Είναι τα μεσημεριανά gin tonic στον "Πειρατή”; Είναι αυτό το "old world charm” που σε παίρνει απ’ τα μούτρα μόλις κατέβεις από το flying; Είναι τα ανοιχτά λινά πουκάμισα που τα φυσάει το αεράκι; Είναι το σπαγγέτι με τα μύδια και τα κυδώνια στον "Όμιλο”; Μήπως η πισίνα του "Bratsera” που σε μεταφέρει κατευθείαν στην έπαυλη του "Call me by Your Name” στη Βόρεια Ιταλία; Είναι το ότι δεν ξέρεις πού και πότε θα συναντήσεις τον Δάκη Ιωάννου ή την Δάφνη Ζουμπουλάκη ή τον Δημήτρη Αντωνίτση -η και τους τρεις τους;
Μπορεί να είναι και όλα τα παραπάνω μαζί, αυτά που κάνουν την Ύδρα τόσο μοναδική, ξεχωριστή και ιδιαίτερη (τα βάζω και τα τρία αυτά επίθετα εδώ τώρα για να ξεμπερδέψω μαζί τους από νωρίς). Δεν ξέρω, δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα. Εκείνο που μπορώ σίγουρα να κάνω είναι να δώσω κάποιες ιδέες για όποιους σκέφτονται την Ύδρα για ένα 3ήμερο τώρα το φθινόπωρο. Αφού έχετε διαλέξει αυτό το νησί σας νιώθω πολύ φίλους μου να ξέρετε, γι’ αυτό και θα πω μόνο αλήθειες. Ας το δούμε λοιπόν by the hour.
12.00
Όσοι είναι να πάνε στις παραλίες, έχουν ήδη πάρει τα θαλάσσια ταξί και έχουν πάει, όσοι είναι να περάσουν την ημέρα στα βραχάκια στη "Σπηλιά”, έχουν ήδη απλώσει τις πετσέτες τους, έχουν παραγγείλει και τα frozen daquiris, όλα καλά. Οι υπόλοιποι μπορούμε μια χαρά να πιάσουμε ένα από τα πρώτα τραπέζια του "Πειρατή” στην περατζάδα της Υδραίικης Ριβιέρας (…) και να χαζέψουμε όλο αυτό το υπέροχο πήγαινε-έλα με το πρώτο gin tonic της ημέρας. Η γαλλόφωνη κοινότητα του νησιού (κάθε χρόνο πιο πολυπληθής) δεν σταματά να με εντυπωσιάζει με τα ανοιχτά λινά πουκάμισα της και αυτή τη γενικότερα décontractée στάση απέναντι στα πράγματα.. Δεύτερο gin tonic και αν δεν έχετε πλάνα για φαγητό αργότερα προτείνω ένα ιδιαίτερο pairing με μεσογειακό flair: γεμιστά. Ναι, γεμιστά και gin tonic, δοκιμάστε το. Εμείς όμως έχουμε κράτηση για φαγητό σε λίγο, οπότε αφήνω το pairing για άλλη μέρα.
14.00
Τα μεσημέρια στον "Όμιλο” είναι από εκείνες τις σκέψεις που φώτισαν πολλές βαρετές χειμωνιάτικες καθημερινές… Αυτά τα χτένια σωτέ με ταρτάρ μήλο, κουνουπίδι, βανίλια και ούζο πιστεύω ο chef Δημήτρης Κανταράκης θα έπρεπε να τα φέρνει σε κάθε τραπέζι ασχέτως παραγγελίας. Άπαιχτα. Μην ξεχάσω, πολύ καλή και η παλαμίδα με περγαμόντο που γράφω στον τίτλο. Άλλες ιδέες για μεσημέρι: "Ξερή Ελιά”, "Ωραία Ύδρα”, "Υδρονέτα”. Η πρώτη επιλογή είναι ιδανική για να δοκιμάσετε παραδοσιακή ελληνική κουζίνα, μαγειρευτά και σπανακόπιτες με ιστορία 180 χρόνων και βάλε. Σε μια πολύ ωραία πλατεία στα στενά πίσω από το "Bratsera”. Η δεύτερη επιλογή έχει και αυτή θέμα την ελληνική κουζίνα – με ανανεωτική διάθεση – και φόντο τα σκάφη στην μαρίνα, ενώ η τρίτη ενδείκνυται κυρίως για το vibe και τη θέα. Εδώ τα πιάτα θα είναι κυρίως συνοδευτικά του – πολύ καλού – cocktail σας.
