Shutterstock
1. Βουτιά στα βάθη της αυτοκρατορίας των Χμερ στο Άνγκορ Βατ
Μια εξωπραγματικά όμορφη ανατολή του ηλίου πάνω απ’ το μυθικό Άνγκορ Βατ συνεχίστηκε με μοναχικές βόλτες σε δυο ρόδες, χαμένη για ώρες σε μια καμποτζιανή ζούγκλα στολισμένη με υποβλητικούς ναούς Χμερ, μνημειώδεις πύλες με μυστηριακά αγάλματα, και γιγάντιους κορμούς δέντρων που έμοιαζαν να λιώνουν πάνω από ερείπια που αντιστέκονταν σε πείσμα των αιώνων.
2. Τα αδίστακτα μπουγελώματα του Songkran στη Μπανγκόκ
Ο ταϊλανδέζικος νέος χρόνος μπαίνει μ’ ένα τελετουργικό - και πολύ κυριολεκτικό - ξέπλυμα της κακιάς τύχης. Οπλίστηκα, λοιπόν, μ' ένα νεροπίστολο και πήρα τους δρόμους της Phra Nakhon καβάλα σε μηχανάκι που οδηγούσε έμπειρος στο κατάβρεγμα ντόπιος, καθώς εικοσάχρονα, μαγαζάτορες και ολόκληρες οικογένειες μας έκαναν μπαράζ επιθέσεων με μπαζούκα και βαρέλια γεμάτα παγωμένο νερό. Αν δε στάζει και το βρακί σου, δεν έχεις ζήσει Songkran.
3. Αντικρίζοντας τα "Βουνά του Άβαταρ” στη Ζανγκτζιατζιέ
Ουράνιοι πυλώνες από χαλαζία και αμμόλιθο αναδύονται σε πυκνόφυτα, ομιχλώδη τοπία σα ζωγραφιά. Διέσχισα τη Νότια Κίνα με τρένα και ντόπια λεωφορεία για να φτάσω στα αλλόκοσμα Όρη Αλληλούια, στο γεωπάρκο της Ζανγκτζιατζιέ, ένας θεϊκός φυσικός καμβάς που σχεδόν σε αναγκάζει να βρεις έναν πάγκο να γράψεις ποίηση. Το Χόλιγουντ του πέφτει, απλά, πολύ λίγο.
4. Ταξίδι με τον "Σιδηρόδρομο του Θανάτου” στην Ταϊλάνδη
Το τρένο απ’ το Κατσαναμπούρι μου χάρισε συγκινήσεις οσκαρικής ταινίας καθώς περνούσε απ’ τη θρυλική "Γέφυρα του Ποταμού Κβάι”, ακολουθώντας τον θεαματικό σιδηρόδρομο Ταϊλάνδης-Βιρμανίας, που κατασκευάστηκε υπό εφιαλτικές συνθήκες κατά τον Β' Παγκόσμιο, από Βρετανούς και άλλους αιχμαλώτους πολέμου. Πάνω από 12 χιλ. πέθαναν υπό το αδίστακτο βλέμμα των Ιαπώνων.
5. Σαν cyberpunk ηρωίδα του "Blade Runner” στην Τσονγκτσίνγκ
Μόνο το σάουντρακ του Vangelis έλειπε απ’ την Τσονγκτσίνγκ, μια κινεζική μητρόπολη που ξετυλίγεται σε πολλαπλά επίπεδα κι ένα κουβάρι από αυτοκινητόδρομους. Είτε περίμενα το τρένο που κάνει στάση ανάμεσα στους ορόφους 6-8 μιας 19ώροφης πολυκατοικίας, είτε περπάταγα δεμένη με μια αλυσιδίτσα στην κορυφή ενός πανύψηλου κτιρίου, με μια θάλασσα από φώτα neon στο πιάτο, η δυστοπία δεν είχε ποτέ τόσο πλάκα.
