"McNeal" του Αγιάντ Αχτάρ

Κατά τον Αριστοτέλη, το θέατρο μιμείται τη ζωή. Στη σημερινή εποχή όμως και εν μέσω της αλματώδους εξέλιξης της τεχνολογίας, μοιάζει η ζωή να μην χρειάζεται το θέατρο να την μιμηθεί, αφού η ίδια η ζωή συνήθως υπάρχει μέσα από την καταγραφή της σε μια ‘έξυπνη’ συσκευή ή την αποτύπωσή της στα κοινωνικά δίκτυα. Η "αληθινή" ζωή δηλαδή γίνεται το αντικείμενο παρατήρησης, την ίδια στιγμή που οι άνθρωποι συνηθίζουν να κοινοποιούν ακόμα και τις προσωπικές τους στιγμές. Σε αυτή την νέα συνθήκη που διαμορφώνεται, εύλογα προκύπτει το ερώτημα τί είναι μίμηση και τί αληθινό.

Το έργο "ΜακΝηλ" προσπαθεί να δώσει απαντήσεις σε αυτά τα  ερωτήματα, ενώ παράλληλα θέτει και νέους προβληματισμούς. Ο ΜακΝηλ είναι ένας συγγραφέας, ο οποίος τιμάται με Νόμπελ Λογοτεχνίας. Από τη στιγμή της βράβευσής του και έπειτα όμως, όλα δείχνουν να καταρρέουν γύρω του. Άνθρωποι οι οποίοι βρέθηκαν δίπλα του τον κατηγορούν ότι στα βιβλία του αντιγράφει όσα μοιράστηκαν μαζί του. Ο ίδιος επιχειρηματολογεί ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη, αφού μιμείται τη ζωή και ότι καταλυτικό ρόλο παίζει το ταλέντο του καλλιτέχνη. Όταν όμως συνειδητοποιεί ότι ανάλογες, με τον ίδιο, ικανότητες έχει και η Τεχνητή Νοημοσύνη, η οποία επιπλέον χρειάζεται πολύ λιγότερο χρόνο από έναν άνθρωπο για να 'παράξει' τέχνη, τότε αρχίζει να προβληματίζεται μήπως έχουμε αγγίξει την αρχή του τέλους της ανθρώπινης τέχνης, αλλά και της ανθρωπότητας εν γένει.

 Ο Χρήστος Σουγάρης έστησε μια παράσταση η οποία βασίστηκε στο ρεαλισμό προκειμένου να αποτυπώσει την "αληθινή" ζωή, ενώ φώτισε και τις δυνατότητες της Τεχνητής Νοημοσύνης. Οι γρήγορες εναλλαγές σκηνών ακολούθησαν τον νέο ρυθμό ζωής που επιτάσσει η τεχνολογία, αποτυπώνοντας επίσης τις επιπτώσεις της σε διαφορετικές πτυχές της ζωής του ήρωα. Παράλληλα, η ρεαλιστική προσέγγιση της σκηνοθεσίας έκλεισε το μάτι στο κοινό, υπενθυμίζοντάς του ότι όσα εκτυλίσσονται στη σκηνή δεν είναι απλώς μια θεατρική παράσταση, αλλά σκηνές από το, όχι και τόσο μακρινό, μέλλον.

Η ερμηνεία του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη διέθετε ορμή, ένταση και ζωντάνια. Ο ηθοποιός, κινούμενος στην γραμμή του σκηνοθετικού ρεαλισμού, ισορρόπησε δεξιοτεχνικά ανάμεσα στην ερμηνεία του στη σκηνή και στην απεύθυνσή του προς την πλατεία. Στην πιο ώριμη, έως σήμερα, στιγμή της διαδρομής του, ο ηθοποιός κατάφερε να βρίσκεται διαρκώς ανάμεσα στην "αλήθεια" και την τέχνη, στην απελπισία και την ελπίδα, στον υποκριτή και τον άνθρωπο. Αρκετές ήταν οι φορές που ο ηθοποιός στάθηκε στη σκηνή και απευθύνθηκε στο κοινό κοιτάζοντάς το στα μάτια, όπως στο ευχαριστήριο λόγο του κατά την παραλαβή του βραβείου Νόμπελ. Με αυτό τον τρόπο μοιράστηκε με τους θεατές την αγωνία του καλλιτέχνη, του ρόλου, αλλά και του ανθρώπου. Συγκλονιστικός και με εξομολογητική διάθεση επίσης ήταν στο τέλος, όταν βρέθηκε μεταξύ σκηνής και πλατείας και μοιράστηκε τις σκέψεις του για το μέλλον της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο Δημήτρης Σέρφας στάθηκε επάξια δίπλα στον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, αποδίδοντας το ρόλο του με ένταση και πάθος. Εξίσου πυρετώδης η ερμηνεία της Αλίκης Ανδρειωμένου, στο ρόλο της φιλόδοξης νέας δημοσιογράφου. Επίσης, η Γιώτα Φέστα απέδωσε με φυσικότητα το ρόλο της τεχνοκράτισσας συνεργάτιδας του ΜακΝηλ, η οποία κινείται με γνώμονα τη δουλειά της απομακρυσμένη από τις ευαισθησίες του ήρωα. Πολύ καλές ήταν τέλος οι Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου, Μαρίζα Τσάρη και Μαρίτα Γαγάνη.

Τα σκηνικά της Αθανασίας Σμαραγδή ήταν λειτουργικά, υπηρετώντας τις διαφορετικές ανάγκες των πολλών και διαφορετικών χώρων δράσης και αποδίδοντας παράλληλα τον χαρακτήρα του κάθε χώρου με λεπτομέρειες που αναδείκνυαν καλή σκηνογραφική έρευνα, όπως η αφίσα του Στρίντμπεργκ στο σπίτι του ΜακΝηλ. Δηλωτικά των ρόλων ήταν επίσης τα κοστούμια της Βασιλείας Ροζάνα, τα οποία συνέβαλαν στην καλύτερη κατανόηση των χαρακτήρων. Τέλος, οι πολύ καλές βιντεοπροβολές (Χρήστος Σουγάρης), οι οποίες όχι μόνον πλαισίωσαν την σκηνογραφική αποτύπωση, αλλά έδιναν την αίσθηση ότι μπορούν να επικρατήσουν στο κοινό, καταπίνοντας κάθε ανθρώπινη σκέψη.