Ο Κώστας Σπυρόπουλος υπογράφει φέτος δύο παραστάσεις που, αν και μοιάζουν εκ διαμέτρου αντίθετες, μοιράζονται την ίδια αλήθεια: την επιτακτική ανάγκη για ανθρώπινη σύνδεση. Η "Κουταλένια" (Spoon Face) και το "Toc Toc" αποδεικνύουν ότι το θέατρο μπορεί να είναι ταυτόχρονα καθρέφτης των φόβων μας και το καλύτερο αντίδοτο σε αυτούς.
Η "Κουταλένια": Ένα ιδιαίτερο κορίτσι αναζητά το νόημα της ζωής
Κάθε Δευτέρα, το Θέατρο Μουσούρη μεταμορφώνεται στον εσωτερικό κόσμο της "Κουταλένιας". Το εμβληματικό έργο του Lee Hall που ξεκίνησε την καριέρα του ως ραδιοφωνικό μονόδραμα στο BBC, βρίσκει στην ελληνική σκηνή μια νέα, ενδοαφέρουσα σκηνική πρόταση υπό τη σκηνοθεσία του Κώστα Σπυρόπουλου.
Στο επίκεντρο, η Καρολίνα Σακελλαρίου δίνει σάρκα και οστά σε ένα αυτιστικό κορίτσι που αναζητά νόημα στη ζωή, στον Θεό, στην αγάπη, στη μουσική και στην οικογένεια που διαλύεται. Παρηγοριά βρίσκει στις άριες της Μαρίας Κάλλας και στην όπερα. Η σκηνοθετική ανατροπή έρχεται με την παρουσία της μητέρας, Νίκη Παλληκαράκη, επί σκηνής, δημιουργώντας έναν γοητευτικό διάλογο μεταξύ μνήμης και παρόντος.
Η παράσταση αποκτά διπλή διάσταση: από τη μία, η αθωότητα και η αλήθεια ενός παιδιού, από την άλλη, η ωριμότητα και η αναμέτρηση με τη μνήμη. Ο Lee Hall, γνωστός για τα βραβευμένα Billy Elliot, War Horse και Rocketman, δεν αφηγείται μια σκοτεινή ιστορία, αλλά μια τρυφερή υπενθύμιση ότι ακόμη και στις δυσκολίες, μπορούμε να ανακαλύψουμε το φως, το χρώμα και την ελπίδα.
Με λιτή αισθητική, φωτισμούς του Δημήτρη Κουτά, σκηνικά του Γιώργου Γρηγοριάδη και κοστούμια της Νικόλ Παναγιώτου, η παράσταση αναδεικνύει τη διαφορετικότητα ως ισότιμη ανθρώπινη διάσταση. Η μουσική και η διασκευή του τραγουδιού "Κόκκινο" του Γιώργου Σαμπάνη ανήκουν στον Χρήστο Σούμκα (στίχοι Ελεάνας Βραχάλη), ενώ η δραματουργική επεξεργασία του Σπυρόπουλου με τη Μαρία Γεωργιάδου προσθέτει συναισθηματικό βάθος, ενισχύοντας την αίσθηση ελπίδας και τρυφερότητας, σε μετάφραση Αντώνη Γαλέου.
"Toc Toc": Η κωμωδία των εμμονών και των τικ
Το Toc Toc του Γάλλου Laurent Baffie (2005) είναι μία από τις πιο αγαπημένες σύγχρονες κωμωδίες που συνδυάζει το γέλιο με μια ματιά στην ανθρώπινη ψυχολογία. Η ιστορία διαδραματίζεται στον προθάλαμο ενός ιατρείου, όπου έξι ασθενείς με διαφορετικά ιδεοψυχαναγκαστικά σύνδρομα περιμένουν τον γιατρό τους, ο οποίος συνεχώς αργεί να φτάσει.