17.00
Μετά τα gin tonic, τα χτένια, τις παλαμίδες και τις σπανακόπιτες, οι σεζλονγκ στον κήπο του "Bratsera” είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί. Το ξενοδοχείο είναι μια από τις top επιλογές για διαμονή και το μόνο στον οικισμό που έχει πισίνα. Τα απογεύματα εδώ περνούν χωρίς ρολόι, με Chet Baker δίπλα στο νερό και δροσερά aperol που έρχονται σε δυο λεπτά. Αυτός είναι ίσως ο πιο όμορφος κήπος της Ύδρας, περιβάλλεται από τα κτίρια που αποτελούσαν το παλιό εργοστάσιο επεξεργασίας σφουγγαριών που ίδρυσε το 1860 ο Νικόλαος Βερβενιώτης. Το συγκρότημα αναπαλαιώθηκε και μετατράπηκε στο ξενοδοχείο "Bratsera” το 1996, κερδίζοντας μάλιστα και το βραβείο Europa Nostra την ίδια χρονιά για την υποδειγματική αποκατάσταση.
20.00
"Η Dream Machines σε επιμέλεια Daniel Birnbaum και Massimiliano Gioni είναι μια έκθεση που εξετάζει την επίδραση της τεχνολογίας στην ανθρώπινη φαντασίa” διαβάζω στο flyer στην είσοδο των παλιών Σφαγείων. Είμαστε στο ετήσιο προσκύνημα στον χώρο του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ – συμβαίνει κάθε χρόνο, είναι κάτι σαν γούρι για να πάει καλά η νέα σεζόν – και κάτω από τον Ήλιο Απόλλωνα του Jeff Koons, με τη βοήθεια μεταξύ άλλων έργων του Maurizio Cattelan, της Lee Bul, του Marcel Duchamp και του Takis, προσπαθούμε να δώσουμε απάντηση στο ερώτημα: Οι καλλιτέχνες του μέλλοντος πρέπει να εξυμνήσουν τις αναδυόμενες τεχνολογίες ή να γίνουν μέρος μιας νέας αντίστασης; Δεν τη δώσαμε. Την απάντηση.
22.00
Το τραπέζι μας είναι στο δεύτερο επίπεδο του κήπου του "Techne” κάπως πιο ψηλά και από εδώ μπορώ να επιβλέπω όλο τον χώρο. Ξαναβρίσκω, με χαρά, τη γαλλόφωνη κοινότητα, πάλι με ανοιχτά τα πουκάμισα – αναρωτιέμαι αν ισχύει γι’ αυτούς κάποια απαγόρευση κουμπώματος – αλλά και αρκετούς sparkling, γελαστούς και ευδιάθετους Αμερικάνους που προσθέτουν μια ευχάριστη, φωτεινή – αν και ελαφρώς φασαριόζικη – απόχρωση αλεγκρίας. Μπροστά μου έχω μια μοσχαρίσια στηθοπλευρά με νιόκι ελιάς, τοπιναμπούρ και κρέμα γραβιέρας και θα επικεντρωθώ σε αυτήν. Άλλες ιδέες για βράδυ: "Caprice”, "Il Casta”. Και τα δύο πολύ ενδιαφέροντα Ιταλικά. Στο πρώτο θα πάτε για το τέλειο location στο ήσυχο δρομάκι με το καμπαναριό στο φόντο και την πολύ ωραία ταλιάτα, στο δεύτερο για τον όμορφο κήπο και τα scialatielli ai frutti di mare. Ναι, top.
00.00
Δεν έχω να προσθέσω κάτι, μετά το βραδινό, ελεύθεροι, μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε.
ΥΓ. Μην ξεχάσω: Φετινή άφιξη ο Μύλος. Στην ταινία "Το Παιδί και το Δελφίνι” του 1957 με τη Σοφία Λόρεν γυρίστηκαν εδώ σκηνές, καθώς η Λόρεν ήταν η Υδραία μυλωνού Φαίδρα και αυτός ο μύλος της. Αυτά το 1957. Το 2023 ο Μύλος είναι το bar "Windmill” με τραπέζια στον πέτρινο δρόμο, υπέροχη θέα στο ηλιοβασίλεμα και μια σύντομη αλλά εξαιρετική cocktail list. Αν το gin είναι το ποτό σας διαλέξτε Phaedra.
