Όσοι επισκέπτονται πλέον την Πόλη επιβάλλεται, εκτός από την Αγία Σοφία και το Τοπ Καπί, να δουν ακόμη ένα «μνημείο». Χάρη στον Ορχάν Παμούκ, η Κωνσταντινούπολη μόλις απέκτησε ένα μουσείο-συναξάρι της αστικής ζωής της.
Τέσσερις χιλιάδες διακόσιες δεκατρείς γόπες, ένα μισο-δαγκωμένο χωνάκι, μερικά μπιμπελό, κάποιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες, ένα πιατάκι με ντολμαδάκια: αυτά είναι τα εκθέματα που θα συναντήσετε στο παλιό κόκκινο τρίπατο σπίτι της συνοικίας Κουκούρτσουμα, εκεί όπου στεγάζεται από τον Απρίλιο το Μουσείο της Αθωότητας. Επί δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια ο Τούρκος νομπελίστας συγγραφέας Ορχάν Παμούκ συνέλεγε αντικείμενα και ταυτόχρονα έγραφε το ογκώδες μυθιστόρημά του «Το Μουσείο της Αθωότητας». Σε αυτό ένας άντρας μαζεύει επί τριάντα χρόνια τα αντικείμενα που άγγιξε η γυναίκα την οποία αγάπησε, βρίσκοντας έτσι παρηγοριά για το χωρισμό τους. Δρασκελίζοντας την απόσταση ανάμεσα στη μυθοπλασία και την κυριολεξία, ο Παμούκ εγκαινίασε φέτος και το ομώνυμο μουσείο στο οποίο εκτίθενται τα αντικείμενα που συνέλεγε ο ήρωας-alter ego του. Ακούγεται ιδανικό marketing trick για τις πωλήσεις του μυθιστορήματος. προσωπικά το πρώτο που έκανα επιστρέφοντας από την Πόλη ήταν να το αγοράσω (εκδ. Ωκεανίδα). Όμως το μουσείο υπερβαίνει το ίδιο το μυθιστόρημα, λειτουργώντας σαν κιβωτός μνήμης η οποία επιβεβαιώνει τη φράση του Οβίδιου: «Υπάρχουν δάκρυα για τα πράγματα». Τα πιο ασήμαντα αντικείμενα που περιβάλλουν τις ζωές μας είναι φορείς μνήμης, έχουν τη δική τους ζωή, το δικό τους «πάθος». Και οι 83 προθήκες του μουσείου, όσες και τα κεφάλαια του μυθιστορήματος, περιέχουν ευτελή αντικείμενα, αλλά μαζί και τις πολύτιμες μνήμες μιας απολεσθείσας αστικής ζωής, εκείνης των δεκαετιών 1970-80. (Πληροφορίες: www.masumiyetmuzesi.org)
