©Χρήστος Συμεωνίδης
Τις προκλήσεις και τις συγκρούσεις της εποχής μας διοχέτευσε σε μία οικογενειακή ιστορία ο Παύλος Παυλίδης, μέλος της ομάδας c for circus, στο πρώτο του θεατρικό έργο. Ένα δείπνο στη μνήμη του νεκρού πατέρα φέρνει κοντά τη μητέρα, τον κρυφό εραστή της, τους δύο γιους, την κόρη και τη νύφη της. Κάθε ένας από αυτούς τους χαρακτήρες αποτελεί έναν διαφορετικό ανθρωπότυπο, φέρει μια ιδεολογία και εκπροσωπεί κάποια θέση. Εδώ ερχόμαστε στο βασικό παθητικό του έργου, αφού η δράση δεν προσφέρει κάτι παραπάνω από συνεχείς αντιπαραθέσεις.
Ο Ρούλης, λαϊκός, απλός, εξυπνάκιας και φλύαρος μεσήλικας, η Αντιγόνη με τις οικολογικές ανησυχίες και την αγωνία για το μέλλον του πλανήτη, ο Πάρης, πρακτικός και κυνικός γιάπης, προσκολλημένος στα νούμερα, η χειραφετημένη Ελένη, που φέρνει στην κουβέντα τα θέματα των έμφυλων ταυτοτήτων και της συμπερίληψης, και η Μερόπη, η μητέρα, που προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες, είναι τα πρόσωπα του έργου που φλυαρούν, διαφωνούν και συγκρούονται, περνώντας τη βραδιά τους πότε με τυπικές κουβέντες και πότε με έντονες συγκρούσεις. Έκτος πρωταγωνιστής ο μικρός γιος, που παραμένει στην περισσότερη διάρκεια σιωπηλός, όμως αντανακλά στις αντιδράσεις του όλες αυτές τις συγκρούσεις· ίσως εκπροσωπεί τη γενιά που ενηλικιώθηκε στον 21ο αι., τη νέα γενιά που πνίγεται και δεν θέλει να αποτελεί μέρος της τοξικότητας, αλλά και τη γενιά που θα κλείσει το έργο με μία τρυφερή, αισιόδοξη νότα.
Ως συγγραφέας ο Παυλίδης εκφράζει σημαντικούς προβληματισμούς, συμπυκνώνοντας στο μικρή διάρκειας έργο του ερωτηματικά και ανησυχίες για την κλιματική κρίση, τη φτωχοποίηση, τους κινδύνους της ψηφιακής εποχής, τη δημοκρατία και την ισότητα. Καταλήγει όμως σε δραματουργικό αδιέξοδο, κάτι που αντιλαμβάνεται ίσως και ο ίδιος: το πιραντελικού ύφους ιντερμέδιο, στο οποίο οι ηθοποιοί "βγαίνουν" από τους ρόλους τους για να αναρωτηθούν πάνω στην αλήθεια ή μη των δραματικών προσώπων, εκλαμβάνεται είτε ως αμηχανία είτε ως ένα κωμικό τέχνασμα προκειμένου να τονωθεί η δράση.
Από παραστασιακής άποψης, πάντως, ο Παυλίδης δίνει ικανοποιητική υπόσταση στο κείμενό του, χάρη και στους υπέροχους ηθοποιούς. Ο Κώστας Φιλίππογλου (Ρούλης) είναι εξαιρετικός στη σκιαγράφηση αυτού του τόσο γνώριμου όσο και μάλλον αντιπαθητικού χαρακτήρα, η Γιώτα Φέστα εκφράζει καίρια την ιδιοσυγκρασία της Μερόπης, μιας γυναίκας που αυτοσυγκρατείται μέχρι να προβεί σε μια μεγάλη έκρηξη, η Βίκυ Παπαδοπούλου (Αντιγόνη), η Ειρήνη Μακρή (Ελένη) και ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης (Πάρης) αποδίδουν κι αυτοί με θέρμη τους χαρακτήρες τους, ενώ ο Μιχάλης Πανάδης στο ρόλο του μικρού γιου αιχμαλωτίζει την προσοχή με την ενεργητική παρουσία του. Τα σκηνικά της Ζωής Μολυβδά-Φαμέλη δημιουργούν δυσάρεστη εντύπωση, αναπαριστώντας –συνειδητά προφανώς– ένα ψυχρό και ακαλαίσθητο σπίτι χωρίς καμία αίσθηση θαλπωρής.
Περισσότερες πληροφορίες
Ο αιών μου
Ένα φαινομενικά απλό οικογενειακό δείπνο στη μνήμη του Πατέρα, μετατρέπεται σ' ένα σουρεαλιστικό ταξίδι στους φόβους του αιώνα μας και την έλλειψη πίστης και νοήματος. Η μητέρα, ο εραστής της, η κόρη, ο μεγάλος γιος, η γυναίκα του και ο μικρός γιος βυθίζονται σε ένα δραματικό αντίλογο, με αφορμή θέματα της εποχής μας – υπερπληροφόρηση, εξέλιξη της τεχνολογίας, φτωχοποίηση, κλιματική αλλαγή. Ο έβδομος και αόρατος χαρακτήρας του έργου, ο αιώνας μας, μεταλλάσσει τους χαρακτήρες σιγά σιγά, κι ερήμην τους, στα ψηφιακά ανδρείκελα τους. Ο καταιγιστικός ρυθμός, οι συνεχείς αλλαγές θέματος και τα σουρεαλιστικά στοιχεία μεταφέρουν στην σκηνή την ταχύτητα και το θόρυβο της πληροφορίας και καθιστούν τους χαρακτήρες έρμαιά της. Το έργο μεταπηδά απ' το ρεαλιστικό στο μεταδραματικό, απ' το χιούμορ στη βία, απ’ τη συγκίνηση στην απόλυτη συντριβή της, αναζητώντας έναν τρόπο να «μιλήσει» στους θεατές για την συλλογική αγωνία για το μέλλον.
