Μετά από έναν επιτυχημένο τριπλό κύκλο παραστάσεων στη Θεσσαλονίκη, η Εταιρεία Θεάτρου Ars Moriendi παρουσιάζει στην Αθήνα το πολιτικό δράμα "Σλάντεκ" του Έντεν φον Χόρβατ, σε μετάφραση Γιώργου-Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη και σκηνοθεσία Θάνου Νίκα.
Το έργο, γραμμένο στις αρχές του 20ού αιώνα, επιστρέφει σήμερα με ανησυχητική επικαιρότητα, φωτίζοντας τη σταδιακή και ύπουλη άνοδο του φασισμού στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και υπενθυμίζοντας ότι πρόκειται για έναν διαρκή κίνδυνο που βρίσκει πάντα νέους τρόπους να επανεμφανίζεται.
Η παράσταση ανεβαίνει στο ΠΛΥΦΑ (Κτήριο 7Γ) για οκτώ μόνο παραστάσεις από 29 Δεκεμβρίου 2025 έως 20 Ιανουαρίου 2026, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Η παράσταση "Σλάντεκ” ήταν υποψήφια για το Βραβείο Δραματουργίας από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών, με τη δραματουργική επεξεργασία να υπογράφεται από την Πηνελόπη Χατζηδημητρίου.
Η ιστορία εκτυλίσσεται στην περίοδο του Μεσοπολέμου και της Μεγάλης Ύφεσης, σε μια Γερμανία που μαστίζεται από πληθωρισμό, ανεργία, πείνα και ακραία φτώχεια. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες κοινωνικής αποσύνθεσης, ακραίες πολιτικές ομάδες, όπως ο παραστρατιωτικός "Μαύρος Στρατός", εκμεταλλεύονται την απόγνωση και την ανάγκη των ανθρώπων για ταυτότητα και αποδοχή. Ο Σλάντεκ και οι σύντροφοί του ενσαρκώνουν τον μηχανισμό μέσα από τον οποίο οι "μικροί" και καθημερινοί άνθρωποι οδηγούνται σε πράξεις ωμής βίας, ανοίγοντας τον δρόμο σε δικτάτορες και ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Διαβάστε Επίσης
Η παράσταση αναδεικνύει με σκληρό ρεαλισμό πώς ο φασισμός δεν γεννιέται ξαφνικά, αλλά καλλιεργείται μέσα από τον φόβο για το διαφορετικό, τα αισθήματα ταπείνωσης των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και την αρχέτυπη ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει ήρωας σε μια πεζή και αδιέξοδη καθημερινότητα. Όπως επισημαίνει και ο Ουμπέρτο Έκο στον ορισμό του "Αιώνιου Φασισμού", πρόκειται για ένα φαινόμενο που τρέφεται από τη ρητορική μίσους, τη φτωχοποίηση της γλώσσας, τον λαϊκισμό και τη συστηματική στοχοποίηση όσων θεωρούνται "εμπόδιο": γυναίκες, ομοφυλόφιλους, Εβραίους, κομμουνιστές, δημοκρατικούς. Κανείς δεν μένει τελικά αλώβητος.
Η σκηνοθετική ματιά του Θάνου Νίκα επιλέγει να δώσει χώρο και χρόνο στον λόγο του Χόρβατ να ακουστεί καθαρά, χωρίς σκηνοθετικές υπερβολές, αναδεικνύοντας τη βία όχι ως θεαματικό γεγονός, αλλά ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών λειτουργούν συλλογικά και με ακρίβεια, δημιουργώντας ένα σύμπαν έντασης και απειλής, όπου η βία δεν κραυγάζει αλλά υποβόσκει, έτοιμη να εκραγεί. Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική θεατρική εμπειρία που δεν επιχειρεί απλώς να αφηγηθεί το παρελθόν, αλλά να συνομιλήσει ευθέως με το παρόν, υπενθυμίζοντας ότι "το χθες που είναι σήμερα" απαιτεί εγρήγορση και ευθύνη.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Σλάντεκ
Το πολιτικό δράμα προβλέπει με τρομακτική ακρίβεια τον κύκλο της βίας που εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη, ο οποίος βρίσκει πάντα νέους τρόπους να επιστρέφει. Η ιστορία του «Σλάντεκ» διαδραματίζεται στην περίοδο του Μεσοπολέμου και της Μεγάλης Ύφεσης, όταν ο πληθωρισμός, η ανεργία, η πείνα, η φτώχεια και η έλλειψη στέγης μαστίζουν τη Γερμανία και εξαθλιώνουν τους ανθρώπους, δίνοντας την ευκαιρία σε ακραίες πολιτικές ομάδες, όπως το Ναζιστικό Κόμμα, να κερδίσουν τις καρδιές των ηττημένων και φτωχών. Στο «Σλάντεκ» βλέπουμε πώς οι κοινωνικές συνθήκες και η ανάγκη για ταυτότητα οδηγούν τους «μικρούς» και απελπισμένους ανθρώπους σε ακραίες πράξεις βίας, ανοίγοντας τον δρόμο σε δικτάτορες και φασίστες που εξοντώνουν όποιον στέκεται εμπόδιο στο διάβα τους: γυναίκες, ομοφυλόφιλους, Εβραίους, κομμουνιστές, δημοκρατικούς. Κανείς δεν μένει αλώβητος από τον ανερχόμενο φασιστικό μηχανισμό.
