©Δομνίκη Μητροπούλου
Το τρίτο θεατρικό έργο της Βαλέριας Δημητριάδου που βλέπει τα φώτα της σκηνής, αποτελείται από επτά ιστορίες που ενώνονται σε ένα κοινό νήμα: ένα παντρεμένο ζευγάρι αντιμέτωπο με νέες ισορροπίες, ένας νεαρός μουσικός που μένει ανάπηρος, μια νέα μητέρα που βασανίζεται από τη μητρότητα, μια παντρεμένη γυναίκα που εμπλέκεται σε εξωσυζυγική σχέση, ένας φοιτητής που αποφασίζει να αποκαλύψει τη σεξουαλική του ταυτότητα, μια νεαρή κοπέλα γεμάτη όνειρα και ιδεολογικές αναζητήσεις, ένας μοναχικός ταξιτζής αντιμέτωπος με τον έρωτα.
Η αυτοεκπλήρωση, η αναζήτηση νοήματος, η υπαρξιακή αγωνία, η αξία της ζωής, η εσωτερική απομόνωση μέσα σε ένα περιβάλλον επαπειλούμενο από την κλιματική αλλαγή, την αναλγησία της εξουσίας και μια επελαύνουσα τεχνολογική δυστοπία συνιστούν τις βασικές θεματικές που αναδύονται μέσα από αυτές τις ιστορίες. Για την ανάπτυξή τους, η συγγραφέας αξιοποιεί τον ρεαλισμό, επιφυλάσσοντας ωστόσο μικρές δραματουργικές ανατροπές, και μοιάζει να καλεί τον θεατή να στοχαστεί τη δική του ζωή, να αναγνωρίσει τα δικά του κενά και, γιατί όχι, να επιχειρήσει να τα γεμίσει. Συνολικά, παραδίδει ένα γοητευτικό εγχείρημα, που όμως παραμένει άνισο: για παράδειγμα, η πληθώρα των θεμάτων οδηγεί ορισμένες φορές σε βεβιασμένη εξέλιξη της δράσης, προκειμένου να χωρέσουν όλα όσα επιδιώκει να θίξει.
Αντίστοιχα, η παράσταση που σκηνοθετεί η ίδια η συγγραφέας διαθέτει γοητεία, συγκινητικές στιγμές, χιούμορ, τρυφερότητα και ειλικρίνεια. Από την άλλη, αν και το εύρημα της διαρκούς παρουσίας όλων των ηθοποιών επί σκηνής είναι ενδιαφέρον, η σκηνοθεσία είναι μάλλον στατική. Οι ηθοποιοί υποστηρίζουν το εγχείρημα με ζήλο (ξεχωρίζουν οι Αντώνης Καρυστινός, Μιχάλης Πανάδης, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Αθηνά Σακαλή), αν και κάποιες ερμηνείες είναι κάπως σχηματικές, ίσως γιατί οι σκηνές, ήδη από τη γραφή τους, δεν προσφέρουν επαρκή χώρο εξέλιξης στους χαρακτήρες. Ωραία τα κοστούμια του Δήμου Κλιμενώφ: καθώς κινούνται στους τόνους του γκρι, λειτουργούν ως οπτικό σχόλιο πάνω στο "κάποιο κενό" που διατρέχει τα πρόσωπα.
Περισσότερες πληροφορίες
Ένα κάποιο κενό
Επτά ιστορίες που εκτυλίσσονται παράλληλα αποκαλύπτοντας κάτι εύθραυστο πίσω από την επιφάνεια της «κανονικότητας»: ένα κενό που όλοι γνωρίζουμε, μα δύσκολα παραδεχόμαστε.
