Δύο σκηνές θυμάμαι ακόμα από το πρώτο μου ταξίδι στο Λονδίνο τον μακρινό Ιούνιο του 1997. Η πρώτη ήταν φτάνοντας: Έφτασα το βράδυ, βγήκα από τον σταθμό του μετρό στην Tower Bridge ερχόμενος κατευθείαν από το αεροδρόμιο για να πάω στην εστία του LSE όπου θα με φιλοξενούσε μια φίλη. Προσπέρασα ένα μεθυσμένο ζευγάρι που τσακωνόταν και σέρνοντας τη βαλίτσα στα σκαλιά ανέβηκα στη γέφυρα στο επίπεδο του δρόμου. Αυτό ήταν. Κεραυνοβόλος έρωτας. Το ένιωσα, συνέβη τη στιγμή που έστρεψα το βλέμμα και είδα τη γέφυρα φωτισμένη μπροστά μου.
Η δεύτερη ήταν φεύγοντας. Είμαι στην είσοδο του μετρό, σταθμός Knightsbridge, Piccadilly Line για να φύγω για Heathrow. Στο πεζοδρόμιο μπροστά από το σταθμό είναι ο πωλητής της Evening Standard και δίπλα του ένας καλλιτέχνης του δρόμου που τραγουδάει "Walk on by", Dionne Warwick. Ο κόσμος έχει σταθεί σιωπηλός, τον ακούει και στο τέλος χειροκροτεί. Με έπιασαν κλάματα μέχρι το αεροδρόμιο. Ήξερα ότι πίσω στην Αθήνα με περίμενε το "Ημεροβίγλι” του Χρήστου Κυριαζή – όχι ο Burt Bacharach.
Έτσι ξεκίνησε ο έρωτας μου με αυτή την υπέροχη πόλη και κράτησε αρκετά, βλεπόμασταν τουλάχιστον μία ή δύο φορές τη χρονιά. Μετά δεν ξέρω, κάτι έγινε και κάπως ξεχαστήκαμε… Μπήκαν άλλες πόλεις στη ζωή μου, το Αμβούργο, το Παρίσι και η Αμβέρσα, μια σταθερή σχέση με το Μιλάνο και το Λονδίνο δεν χωρούσε πια στο ημερολόγιο. Αυτό άλλαξε φέτος. Είμαι σε μια χρονιά γενικότερου επαναπροσδιορισμού και το είδα και κάπως συμβολικά να επιστρέψω εκεί που έκανα το πρώτο μου ταξίδι.
Αυτό το φθινόπωρο το Λονδίνο μου είναι ακόμα πιο multi culti απ’ ό,τι το θυμόμουν, ακόμα πιο δροσερό και versatile μετεωρολογικά, ακόμα πιο ευγενικό και ευδιάθετο και ακόμα πιο νόστιμο. Συγκλονιστικά πιο νόστιμο. Να πω ότι όλα αυτά το κάνουν και ακόμα πιο ερωτεύσιμο; Θα κρατηθώ για την ώρα και θα το πω αν είναι στο τέλος του ταξιδιού. Μέσα σε αυτό το 5νθήμερο που βρίσκομαι εδώ σκοπεύω να δοκιμάσω 3 καινούρια εστιατόρια και 1 κλασικό – έχω κάνει την σχετική έρευνα μου – να πιω ποτά στο Southwark και το Islington (που είναι το καινούριο Shoreditch που ήταν το καινούριο Soho), να περάσω από την Tate Modern να δω το Blavatnik Building των Herzon & de Meuron και ειδικά την αίθουσα Jannis Kounellis, να δω γιατί τόσος χαμός τελευταία με το Waterloo και επίσης θέλω και να με πιάσει μια ξαφνική βροχή στο Serpentine Pavillion της Lina Ghotmeh στο Hyde Park. Εδώ όμως θα επικεντρωθώ στα εστιατόρια. Ξεκινάω λοιπόν:
Τρία καινούρια εστιατόρια
"Sessions Arts Club”. Σήμερα δεν έχει σταματήσει να ψιλοβρέχει από νωρίς το πρωί. Έχουμε κάνει όλη τη βόλτα από το City έως το Clerkenwell, έχουμε χτυπήσει το κουδούνι στον αριθμό 24, βρισκόμαστε στην υποδοχή και αναμένουμε το πράσινο φως για να ανέβουμε στον 4ο όροφο του υπέροχου αυτού κτιρίου – χαρακτηρισμένο Grade II – όπου στην άλλοτε κεντρική τραπεζαρία του βρίσκεται η σάλα του "Sessions Arts Club”. Οι ξεφτισμένοι τοίχοι, τα γενναιόδωρα τζάκια, τα κεριά πάνω στα τραπέζια, η βροχή που πέφτει στα τζάμια, τα γκρι ασύμμετρα ρούχα των παιδιών, οι πολυθρόνες Roly Poly της εξαιρετικής Faye Toogood, όλα αυτά με κάνουν να θέλω να περάσω εδώ το υπόλοιπο της ζωής μου. Δοκιμάσαμε panisse με αρακά και παρμεζάνα, καβούρι με αντράκλα και τσίλι, μπακαλιάρο με κολοκυθάκι και βασιλικό και κλείσαμε με την κρέμα αμυγδάλου με lemon curd. Με μεγάλη δυσκολία έφυγα από εδώ. Δέχθηκα απειλές σε προσωπικό επίπεδο για να αποφασίσω να σηκωθώ, αλλά αυτά δεν είναι της παρούσης.
