Η Ζωή Ξανθοπούλου μοιράζεται σκέψεις και εμπειρίες για τις"Bacchae Underworld" (Οι Βάκχες του Ευριπίδη) που έφεραν κοντά καλλιτέχνες από διαφορετικές χώρες και γλώσσες έκφρασης και παίχτηκαν στο STET The English Theatre της Χάγης.
"Το Βερολίνο είναι πάντα μια καλή ιδέα για βόλτα, για ψώνια, για θέατρο κι εκθέσεις, για απρόσμενες συναντήσεις. Συχνά, περπατώντας στους δρόμους του, σκέφτομαι πώς ήταν η ζωή εκεί πριν πολλά χρόνια, πώς δημιουργούσαν οι καλλιτέχνες, πώς ήταν η καθημερινότητά τους. Πρόβες για την παράστασή μας "Bacchae Underworld". Οι Βάκχες καταδύονται σ’ έναν κόσμο με παράλληλα σύμπαντα. Ο Διόνυσος είναι πληγωμένος. Ο κόσμος μας γυρίζει γύρω από την αχαρτογράφητη θλίψη και πλήξη μας. Όλοι μαζί, προσπαθούμε να συμπληρώσουμε το παζλ της παράστασης. Έχουμε λίγες μέρες μέχρι την πρεμιέρα.
Πρόβες στο Mitte, στο Kreuzberg, μετά μια μπύρα, φαγητό όπου προλάβουμε ανοιχτή την κουζίνα. Κάπως έτσι ανακάλυψα το Don Sushi με την κινηματογραφική ατμόσφαιρα και το vegan βιετναμέζικο 1990. Πότε όλοι μαζί. Πότε κάποιοι με κάποιους. Ένας καφές στο πάρκο του Tiergarten την ώρα που πέφτει ο ήλιος. Μαγικά. Και άγχος. Δημιουργικό. Θα "λειτουργήσει" το πλαστικό όταν θα το ξεδιπλώσουμε πάνω στη σκηνή; Θα γράψουν οι μπογιές στο black light; Kαι να μιλάμε ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά, διεθνή και γερμανική νοηματική, ενίοτε και ισπανικά, γαλλικά, ιταλικά, τούρκικα, αραβικά…
Το τρένο από το Βερολίνο στη Χάγη, μεγάλη περιπέτεια. Κάναμε τρεις αλλαγές τρένων. Παραλίγο να χάσουμε το ένα. Να κουβαλάμε πολλά πράγματα και να τρέχουμε και να γελάμε παράλληλα. Η Χάγη είναι όμορφη, μικρή και ήσυχη. Σα σκηνικό για ρομαντικό θρίλερ εποχής. Το Het Nationale Theater μας αρέσει πολύ και οι άνθρωποι του STET (The English Theater) που φιλοξενούν την παράστασή μας, μας φροντίζουν και μοιράζονται την ίδια αγωνία για την πρεμιέρα μας. Η παράσταση επικοινωνεί με τον κόσμο. Ολλανδοί κι Έλληνες την αγκαλιάζουν συγκινητικά. Όλους τους συνεργάτες μας ενώνει χαρά και ικανοποίηση. Μια χαρά βαθιά, αυτή που το θέατρο ξέρει να προσφέρει γενναιόδωρα.
Είχα στο μυαλό μου πολλά χρόνια αυτό το project πάνω στο κείμενο του Ευριπίδη: έναν Διόνυσο υπαρξιακά βασανισμένο κι ανθρώπινο, ένα περιβάλλον όπου όλοι "είναι" και "δεν είναι", τη συνύπαρξη και την απόλυτη συμπερίληψη ακουόντων και κωφών ηθοποιών, τη συνομιλία ανάμεσα σε διαφορετικές μουσικές και ήχους, τον Cayetano επί σκηνής, τη συνεργασία με τον Αλέξανδρο αλλά και με όλους αυτούς τους συνεργάτες. Αλέξανδρε, Γιάννη, Γιώργο, Eyk. Athena, Βασίλη, Gal, Κωνσταντίνα, Νίκο, Ανδρονίκη, Γιώργο, Tom, Berta… Από τις πρώτες φράσεις που άκουσα όταν μπήκα για τα καλά στο θέατρο και την έχω για γούρι είναι : ο θεός του θεάτρου είναι μεγάλος. Επιστροφή στην αρχή των πραγμάτων".
Στην παράσταση "Bacchae Underworld" σε δραματουργία Ζωής Ξανθοπούλου-Νίκου Ιωακείμ συμμετείχαν δύο κωφοί Γερμανοί ηθοποιοί, δύο Έλληνες ηθοποιοί, κι ένας Έλληνας μουσικός/DJ επί σκηνής. Στην παράσταση τα λόγια αποδόθηκαν στα Ελληνικά και τη γερμανική νοηματική γλώσσα. Παράλληλα θα υπήρχαν υπέρτιτλοι στα Αγγλικά.
