Η Αναστασία Γιαννάκη και η Κατερίνα Πατσιάνη, τα δυο κορίτσια που κέρδισαν την πρωτιά στο Bob Theatre Festival 2017 (Scratch Night) και τώρα επανακάμπτουν με το «Κοιμάμαι και άλλες ιστορίες» στο θέατρο 104, μας συστήνονται.
Αναστασία Γιαννάκη
Αποφοίτησε από τη Δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών το 2010 και από τότε νιώθει ότι έχει περάσει, όχι οκτώ χρόνια, αλλά οκτώ ζωές. Όχι μόνο λόγω του θεάτρου, αλλά συνολικά από το πώς κύλησε η ζωή της από τότε μέχρι τώρα.
Θα με βρεις στο Θέατρο 104, να “κοιμάμαι” με την Κατερίνα Πατσιάνη, την αγαπημένη φίλη μου πρωτίστως και ύστερα συνάδελφο. Ολοκληρώνουμε αυτόν τον μήνα ένα πολύ μεγάλο ταξίδι που ξεκίνησε το Μάιο του 2017 στο Bob Theater Festival (scratch night) που έγινε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, όπου κερδίσαμε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό. Τις Κυριακές πριν την παράσταση, θα με βρείτε με τον Άρη Λάσκο να οργανώνουμε μία παράσταση με αφορμή τον «Ίωνα» του Ευριπίδη σε εφήβους, στο πλαίσιο του εφηβικού φεστιβάλ της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών. Έχω την τύχη φέτος να συνεργάζομαι με πολύ αγαπημένους ανθρώπους που εμπιστεύομαι και με εμπιστεύονται. Αν το θέατρο ήταν μια μαγειρική συνταγή, τότε το βασικό υλικό της επιτυχίας για μένα θα ήταν εμπιστοσύνη.
Στο “Κοιμάμαι και άλλες ιστορίες” αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τον κόσμο των ονείρων, μιας και τα όνειρα καλύπτουν ένα τεράστιο μέρος της ζωής μας. Σχεδόν την μισή μας ζωή κοιμόμαστε. Την μισή μας ζωή ονειρευόμαστε. Μέσα από τα όνειρα μπορούμε να ζήσουμε αυτά που λαχταράμε ή να βιώσουμε τους φόβους και τις αγωνίες που μας κατατρέχουν. Η σύνδεση των ονείρων με την πραγματικότητα είναι τεράστια. Συνήθως στα όνειρα μας είμαστε πιο τολμηροί από ότι στον ξύπνιο μας. Στο έργο προσπαθήσαμε να φτιάξουμε ένα ονειρικό περιβάλλον στο όποιο να μπορεί να συνυπάρχει το όνειρο με την πραγματικότητα σαν ένα. Ίσως θα ήταν πιο εύκολο να φτιάξουμε το αντίθετο. Δηλαδή ένα ρεαλιστικό περιβάλλον το όποιο θα συνυπάρχει με το όνειρο. Ο Μάικλ Φρέιν, νομίζω, πως αυτό είχε στο μυαλό του, όταν έγραφε το πρωτότυπο έργο. Εμείς γυρίσαμε ανάποδα το έργο και ξεκινήσαμε από τα αστέρια για να φτάσουμε στη Γη.
Η αγωνία μου είναι, αν τελικά θα καταφέρουμε πάλι να φύγουμε προς τα πάνω. Γιατί δε μιλάμε για πτώση αλλά για πτήση. Η αγαπημένη μου στιγμή στο έργο είναι η τελευταία, γιατί πάντα έρχομαι αντιμέτωπη με αυτή την αγωνία. Μια αγωνία που έχω και στην καθημερινή μου ζωή και στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους. Όλα γύρω μας είναι καταδικασμένα να υπηρετούν τους νόμους της βαρύτητας, η ψυχή μπορεί πάντα να μην υπακούει. Ανυπομονούμε να μοιραστούμε τις έξι ιστορίες μας με τον κόσμο και να αναρωτηθούμε μαζί πότε αξίζει να κοιμάσαι και πότε όχι.
Κατερίνα Πατσιάνη
Αποφοίτησε από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 2011 και από το τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ το 2015. Είναι μέλος της ομάδας «Η ορχήστρα των μικρών πραγμάτων», ενώ έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις των Δημήτρη Λιγνάδη, Λυδίας Κονιόρδου, Μάρθας Φριντζήλα κ.ά.
Θα με βρεις στην παράσταση «Κοιμάμαι και άλλες ιστορίες» και στο κέντρο σε διάφορες μεριές! Το θέατρο είναι μια καταφυγή, ένας κόσμος που συμπυκνώνει όλους τους κόσμους, αθέατους και μη. Είναι η σπουδή πάνω στην έννοια του χρόνου.
Τα όνειρα είναι ένα πρωτογενές στοιχείο. Όταν είμαστε παιδιά, ονειρευόμαστε τον εαυτό μας μεγάλο. Όταν είμαστε μεγάλοι, ονειρευόμαστε τον εαυτό μας γέρο ή παιδί. Κάθε βράδυ, ονειρευόμαστε, ζούμε πολλαπλές ζωές. Το όνειρο μπορεί να είναι μια παρηγοριά ή ένας εφιάλτης. Δεν ξεχωρίζω το όνειρο από τη ζωή, είναι ένα.
Η μεγαλύτερη αγωνία μου για το έργο είναι να μην έχω καμιά αγωνία, να περάσει και να μην το καταλάβω, να μην το γευτώ στο έπακρο. Όλη αυτή η γόνιμη διαδικασία τόσων μηνών να μην εκπληρωθεί με τρόπο που θέλω, αυτή είναι μια αγωνία μου, να μην επικοινωνήσει με τον κόσμο. Να είναι αυτοαναφορικό. Αυτή είναι μια αγωνία.
Η αγαπημένη μου σκηνή είναι η συνάντηση δυο ανθρώπων από τον ίδιο κόσμο, αλλά με άλλη αντιμετώπιση της ζωής. Δυο άνθρωποι που παίζουν στο ίδιο έργο με δεδομένους ρόλους, που αποκαλύπτεται ότι δεν τους έχουν μόνο μέσα στο έργο αλλά και στη ζωή τους Μια επιδίωξή μου είναι να είμαι παρούσα στη στιγμή με ισορροπία. Να κοιτάζω τον κόσμο σα να τον βλέπω πρωτη φορά
Περισσότερες πληροφορίες
Κοιμάμαι και άλλες ιστορίες
Εμπνευσμένη από το έργο του Μάικλ Φρέιν «Matchbox», εστιάζει στην ατέρμονη προσπάθεια των ανθρώπων για επικοινωνία. Η παράσταση διακρίθηκε με το 1ο βραβείο στο Bob Theatre Festival 2017 (Scratch Night)
