Το ντοκουμέντο συνδυάζεται με την μυθοπλασία στο τελευταίο έργο του Κωνσταντίνου Μάρκελλου, που αναφέρεται στο καθεστώς Τσαουσέσκου και προέκυψε από επιτόπια έρευνα στη Ρουμανία. Το "Δυο πορτοκάλια για τα Χριστούγεννα" εξελίσσεται σε τρία παράλληλα επίπεδα, μέσα από τις ιστορίες ισάριθμων ανθρώπων που διακλαδώνονται: ένας εκδότης, ο Λουτσιάν, ετοιμάζεται να εκδώσει ένα βιβλίο με τις μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν το καθεστώς κι έτσι γνωρίζει τον Βλαντ, που δέχεται να καταγράψει την εμπειρία του. Η σύζυγος του Λουτσιάν, η Αντρία, είναι πολιτική επιστήμονας με πεδίο έρευνας τη συγκεκριμένη περίοδο, ενώ παράλληλα, σε προσωπικό επίπεδο, αναζητάει το φάκελο των γονιών της στις μυστικές υπηρεσίες. Ο Λουτσιάν, από την πλευρά του, κρύβει ένα μυστικό που τον ενώνει με το καθεστώς.
Μέσα από τη μυθοπλαστική παρουσία του Λουτσιάν, ο Μάρκελλος εντάσσει στο έργο τις ιστορίες των άλλων δύο προσώπων, που πράγματι γνώρισε στο Βουκουρέστι. Το κάνει με μία δραματουργική φόρμα που δεν αρκείται στην καταγραφή αληθινών μαρτυριών, αλλά δημιουργώντας ένα έργο με πλοκή, χαρακτήρες και εξέλιξη, που έχει επίσης στοιχεία θρίλερ, αγωνίας και ανατροπών. Έτσι, και η ίδια η παράσταση, την οποία σκηνοθετεί ο συγγραφέας, ξεκινάει και εξελίσσεται δυναμικά. Οι τελευταίες ημέρες του καθεστώτος και η συνολική εμπειρία από αυτό (η λιτότητα, οι στοιχειώδεις παροχές προς τους πολίτες, οι διώξεις, το χαφιεδιλίκι) μεταφέρονται με ζωηράδα και αμεσότητα, ειδικά χάρη στο χαρακτήρα του Βλαντ (τον υποδύθηκε εξαιρετικά ο Ανδρέας Νάτσιος, ενώ πλέον ο ρόλος ερμηνεύεται από τον Γιάννη Νταλιάνη), ενώ το ενδιαφέρον του θεατή κρατούν και οι παράλληλες ιστορίες.
Σταδιακά, όμως το έργο, και μοιραία η παράσταση, βαραίνουν: η μυθοπλασία εκτείνεται σε καταστάσεις που θα μπορούσαν να παραληφθούν για λόγους οικονομίας, η κρυφή ιστορία του Λουτσιάν καταλήγει να ακούγεται κάπως μελοδραματική, ενώ το φινάλε με τη μορφή πανεπιστημιακής διάλεξης, όπου επιχειρείται να πυροδοτηθεί ένας διάλογος αναφορικά με τη σχέση μας με το παρελθόν, ακούγεται βεβιασμένο και ρητορικό. Όσον αφορά στις υπόλοιπες ερμηνείες, ο Γιώργος Παπαπαύλου (Λουτσιάν) και η Ελένη Στεργίου (Αντρία) ερμηνεύουν με ζήλο και ειδικά ο πρώτος έχει μια καθηλωτική μονολογική στιγμή, καθώς αποκαλύπτει στο κοινό το μυστικό του Λουτσιάν, όμως στις μεταξύ τους σκηνές ως ζευγάρι διακατέχονται από υπερβολική ένταση.
Περισσότερες πληροφορίες
Δύο πορτοκάλια για τα Χριστούγεννα…
Η παράσταση αντλεί από μαρτυρίες πολιτών που έζησαν τις στερήσεις, τον φόβο, την ανασφάλεια και την λογοκρισία υπό το ρουμανικό καθεστώς Τσαουσέσκου, για να πει μια ιστορία, ακροβατώντας μεταξύ ιστορικού ντοκουμέντου και μυθοπλασίας, για μια κοινωνία με ανοιχτά τραύματα. Ο Βλαντ, που πυροβολήθηκε στα επεισόδια που ακολούθησαν την ανατροπή του δικτάτορα ζει, ακόμη, με δύο σφαίρες σφηνωμένες στο κορμί του κι έχει μια ιστορία να αφηγηθεί. Ο Λουτσιάν, με το αινιγματικό και ένοχο παρελθόν του, διευθύνει έναν εκδοτικό οίκο και αναζητά μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν στα περιθώρια της Ιστορίας και «φαντασιώθηκαν την επανάσταση». Η Αντρία, που μόλις έχασε την μητέρα της, ψάχνει -ως πολιτική επιστήμονας και ως κόρη- απαντήσεις. Αποτολμά να ανοίξει τον φάκελο των Μυστικών Υπηρεσιών που αφορά στους γονείς της κι έρχεται αντιμέτωπη με αλήθειες που θα κλονίσουν κάθε της βεβαιότητα. Με βιτριολικό χιούμορ και αδιάπτωτο σασπένς, μέσα από μια σειρά αποκαλύψεων και ανατροπών, οι ζωές των τριών θα διασταυρωθούν.
