Οι έρωτες έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις, λένε, και κάπως έτσι συνέβη με την περιοχή της Αιγιαλείας – όπως τη γνωρίσαμε πριν από λίγες μέρες που βρεθήκαμε εκεί, όχι για διακοπές, αλλά για σινεμά. Εξηγούμαι. Η αφορμή ακούει στο όνομα Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Αιγίου "Θόδωρος Αγγελόπουλος", την πέμπτη διοργάνωση του οποίου κληθήκαμε να παρακολουθήσουμε και η αλήθεια είναι πώς τόσο το φεστιβάλ όσο και το Αίγιο, αλλά και οι γύρω περιοχές και παραλίες συγκαταλέγονται ήδη στις μεγάλες εκπλήξεις του φετινού καλοκαιριού.
Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Αίγιο
"Πώς γίνεται και εσείς οι Αθηναίοι δεν έχετε ιδέα για το Αίγιο;", αναρωτιέται ένας ντόπιος φίλος και το μόνο που έχω να απαντήσω είναι ένα "έλα ντε;" γεμάτο απορία, καθώς κάνω την πρώτη μου βουτιά για φέτος στα κρυστάλλινα βαθιά νερά της παραλίας Αλυκή, μια ανάσα από την πόλη. Ίσως γιατί την επισκιάζει η διπλανή Πάτρα, σκέφτομαι μόνη μου. Είναι και ο Κορινθιακός κάπως παρεξηγημένος στο μυαλό και στα γραπτά μας, δεν θέλει και πολύ.
Όλα αυτά μέχρι να βρεθείς στα πέριξ βέβαια, έχοντας ταξιδέψει με άνεση για μόλις δυο ώρες από Αθήνα (με κάμοσα διόδια, βέβαια), ενώ για να τα λέμε και όλα υπάρχει τόσο το ΚΤΕΛ της Πάτρας που εξυπηρετεί την πόλη με πολύ συχνά δρομολόγια, αλλά και ο Προαστιακός. Ο τελευταίος – με μετεπιβίβαση στο Κιάτο – φτάνει πλέον μέχρι το Αίγιο μετά από 3 ώρες περίπου, που σημαίνει ότι αν έχετε λίγο παραπάνω χρόνο στη διάθεσή σας, δεν είναι κακή ιδέα.
"Το ότι το τρένο φτάνει πλέον μέχρι το Αίγιο, δεν το ξέρουν ούτε οι Αιγιώτες", σχολιάζει γελώντας σε μια από τις διαδρομές που κάναμε η Ευαγγελία, Αιγιώτισσα οδηγός ταξί, με την οποία είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε και λίγο παραπάνω για την πόλη.
"Ένας μικρός παράδεισος είναι ο τόπος μας το καλοκαίρι, ακόμα και για εμάς που δουλεύουμε", λέει η ίδια, εκφράζοντας το παράπονο ότι τον χειμώνα η πόλη ερημώνει. "Όλα άλλαξαν όταν πήραν τα ΤΕΙ από το Αίγιο και τα στοίβαξαν και αυτά στην Πάτρα", συνεχίζει και η αλήθεια είναι πως αυτή η κουβέντα δεν αφορά μόνο το Αίγιο, αλλά και κάμποσες άλλες μικρές πόλεις σε όλη την επικράτεια.
Γιατί το Αίγιο είναι και αυτό από τα μέρη που κάποτε ζούσε από ένα εργοστάσιο Χαρτοποιίας, συν το εμπόριο ελαίων, σαπουνιών και φυσικά σταφίδας. Οι καιροί άλλαξαν, όμως, η μεν Χαρτοποιία χρεοκόπησε, τα δε υπόλοιπα υποχώρησαν, και μόνο όταν, στις αρχές του 21ου αιώνα, ιδρύθηκαν τα ΤΕΙ Φυσικοθεραπείας και Οπτομετρίας, δόθηκε νέα πνοή στην πόλη. Και το κυριότερο μια οικονομική ανάσα στους 23.000 περίπου μόνιμους κατοίκους, στους οποίους προστέθηκαν μέσα στα χρόνια περί τους 2.000 φοιτητές. Σπίτια, εστιατόρια, cafe bar και σουβλατζήδικα (εξαιρετικά τα τελευταία και τότε και τώρα) ανέπτυξαν ιδιαίτερη κινητικότητα για δυο δεκαετίες περίπου, μέχρι που και αυτό έλαβε τέλος.