"Lisboeta”. Μπορεί ο καθένας μας να κάνει κάποια στιγμή ένα λάθος και από την πίεση να κλείσει το τραπέζι μια Παρασκευή μετά από την Παρασκευή που θα βρίσκεται στο Λονδίνο. Μπορεί επίσης να μην το συνειδητοποιήσει ποτέ παρά μόνο τη στιγμή που φτάνοντας στη "Lisboeta” δεν βρίσκουν την κράτηση του, την οποία τελικά μετά από ψάξιμο βρίσκουν τη σωστή ώρα αλλά τη λάθος μέρα. Αυτά μπορεί να συμβούν. Το θέμα είναι πώς τα αντιμετωπίζει ένα cool εστιατόριο που μάλιστα βρίσκεται στη φετινή λίστα των 50 Best UK. Λοιπόν στη "Lisboeta” το αντιμετώπισαν εξαιρετικά. Χρειάστηκε απλώς να περιμένουμε 5 λεπτά και μόλις ελευθερώθηκαν δύο θέσεις στο μεγάλο bar μπροστά στην ανοιχτή κουζίνα βρεθήκαμε εκεί, στο απόλυτο κέντρο της δράσης, πολύ καλύτερα από οποιοδήποτε τραπέζι. Εδώ δοκιμάσαμε πολλά και καλά, μπορώ να ξεχωρίσω όμως την αρνίσια ωμοπλάτη σιγομαγειρεμένη σε σκόρδο με fermented pepper sauce.
"Bacchanalia”. Η φήμη του έχει απλωθεί από την Berkeley Square έως την Λουκιανού στην Αθήνα και τον Φάρο στη Σίφνο. Και ακόμα παραπέρα είμαι σίγουρος. Η πιο πολυσυζητημένη – και πολυφωτογραφημένη – νέα άφιξη στο Mayfair έχει χρώμα και άρωμα ελληνικό. Consulting chef είναι ο Αθηναγόρας Κωστάκος, ενώ στην κουζίνα βρίσκεται ο Theo Ζαρικάκης. Το "Bacchanalia” δεν είναι μια εμπειρία που μπορεί να αναλυθεί σε 150-180 λέξεις γι’ αυτό θα επανέλθω με λεπτομέρειες σε ξεχωριστό άρθρο. Εκείνο που μπορώ να πω τώρα είναι πως μπαίνοντας στον χώρο μείναμε και οι δύο άφωνοι με τα γλυπτά του Damien Hirst. Και γενικά δεν είμαστε άνθρωποι που μένουν εύκολα άφωνοι... Το φαγητό τώρα, σε εμάς που ερχόμαστε από τη φωτεινή Μεσόγειο είναι γνώριμο σε πολλά σημεία: Ψητό χταπόδι με φάβα πουρέ, κρεμμύδια στιφάδο και dressing ρίγανης, κεφτέδες με ντομάτα και καπνιστό γιαούρτι, γαρίδες σαγανάκι. Είναι όλα πιάτα που έχουμε δοκιμάσει κάπου στην Ελλάδα, στο Mayfair όμως βρίσκονται πραγματικά στα καλύτερα τους. Μιλάμε για εξαιρετικές τεχνικές που αναδεικνύουν κάθε γεύση, κάθε υφή, κάθε άρωμα.
Και ένα κλασικό
Έχω κλείσει το τραπέζι μας στο "Ivy Tower Bridge” για τις 19.00 και έχω ζητήσει να είναι στον εξωτερικό χώρο. Θέλω να έχει θέα στη γέφυρα και θέλω να είμαι εδώ όταν αρχίσει να νυχτώνει και φωτιστεί. Αυτή τη φορά δεν σέρνω βαλίτσα, δεν είμαι μόνος μου και δεν υπάρχει κάποιο φωνακλάδικο μεθυσμένο ζευγάρι δίπλα μου. Στο διπλανό τραπέζι είναι δύο φίλες 55-60 χρονών που από τη συζήτηση καταλαβαίνω έχουν να τα πουν καιρό και έχουν βγει για catch up. Η αλήθεια είναι πως έχει το κρύο του οπότε και οι δύο χρειαστήκαμε κάποια στιγμή τα σακάκια μας. Μόλις μας είδαν να τα φοράμε, χαμογέλασαν και έσπευσαν να απολογηθούν για τον καιρό που ήταν "unexpectedly chilly for the season”. Το Ivy είναι ένα από τα πιο διαχρονικά εστιατόρια της πόλης με ιστορία που ξεκινάει στη theatre district το 1917. Γι’ αυτό και εμείς απόψε έχουμε πάρει μόνο κλασικά πιάτα: τη shepherd’s pie, το steak tartare με πατάτες και το fish & chips με αρακά. Μπορεί και να είναι αυτό εδώ το καλύτερο fish & chips που έχω δοκιμάσει ποτέ. Κλείσαμε με την apple tart η οποία ήρθε ακριβώς την ώρα που φωτίστηκε η Tower Bridge.