Καθώς οι χαρακτήρες αλληλεπιδρούν, κι η αναμονή μετατρέπεται σε αυτοσχέδιο group therapy, αποκαλύπτοντας κωμικά αλλά και συγκινητικά τις εμμονές τους. Οι ηθοποιοί: Κώστας Σπυρόπουλος, Μιχάλης Μητρούσης, Μαρία Γεωργιάδου, Στέλλα Κωστοπούλου, Διονύσης Κλάδης, Θαλασσινή Βοσταντζόγλου, Δήμητρα Κόκκορη και Δημήτρης Κανέλλος ζωντανεύουν τους χαρακτήρες με ευρηματικότητα και ζωντάνια.
Η ελληνική εκδοχή περιλαμβάνει πρωτότυπη μουσική και τραγούδι του Πάνου Κιάμου, φωτισμούς Δημήτρη Κουτά, σκηνικά Γιώργου Γρηγοριάδη, ενδυματολογική επιμέλεια Νικόλ Παναγιώτου και γραφιστικά Κατερίνας Νικολαϊδη, με ζωγραφιές από τον Γιώργο Αμούρ. Η παράσταση θυμίζει ότι οι αδυναμίες μας μπορούν να γίνουν γέφυρες σύνδεσης και κατανόησης, ενώ προσφέρει στους θεατές γέλιο και αληθινή ψυχοθεραπεία.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Η Κουταλένια
Η μικρή Κουταλένια, ένα αυτιστικό κορίτσι, αφηγείται τις σκέψεις της για τη ζωή, τον Θεό, την αγάπη, τη μουσική, την οικογένεια που διαλύεται, τους γιατρούς, τη μοναξιά και την απώλεια. Μέσα από την αθώα αλλά σοφή της ματιά, αναζητά το νόημα στα πιο απλά πράγματα και βρίσκει παρηγοριά στη μουσική της όπερας και στη φωνή της Μαρίας Κάλλας. Το τρυφερό έργο ξεκίνησε ως ραδιοφωνικό μονόδραμα για το BBC Radio 4 τον Ιανουάριο του 1997 και στη συνέχεια ανέβηκε για πρώτη φορά στο Yorkshire κι έπειτα στο Λονδίνο. Το 1998 γυρίστηκε σε τηλεταινία για το ΒΒC.
Toc toc
Έξι άτομα με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή μοιράζονται τις σκέψεις και τις εμμονές τους περιμένοντας στο σαλονάκι ενός γιατρού. Ο Ομάρ Ταρίφ ή αλλιώς Βασίλης Δαμπάογλου το τρελό Παόκι απ’ την Θεσσαλονίκη, με ανανεωμένο look κατεβαίνει με το ταξί του στην Αθήνα, να συναντήσει το γιατρό. Ιδεοψυχαναγκασμός του η αριθμομανία. Ο πολυτάλαντος Φώτης Πουτκάρης έρχεται με το σύνδρομό του, το «Jill de la Tourette», βρίζει και γαυγίζει. Η Λαρισαία Νίτσα Τσιάνου με το βαλιτσάκι - οπλοστάσιο καθαρίζει και απολυμαίνει ό,τι βρει μπροστά της και χτυπάει μικρόβια και ιούς ανελέητα. Η Άννα Μαρία Κλεοπάτρα Μπιμπίκα, θεούσα πάντα, συνεχίζει να αρνείται ότι έρχεται στο γιατρό για την ίδια και τα τικ της, αλλά για μια φίλη, που τάχα δεν μπορεί να μετακινηθεί. Η Λίλη Παπαγεωργοδημητρομανωλάκη επαναλαμβάνει από την πρώτη στιγμή πως τα πάντα τα λέει δύο φορές και «κάποιες φορές» επαναλαμβάνει την τελευταία λέξη ή συλλαβή. Σύνδρομό της η παλιλαλία. Ο Μπάμπης Γραμμένος επιστρέφει με το μηχανάκι του, συνεχίζει να μην πατάει πάνω σε γραμμές, αλλά, πλέον και να τραυλίζει, όταν τις βλέπει… Έχει ένα θέμα με τη συμμετρία.
