Πόθεν έσχες

Φρεγάτες που γέρνουν, χρήματα μέσα σε συσκευασίες pampers, το μεγαλύτερο ριφιφί του αιώνα, επιχειρηματίες που κατέχουν ποδοσφαιρικές ομάδες, κανάλια και εφημερίδες: η Ελλάδα των 80s και η άτυπη κληρονομιά της απασχολούν το νέο έργο της Νεφέλης Μαϊστράλη, που αυτήν τη φορά καταφεύγει στο κωμικό είδος. Εφευρίσκει την ιστορία ενός οδηγού φορτηγού από το Ξινό Νερό Φλώρινας, ο οποίος προμηθεύει με παράνομη βότκα τα σκυλάδικα της πρωτεύουσας κι έτσι σιγά-σιγά ανέρχεται στην ιεραρχία της παρανομίας.

Μέσα από ένα flashback που ξεκινάει περίπου από τις μέρες μας –οπότε διεξάγεται η δίκη του κατηγορούμενου πια Φώντα Κουτελάνου– και φτάνει μέχρι τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η συγγραφέας κάνει μια διαδρομή σε μεγάλα, πολιτικά κυρίως γεγονότα και σκάνδαλα, ενώ στο πρόσωπο του Κουτελάνου συμπυκνώνει υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις, "χρεώνοντάς" του μερικά από τα μεγαλύτερα οικονομικά εγκλήματα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Όλα αυτά, μέσα από την κωμική φόρμα, που δημιουργεί χαρακτηριστικούς ανθρωπότυπους και τραγελαφικές –μέσα στη σοβαρότητά τους– καταστάσεις, η οποία κορυφώνεται όμως σε ένα απελπισμένο φινάλε, όταν ο Κουτελάνος θα απαλλαχθεί από τις δεκάδες κατηγορίες του – και εδώ η συγγραφέας και οι συντελεστές της παράστασης καταθέτουν ένα σχόλιο για την ατιμωρησία ως τη μεγαλύτερη ελληνική παθογένεια, συμπεριλαμβάνοντας πια απολύτως σύγχρονα γεγονότα, όπως τα Τέμπη, η αστυνομική βία, το ελληνικό #metoo.

Ο υπερβάλλων ζήλος και η πληθωρικότητα είναι ορατά τόσο στο έργο –που επιθυμεί να χωρέσει πολλά– όσο και στην παράσταση, την οποία συνσκηνοθετούν ο Κώστας Φιλίππογλου και η Γιώτα Σερεμέτη, μεταχειριζόμενοι ποικίλους κώδικες: τραγούδι, κινηματογραφημένη δράση, σωματικό θέατρο κ.ά. Έτσι καθοδηγούν ένα χορταστικό θέαμα, με ατάκες και αξιοσημείωτες κωμικές στιγμές, ενώ η κωμική υπερβολή επικρατεί στην έντονη αποτύπωση του κιτς των 80s και της "πασοκικής αισθητικής", στις "φωναχτές" ερμηνείες, στον λαϊκό χαρακτήρα της μουσικής· στοιχεία που προσεγγίζουν το επιθεωρησιακό ύφος, παρόλο που η παράσταση δεν εξελίσσεται με τη μορφή σπονδυλωτών νούμερων όπως στην επιθεώρηση αλλά ως κανονική μυθοπλασία. Η πίκρα και ο θυμός, βέβαια, διαφαίνονται πίσω από αυτή την –κάπως επιδερμική– σάτιρα, όμως δεν είναι τόσο ο καταγγελτικός χαρακτήρας που στοιχίζει στο αποτέλεσμα όσο η απουσία δραματικής και σκηνικής οικονομίας.

Οι ηθοποιοί υποστηρίζουν πολύ ικανοποιητικά το εγχείρημα, πάντως, ανταποκρινόμενοι στη φρενίτιδα που επικρατεί κατά το μεγαλύτερο μέρος της παράστασης. Ο Θανάσης Ζερίτης είναι πολύ καλός ως Φώντας Κουτελάνος, όπως και όλοι οι υπόλοιποι –Νεφέλη Μαϊστράλη, Τατιάνα-Άννα Πίττα, Κατερίνα Πατσιάνη, Αλέξης Βιδαλάκης, Πάνος Τοψίδης και Τάσος Δημητρόπουλος– εναλλασσόμενοι, μάλιστα, σε διαφορετικούς ρόλους. Η αισθητική της παράστασης (σκηνικά-κοστούμια της Γεωργίας Μπούρδα, video art του Αποστόλη Κουτσιανικούλη, μουσική επιμέλεια και σύνθεση του Σταύρου Γιαννουλάδη) είναι καθοριστική για το πληθωρικό τελικό αποτέλεσμα.