Ελιζαμπέτ και στον σύζυγό της Πιερ ότι εκείνος και η γυναίκα του, ΄Αννα, σκοπεύουν να ονομάσουν το παιδί που περιμένουν Αδόλφο. Η πληροφορία προκαλεί την έκρηξη του Πιερ, καθηγητή της Σορβόννης, και, έτσι, παρότι σχετικά νωρίς αποκαλύπτεται πως δεν πρόκειται παρά για ένα αστείο, το κλίμα εκτροχιάζεται.
Οι ισορροπίες διαταράσσονται και το οικοδόμημα των σχέσεων αρχίζει να καταρρέει. Καθώς η βραδιά εξελίσσεται, μυστικά, ψέματα και απωθημένες αλήθειες έρχονται στην επιφάνεια, δοκιμάζοντας τα όρια των προσώπων, χαρακτήρες και συμπεριφορές απογυμνώνονται, και το ντόμινο των αποκαλύψεων αφήνει πίσω του μια εικόνα καταστροφής.
Ως "σκεπτόμενη" κομεντί, το "΄Ονομα" στρέφεται απέναντι στην υποκρισία, τα (ψευδο)διλήμματα και τα στερεότυπα που διέπουν τις ανθρώπινες σχέσεις, ενώ, παράλληλα, στα πρόσωπα των ηρώων σατιρίζει διάφορους ανθρωπότυπους και γνώριμες συμπεριφορές. Κυρίως, όμως, εκμεταλλεύεται κάποια κατεξοχήν κωμικά εργαλεία (τη δύναμη της ανατροπής και των απανωτών αποκαλύψεων), που λειτουργούν ως μοχλός για την πρόκληση γέλιου καθώς και ως μέσο αποδόμησης της επίπλαστης ευπρέπειας.
Πηγαίο και αβίαστο γέλιο προσφέρει και η παράσταση που σκηνοθετεί ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Ύστερα από μια κάπως αργή έναρξη, η παράσταση βρίσκει το βηματισμό της και εξελίσσεται σε ένα σφιχτοδεμένο, καλοζυγισμένο θέαμα με ωραίο ρυθμό. Η σκηνοθεσία εκμεταλλεύεται τη δύναμη της ατάκας (λειτουργική η μετάφραση της Ελεωνόρας Μελέτη, αν και κάποιες προσαρμογές στο "εδώ και τώρα" κρίνονται περιττές), αποτυπώνει με ακρίβεια τη σταδιακή, μέχρι κατάρρευσης, αποδιάρθρωση του φιλικού κλίματος και συλλαμβάνει εύστοχα τις διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες των προσώπων.
Μέσα στο ιδιαίτερα καλαίσθητο σκηνικό της Αθανασίας Σμαραγδή, που αναπαριστά το φορτωμένο με βιβλία αστικό σπίτι των δύο καθηγητών, η ερμηνευτική πεντάδα βρίσκεται σε πολύ καλή στιγμή. Ο Κρατερός Κατσούλης κρατά σε αρκετές στιγμές την παράσταση πάνω του, ενσαρκώνοντας απολαυστικά τον πλακατζή, ανώριμο, εγωκεντρικό και υπερφίαλο Βενσάν. Στους αντίποδες, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης χτίζει ένα εύστοχο πορτρέτο του Πιερ, στο πρόσωπο του οποίου σατιρίζονται οι αγκυλώσεις και η αυτάρεσκη στάση των "διανοούμενων".
Η Ρένια Λουιζίδου είναι κάπως έντονη ως Ελιζαμπέτ, ωστόσο η στιγμή της έκρηξής της είναι αξιοσημείωτη και βάζει στο τραπέζι επιπλέον προβληματισμούς, σχετικούς με τις σχέσεις των δύο φύλων. Η Ντόρα Μακρυγιάννη αποδεικνύει με τσαγανό πως η Άννα δεν είναι απλώς μια πολύ ωραία παρουσία, ενώ ο Λευτέρης Ζαμπετάκης ερμηνεύει με μαεστρία ένα ρόλο που δείχνει outsider αλλά τελικά αποδεικνύεται κλειδί: είναι ο Κλοντ, φίλος των δύο ζευγαριών και καταλύτης σημαντικών ανατροπών.
