Τσίου.... Η παράσταση

Αν κάποιος άλλος υπέγραφε τη μεταφορά στο θέατρο μίας από τις πλέον καλτ ταινίες του underground σινεμά και όχι ο Μάκης Παπαδημητράτος, τα συναισθήματα θα ήταν μάλλον διαφορετικά. Η δική του παρουσία καθώς και των βασικών ηθοποιών του αρχικού καστ είναι που της χαρίζουν τη γοητεία που τη διατρέχει, μια που η παράσταση λειτουργεί περισσότερο ως ένα εορταστικό και νοσταλγικό reunion ανθρώπων καθώς και ως ένα κάλεσμα δια ζώσης συνάντησης με τους θεατές που τη λάτρεψαν και συνδέθηκαν με τους αντιήρωές της. Η "τριανδρία" των Μάκη Παπαδημητράτου (σκηνοθεσία και ερμηνεία του Νώντα), Αλέξανδρου Παρίση (Τσίου) και Αναστάση Κολοβού (Γιάννης) καθορίζει αποφασιστικά την επιδραστικότητα της παράστασης, χωρίς να σημαίνει ότι οι νέοι ηθοποιοί δεν εντάσσονται επιτυχημένα.

Υπάρχει βέβαια κάτι που, μοιραία, απουσιάζει από την παράσταση κι αυτή είναι η ίδια η Αθήνα. Εδώ δεν υπάρχουν εξωτερικά πλάνα, περιπλάνηση στις υποβαθμισμένες πιάτσες ούτε σκηνές που συνέβησαν τυχαία στα γυρίσματα και κρατήθηκαν στην τελική κόπια. Εισβάλλουν βέβαια κάπως στη σκηνή, με έναν κωμικό τρόπο όμως, σαν να αυτοτρολάρονται οι συντελεστές της (γοητευτικό στοιχείο αν ισχύει): σε έναν πίδακα νερού που εμφανίζεται ξαφνικά ως σιντριβάνι της Ομόνοιας, στη σκηνογραφική λύση του αυτοκινήτου που διασχίζει το αθηναϊκό κέντρο, ίσως ακόμη και στην επιλογή του μη θεατρικού χώρου που φιλοξενεί την παράσταση.

Ωραία η σκηνογραφική λύση (Γιώργος Γαβαλάς) να παραταθούν επί σκηνής σε επίπεδα όλοι οι χώροι δράσης, το σενάριο του Παπαδημητράτου αποδεικνύεται εύκολα προσαρμόσιμο σε θεατρική εκδοχή και η δράση εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούς και εναλλαγή σύντομων σκηνών, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια παράλληλες μικρο-δράσεις εξελίσσονται βουβά παράλληλα με τη βασική σκηνή. Η κωμική λούμπεν αύρα διαποτίζει την παράσταση και την -στην ουσία της δραματική αλλά εδώ ειδωμένη από μια ανάλαφρη πλευρά- ιστορία του τοξικομανούς Τσίου, που ψάχνει τη δόση του στην δεκαπενταυγουστιάτικη Αθήνα. Το γαϊτανάκι των προσώπων που εμπλέκονται σε αυτή την αστική περιπέτεια είναι οι αντιήρωες με τις σπαρταριστές ατάκες που έχουν γίνει σλόγκαν - αν και από την παράσταση, μοιραία δεκαοχτώ χρόνια μετά την προβολή της ταινίας, απουσιάζει η αυθόρμητη αντίδραση του πρώτου ξαφνιάσματος, η έκπληξη μπροστά στη ρεαλιστική -αν και κωμική- έκθεση του περιθωρίου, μια που έχει καταστεί πια mainstream και ως θέμα και ως γλώσσα.

Αν και στο θέατρο η σχηματικότητα των ανθρωπότυπων που παρουσιάζονται (λαμόγια, τοξικομανείς, βαποράκια, μπράβοι) μεταφράζεται σε κάποιες περιπτώσεις σε εντελώς προφανείς ερμηνείες, οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι απολαυστικοί, ακόμη και σε συντομότατα περάσματα, με επικεφαλής τους τρεις που προαναφέρθηκαν, αλλά και τους: Θάνο Αλεξίου, Δημήτρη Καπετανάκο, Τραϊάνα Ανανία, Καλλιόπη Τζερμάνη, Αντώνη Τσιοτσιόπουλο κ.ά., ενώ το εορταστικό reunion δεν θα μπορούσε να μην συνοδεύει η μουσική της ταινίας (Κων/νος Βήτα, The Savage Mambas, Dr Vodkatini).