Σήμερα το Αίγιο "δουλεύει" κυρίως το καλοκαίρι, ενώ εδώ να πούμε ότι μια ώθηση τόσο στον πολιτισμό όσο και στο να ενισχυθεί η επισκεψιμότητα της πόλης και της γύρω περιοχής δίνεται τα τελευταία χρόνια με τη διοργάνωση από πλευράς Δήμου Αιγιαλείας του κινηματογραφικού φεστιβάλ που μας έφερε κι εμάς μέχρι εδώ.
Το Αίγιο υπήρξε ο μόνος "επώνυμος" τόπος της εμβληματικής ταινίας "Θίασος" του Θόδωρου Αγγελόπουλου, το όνομα του οποίου φέρει και το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Αιγίου, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον κ. Ανδρέα Άννινο και συντονιστή τον κ. Θόδωρο Πανουτσόπουλο. Ενώ να πούμε, επίσης, ότι προβολές, κουβέντες και masterclasses λαμβάνουν χώρα στο πολύ ωραίο Πολύκεντρο Συνεδριακό Κέντρο, που στεγάζεται στους χώρους της πρώην Χαρτοποιίας Αιγίου στο λιμάνι. Ακριβώς εδώ που είναι αραγμένο ένα κρουαζιερόπλοιο-φάντασμα (σίγουρα το έχετε δει όσοι κινείστε προς Πάτρα και Αιτωλοακαρνανία περνώντας από την εθνική) και στη σκιά του εντυπωσιακού μοναστηριού της Παναγίας της Τρυπητής (16ος αιώνας).
Sightseeing στην πόλη
Εκκινώντας από το "κινηματογραφικό", λοιπόν, λιμάνι της μικρής πόλης, η βόλτα στο Αίγιο περιλαμβάνει πολύ περπάτημα στη μεγάλη παραλία με τις ιστορικές σταφιδαποθήκες που στεγάζουν σήμερα σύγχρονους χώρους εστιάσης για καφέ, φαγητό και ούζο με μεζέ (αγαπημένη συνήθεια και τούτα εδώ τα μέρη), ενώ αξίζει να κάνετε μια στάση για φωτογραφία τόσο στον Πλάτανο του Παυσανία, διατηρητέο μνημείο της φύσης από το 1976, όσο και στις χαρακτηριστικές Σκάλες Φιλοποίμενος με τα 171 σκαλοπάτια.
Λίγο πιο κάτω ο Παλαιός Σιδηροδρομικός Σταθμός Αιγίου, στέκει όπως και όλα τα αδελφάκια του στην Πελοπόννησο δίχως χρήση πια, ενώ η βόλτα συνεχίζεται προς την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και τον φάρο και ακόμα πιο πέρα (καλύτερα με όχημα) μέχρι την παραλία της Αλυκής με τον προστατευόμενο υγρότοπο (Natura 2000). Εδώ, ανάλογα με την εποχή μπορεί να δείτε ώς και φλαμίνγκο. Τώρα το καλοκαίρι, βέβαια, θα συνατήσετε κυρίως παραθεριστές και beach bar, με καλή εξυπηρέτηση για να τα λέμε όλα.
Επιστρέφοντας στην πόλη από τις Σκάλες Φιλοποίμενος, που αναφέραμε παραπάνω, θα βρεθείτε στην περιοχή του Αγίου Ανδρέα (μέση πόλη) και η περιήγηση περιλαμβάνει τον εντυπωσιακό ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου και το Αρχαιολογικό Μουσείο (2691021517) -έργα του Ερνστ Τσίλλερ και τα δυο-, αλλά και τα Παλιά Σφαγεία, τη γραφική συνοικία Γαλαξιδιώτικα, το Λαογραφικό Μουσείο (2691062106), τον Αγιο Ανδρέα και τον Άγιο Νεκτάριο και την πλατεία των Υψηλών Αλωνίων με τον χαρακτηριστικό Πύργο των αρχών του 20ου αιώνα, πλούσια βλάστηση και θέα σε όλο τον Κορινθιακό.
