Μόλις ξεκίνησε η προπώληση για μία από τις πιο πολυαναμενόμενες παραγωγές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής: το "Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα". Η νέα αυτή performance-installation είναι η επανεκτέλεση ενός ιστορικού έργου και σηματοδοτεί την επιστροφή μιας σπάνιας καλλιτεχνικής σύμπραξης που σημάδεψε τα ελληνικά ’90s και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην εξέλιξη του σωματικού θεάτρου, της εικαστικής εγκατάστασης και της όπερας.
Η μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη —ενός από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες συνθέτες— συναντά ξανά την εικαστική, σκηνοθετική και χορογραφική ιδιοφυΐα του Δημήτρη Παπαϊωάννου, ο οποίος επιστρέφει στο συγκεκριμένο έργο τριάντα ένα χρόνια μετά την πρώτη του παρουσίαση. Οι δύο δημιουργοί, συνοδοιπόροι της θρυλικής Ομάδας Εδάφους, ανέτρεψαν τότε τα όρια της ελληνικής σκηνικής γλώσσας και σήμερα επανενώνονται για να ξανανοίξουν έναν διάλογο με το τραύμα, τη μνήμη και τον έρωτα. Την ερμηνευτική και μουσική διάσταση της νέας ανάγνωσης αναλαμβάνει ο διεθνώς αναγνωρισμένος μαέστρος Θεόδωρος Κουρεντζής, γνωστός για τις ριζοσπαστικές και βαθιά αισθητικές προσεγγίσεις του σε συμφωνικά έργα και όπερες.
Αυτή η τριπλή σύμπραξη —Κουμεντάκης, Παπαϊωάννου, Κουρεντζής— συγκεντρώνει τρεις από τους σημαντικότερους Έλληνες δημιουργούς της εποχής μας, σε ένα έργο που πρωτοστάτησε στη δημόσια καλλιτεχνική αναγνώριση της κρίσης του AIDS στην Ελλάδα και παραμένει σήμερα εξίσου συγκινητικό και ουσιαστικό. Για έξι ημέρες, 24–30 Ιανουαρίου 2026, στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της ΕΛΣ, το "Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα" επιστρέφει ως μεγάλης κλίμακας σκηνική εγκατάσταση, με νέους φωτισμούς (Δημήτρης Παπαϊωάννου, Στέφανος Δρουσιώτης), κοστούμια (Βασίλης Παπατσαρούχας), ερμηνευτές, ορχήστρα, χορωδία και υψίφωνο. Το σκηνικό της παράστασης του 1995 είναι της Λίλης Πεζανού. Την εκδοχή του 2026 υπογράφουν οι Δημήτρης Παπαϊωάννου και Λουκάς Μπάκας.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα
Η παράσταση-τομή για την αναγνώριση της επιδημίας του AIDS στην Ελλάδα, η οποία σημάδεψε την καλλιτεχνική δημιουργία της δεκαετίας του 1990, σηματοδοτεί την επανένωση των δύο εμβληματικών συνοδοιπόρων της θρυλικής Ομάδας Εδάφους, του Δημήτρη Παπαϊωάννου και του Γιώργου Κουμεντάκη, σε μια νέα ανάγνωση από τον διεθνή μαέστρο Θεόδωρο Κουρεντζή, με τη συμμετοχή ερμηνευτών, σολίστ μουσικών της Ορχήστρας της ΕΛΣ, του χορωδιακού συνόλου ΜΕΙΖΟΝ Ensemble και υψιφώνου. Το 1995, στο Παλαιό Εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Νέο Φάληρο, η Ομάδα Εδάφους έκανε μια ρωγμή στον χρόνο με την παρουσίαση της παράστασης-εγκατάστασης «Ενός λεπτού σιγή», σε σύλληψη, σκηνοθεσία, χορογραφία του Δημήτρη Παπαϊωάννου και μουσική για το πρώτο κεφάλαιο του Γιώργου Κουμεντάκη και για το δεύτερο του Μάνου Χατζιδάκι. Με το τραύμα να παραμένει διαρκές από τον θάνατο αγαπημένων φίλων από AIDS και με τον «φόβο να στοιχειώνει την ερωτική ζωή μιας ολόκληρης γενιάς», ο Δημήτρης Παπαϊωάννου ζήτησε από τον Γιώργο Κουμεντάκη να συνθέσει μια «καταιγίδα θανάτου» – ένα ρέκβιεμ για εκείνους που χάθηκαν από το AIDS που έμελλε να γίνει ένα από τα εμβληματικά συμφωνικά έργα της πρώτης δημιουργικής περιόδου του.
