(c) iStock.com
Μου αρέσει να ταξιδεύω μόνος. Τη στιγμή που πιάνω το τιμόνι ή κάθομαι στη θέση του αεροπλάνου, ξεκινά αυτόματα μια διαδικασία ανασκόπησης. Αδιάκοπη. Η μια σκέψη σε οδηγεί στην επόμενη, το σώμα ηρεμεί, ο καταιγισμός των ειδοποιήσεων παύει.
Την έχουμε ανάγκη την ησυχία. Η βία του θορύβου παντού: άσκοπες κλήσεις σε ανοιχτή ακρόαση στα Μέσα, φατικές συνομιλίες με βιντεοκλήση στα αποδυτήρια του γυμναστηρίου, scrolling χωρίς ακουστικά σε αίθουσες αναμονής. Όπου κι αν βρεθείς, τα ντεσιμπέλ σε πληγώνουν. Μηχανάκια που κορνάρουν, σειρήνες μεταγωγικών και μια βουή που μπορεί να μην αναγνωρίζεις την πηγή, αναγνωρίζεις όμως τα συμπτώματα. Νευρικότητα, στρες, κόπωση.
Πριν μερικά χρόνια συμμετείχα σ’ ένα από τα silent retreats που διοργανώνει η Μυρτώ Λεγάκη, ιδρύτρια του One Breath και πρωτοπόρος του mindfulness. Μια εμπειρία ενδοσκόπησης, μια γιορτή, ένα όργωμα για τα οικεία κι ανοίκεια που φέρουμε εντός μας. "Ξαφνικά βρισκόμαστε ολομόναχοι, με μοναδική παρέα τον εαυτό μας, τις σκέψεις μας και το σώμα μας, χωρίς δυνατότητα να ξεφύγουμε από το παρόν με διάφορους περισπασμούς (τηλεόραση, ποτό, social media κλπ). Να γνωρίσουμε τον εαυτό μας χωρίς καμία διαφυγή από την πραγματικότητα, καλλιεργώντας καλοσύνη, αποδοχή, ανοιχτότητα και ευαλωτότητα για την ανθρώπινη εμπειρία μας".
Είναι εύκολο; Όχι; Αξίζει; Ρωτήστε όλους εκείνους που σκαρφαλώνουν όρη κι άγρια βουνά για να εμβαθύνουν στη Vipassana. Εκείνους που επισκέπτονται το Άγιος Όρος και κλείνουν τηλέφωνα. Ο διαλογισμός, ως τελετουργικό κι όχι απαραίτητα ως πνευματικό εργαλείο, ανοίγει δρόμο να εκλογικεύσουμε, να νταντέψουμε, να γιατρέψουμε.
Στα πιο όμορφα μέρη του κόσμου (και τα πιο απομακρυσμένα) υπάρχουν silent retreats. Εκεί, η πολυτέλεια συνοδεύει τη σιωπή της συνειδητότητας. Όπως στο "Blancaneaux Lodge" στο Μπελίζ, που ανακάλυψε κι απέκτησε ο Φράνσις Φορντ Κόπολα στα γυρίσματα του "Αποκάλυψη Τώρα". Ή το μοναστηριακό Eremito κάπου στην Ούμπρια της Ιταλίας, το "Ananda in the Himalayas" στην Ινδία. Το πιο δωρικό "Kailash International Retreat Centre" στις Ελβετικές Άλπεις, το αρκτικό "Juvet" στη Νορβηγία και τα Silent Immersion πακέτα του "InterContinental Maamunagau" στις Μαλδίβες. Το "Mii amo" στα κόκκινα πετρώματα της Σεντόνα στην Αριζόνα. Χωρίς οθόνες, χωρίς ομιλία, χωρίς ψηφιακό νέφος. Να καταλαγιάσει η αμυγδαλή, να απενεργοποιηθεί ο μηχανισμός fight-or-flight, να ενεργοποιηθεί το παρασυμπαθητικό σύστημα, να πέσει η κορτιζόλη.
Ξεπηδάνε Silent Cafés ή λέσχες ανάγνωσης, βλέπουμε βαγόνια Quiet ή silent carriages στη Μεγάλη Βρετανία, χώροι Ruhebereich στη Γερμανία, Stiltecoupés στην Ολλανδία. Quiet pods αντί για open plan γραφεία, Focus Rooms αντί για αίθουσες συσκέψεων. Στο "NYNN", το private club στο νέο "The Ilissian" έχει napping room και βιβλιοθήκη όπου δεν επιτρέπεται να μιλάς στο τηλέφωνο.
Πάρτε μια βαθιά ανάσα. Οι Αγγλοσάξωνες το λένε reflect. Να βρεις χρόνο να παρατηρήσεις, να συγχωρέσεις, να συνδεθείς με ό,τι έχει σημασία. Έχουμε ανάγκη από ησυχία στην κακοφωνία του κόσμου τούτου. Όχι ως απουσία ήχου, αλλά ως παρουσία εαυτού.