Από εδώ μπορείτε να κινηθείτε προς το Ιστορικό Κέντρο του Αιγίου, την Άνω Πόλη αλλιώς, με εμβληματικά κτίρια όπως το Παλαιό Νοσοκομείο - ανοιχτό θέατρο "Γεώργιος Παππάς" και το πολιτιστικό κέντρο "Αλέκος Μέγαρης", το Γάτειο Κληροδότημα, το Δημαρχείο, το Κινηματοθέατρο "Απόλλων", τη Δημοτική Βιβλιοθήκη και οπωσδήποτε το Αρχοντικό Παναγιωτόπουλου (2691061168), που φιλοξενεί το πολύ ενδιαφέρον Μουσείο Ψηφιακών Εκθεμάτων με ιστορικό περιεχόμενο και την Έκθεση παραδοσιακών και λαϊκών οργάνων "Εύφωνες Μνήμες".
Προορισμός για κανονικούς ανθρώπους
Το Αίγιο, όμως, δεν είναι μόνο πόλη. Τέτοια εποχή, ειδικά, είναι πρωτίστως θάλασσα (ανάλογα με τον αέρα διαλλέγεις παραλία), κολύμπι, χαλάρωση και νόστιμο, νοστιμότατο φαγητό. Κανονικό φαγητό, κανονικές παραλίες (με βότσαλο και βαθιά καθαρά νερά), ομπρελοξαπλώστρες που δεν κοστίζουν μια περιουσία και μια ατμόσφαιρα που θυμίζει διακοπές προηγούμενων όχι απαραιτήτως instagramable δεκαετιών.
Δύο παραθεριστικοί οικισμοί που αξίζει να κινηθείτε μετά το Αίγιο – και να παραμείνετε – είναι οπωσδήποτε η Άκολη (ή Άβυθος), με νερά που βαθαίνουν απότομα και πολύ αμέσως μόλις βουτήξετε στη θάλασσα και λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω τα Σελιανίτικα.
Εδώ θα βρείτε επιλογές διαμονής για όλα τα βαλάντια και όλα τα καλά των παραθεριστικών προορισμών: καλαμπόκι στο χέρι από τον "Μπίλη τον Γλύκα", ονομαστό σουβλάκι, δυνατή πίτσα στον ξυλόφουρνο στο φιλόξενο και "νόστιμο" ξενοδοχείο και εστιατόριο "Kanelli", και μια από τις καλύτερες ταβέρνες της περιοχής, το "Μαϊστρέλι" (2691074145) για ολόφρεσκο ψάρι, θαλασσινά αλλά και κρεατικά πάνω στο κύμα. Κι αν είστε με παιδιά και ανυπομονούν για επιδόρπιο, σημειώστε ότι τα Σελιανίτικα "φημίζονται" για το "choco kebab" – ό,τι "σοκολατένιο σε ψωμάκι" συνεπάγεται αυτό.
Πιο κάτω, στον Λόγγο αξίζει να δοκιμάσετε κάθε πιατάκι που σερβίρουν στο τσιπουράδικο "Βώλος" (2691302358), επίσης πάνω στην παραλία, όπως και το πλούσιο μπραντς του "Ανώνυμου" (2691 074450), εκτός και αν έρθετε το βράδυ για ποτό που είναι επίσης ειδυλλιακά και ωραία. Ίσως και κινηματογραφικά. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι στην περιοχή βρεθήκαμε για σινεμά.
Και είδαμε ταινίες animation, ντοκιμαντέρ και φιξιόν μικρού μήκους, παρακολουθήσαμε masterclasses και ξαναείδαμε το "Σπιρτόκουτο", τη "Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς" και τη "Σπασμένη Φλέβα" του Γιάννη Οικονομίδη που ήταν το τιμόμενο πρόσωπο του φετινού φεστιβάλ. Ως προς τα συμπεράσματα: πολύς κόσμος κάθε ηλικίας ακόμα και στη μεταμεσονύκτια προβολή, δυνατά χειροκροτήματα, και ένα κοινό εκτός Αθηνών και διψάει για διοργανώσεις όπως αυτή.
Διαβάστε Επίσης
