Το σόι της μητέρας μου από την πλευρά της μητέρας της είναι από τη Σίφνο. Στο σπίτι της οικογένειας πέρασα πολλά από τα καλοκαίρια μου ως παιδί. "Σιφνιοκρατώ" όπως λέμε εδώ. Από τα χέρια της γιαγιάς εδώ έφαγα για πρώτη φορά -μετά το μπάνιο στη θάλασσα-σούπα σκορπίνα, μπάμιες με κεφτεδάκια και μετά υποβρύχιο. Το απόγευμα στην αυλή βυσσινάδα από το σιρόπι του γλυκού του κουταλιού. Από το 2011 η Σίφνος είναι το σπίτι μου όσο βρίσκομαι στην Ελλάδα, δηλαδή για 7 περίπου μήνες τον χρόνο.
Φτάνοντας στη Σίφνο αντικρίζεις τις Καμάρες, ίσως το πιο όμορφο λιμάνι στις Κυκλάδες. Μια μεγάλη αμμουδιά με καλαμιές στην πλάτη της. Δυο μεγάλοι ορεινοί όγκοι δεξιά κι αριστερά της παραλίας δείχνουν το δρόμο προς το κέντρο του νησιού και τη χώρα, την Απολλωνία. Στάση στο καφενείο του Λάκη για ελληνικό καφέ και τα νέα της πιάτσας.
Ο περισσότερος κόσμος γνωρίζει τη Σίφνο για τον Τσελεμεντέ, τα ρεβίθια, τη γυλωμένη μανούρα και τα αμέτρητα εκκλησάκια. Αυτό που δε γνωρίζει όμως, είναι ότι διαθέτει ένα εξαιρετικά εκτεταμένο δίκτυο μονοπατιών που ουσιαστικά διατρέχει όλο το νησί. Και αποκαλύπτει ένα παράλληλο σύμπαν στο εσωτερικό του νησιού, μακριά από τον τουριστικό πυρετό των παραλιών. Μικροί αγρότες και κτηνοτρόφοι εξακολουθούν να εκμεταλλεύονται με κόπο τα χώματα που συγκρατούνται εδώ και αιώνες από τις αρχαίες ξερολιθιές. Κάθε φορά αυτό το θέαμα με γεμίζει σεβασμό και δέος για τον ντόπιο.
Μαγική η δύση ηλίου στο "Ηλιοβασίλεμα στο Τρουλάκι", για ψαγμένη σχάρα και όχι μόνο. Στον Αρτεμώνα για απογευματινή βόλτα θα πρέπει οπωσδήποτε να πάρουμε κουλουράκια με γλυκάνισο (για βούτα στον καφέ!) από τον "Γρηγόρη" και χαλβαδόπιτες με θυμαρίσιο μέλι από τον "Θεοδώρου". Λίγο πιο πάνω θα κάτσουμε για μεζέ στο "Μωσαϊκό", για να ανανεώσουμε τα νέα του νησιού. Στον Πλατύ Γιαλό, στο κλασσικό πλέον (και μαγειρικό μου σπίτι για 9 χρόνια) "Ω3" για 2-3 ωμά και μπισκοτάκια μανούρας. Αγαπημένο μονοπάτι από τη Μονή Βρύσης κάτω στη Σεράλια. Εκεί για ψαράκι στου Σηφάκη και μετά πάνω για βόλτα μέσα στα στενά του Κάστρου και μέχρι το εκκλησάκι των Επτά Μαρτύρων. Ανατολή φεγγαριούμε δραματική θέα προς το "Cantina" και ταξιδιάρικες μουσικές από το winebar "Loggia" απολαμβάνοντας κάποιο μικρό διαμαντάκι του ελληνικού αμπελώνα. Το βράδυ τελειώνει με ποτό στο Μπότζι στην Απολλωνία, 30 χρονών μπαρ. Φέτος θα περάσω πολύ χρόνο και στο καινούριο μας εστιατόριο "Pelicanos", στο πανέμορφο και γραφικό λιμανάκι του Φάρου.
