True West

Στη γραφή και στο έργο του Σαμ Σέπαρντ εκπροσωπείται με το χαρακτηριστικότερο τρόπο η κύρια δύναμη της αμερικανικής δραματουργίας: το γεγονός δηλαδή πως έργα με τόσο "αμερικανική" ταυτότητα είναι τόσο οικουμενικά. Από όλους τους συμπατριώτες του δραματουργούς, ο Σέπαρντ εκπροσωπεί καλύτερα την εικόνα του "μοναχικού λύκου" που περιπλανιέται στις αχανείς εκτάσεις της αμερικανικής ηπείρου. Ήρωες των έργων του έχρισε τους μοντέρνους καβαλάρηδες και τους ανώνυμους πλάνητες της σύγχρονης Αμερικής και για τόπους δράσης επέλεξε τις παρυφές του Χόλιγουντ, την αχανή, έρημη ενδοχώρα, τα τοπία της Άγριας Δύσης.

Έτσι και το "True West", που βλέπουμε σε μία πολύ γλαφυρή σκηνοθεσία της Έλενας Καρακούλη, διαδραματίζεται κάπου στην Καλιφόρνια κι ενώ το σενάριο ενός γουέστερν βρίσκεται στα σκαριά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ξεδιπλώνεται η συγκρουσιακή σχέση δύο αδερφών, δύο εντελώς ετερόκλητων χαρακτήρων: του διανοούμενου συγγραφέα με την ταχτοποιημένη συζυγική ζωή, Όστιν (Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης), που φιλοδοξεί να μπει στη βιομηχανία του Χόλιγουντ, και του άξεστου Λι (Νίκος Ψαρράς), που ζει στην έρημο και βιοπορίζεται ως διαρρήκτης κλέβοντας τα σπίτια των πλουσίων. Τα δύο αδέρφια θα συναντηθούν στο σπίτι της μητέρας τους και φύσει και θέσει διαφορετικοί θα συγκρουστούν άγρια, ειδικά όταν ο παραγωγός του Χόλιγουντ με τον οποίο ο Όστιν συζητάει ένα σενάριο, ο Σολ, θα επιλέξει τελικά τη σεναριακή ιδέα του Λι για ένα "πραγματικό γουέστερν".

Η Έλενα Καρακούλη δεν φοβήθηκε την αμερικανική ταυτότητα του έργου, αντιθέτως την εκμεταλλεύτηκε στην αισθητική του νατουραλιστικού σκηνικού (Κωνσταντίνος Σκουρλέτης), στα χαρακτηριστικά κοστούμια (Εβελίνα Δαρζέντα), στα live blues ακούσματα του Μίκη Παντελούς. Η σκηνοθεσία της εστίασε προφανώς στους δύο βασικούς χαρακτήρες και στη συγκρουσιακή σχέση τους που κρύβει απωθημένα, ανείπωτα συναισθήματα και μια εκατέρωθεν ζήλεια για τη θέση του άλλου. Με τον τρόπο που καθοδήγησε αρχικά τους ηθοποιούς τόνισε κάπως υπερβολικά την αντίθεση στη συμπεριφορά και το χαρακτήρα των δύο ανδρών κι έτσι ο Παπαδοκωνστανάκης εμφανίζεται αρκετά έντονος ως εσωστρεφής, σχεδόν συμπλεγματικός, Όστιν και αναλόγως ο Ψαρράς δίνει με υπερβολή την αψάδα του Λι.

Όμως τα πράγματα λειαίνονται με την ώρα και τελικά στη σκηνή ξεδιπλώνεται ένα ωραίο, πολυεπίπεδο έργο για τα οικογενειακά και προσωπικά τραύματα, για την κατάρρευση του αμερικάνικου ονείρου και το πραγματικό πρόσωπο της σύγχρονης Αμερικής, για τη φενάκη των αρρενωπών στερεοτύπων, ακόμη και για την ίδια την τέχνη: "βλέπει" κανείς τον ίδιο τον Σέπαρντ σε όλο το κομμάτι του έργου που αφορά στη βιομηχανία του Χόλιγουντ. Πολύ ωραία η ερμηνεία του Σολ από τον Νέστορα Κοψιδά, λειτουργεί πραγματικά ως καθοριστική τομή στην ανατροπή των θέσεων των δύο αδερφών, ενώ η Αλεξάνδρα Παντελάκη στο σύντομο ρόλο της μητέρας, που και συγγραφικά λειτουργεί στο φόντο της ιστορίας, μεταφέρει την αίσθηση της αλαφροΐσκιωτης παρουσίας της.