Από τις 4 Δεκεμβρίου, το Θέατρο Ροές μετατρέπεται σε ένα πεδίο ιδεολογικής και υπαρξιακής σύγκρουσης, φιλοξενώντας το εμβληματικό και ιδιόμορφο αριστούργημα του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, "Τορκουάτο Τάσσο" (1789), σε σκηνοθεσία και δραματουργία του Γιάννου Περλέγκα. Ο Περλέγκας σκύβει πάνω στο κείμενο-το οποίο αξιοποιεί τη μεταφραστική εργασία της Στέλλας Νικολούδη και την παλαιότερη εκδοχή του Άρη Δικταίου– αναζητώντας τους παλμούς μιας διαχρονικής τραγικωμωδίας.

Στη Φερράρα του 16ου αιώνα, ο Ιταλός ποιητής Τορκουάτο Τάσσο ζει προστατευμένος στην αυλή του Δούκα Αλφόνσου ντ’ Έστε. Μια αυλή που λειτουργεί ως ένα προστατευτικό θερμοκήπιο πνευματικότητας, όπου η τέχνη επιτρέπεται, εξυμνείται και παράλληλα εργαλειοποιείται. Ο Τάσσο απολαμβάνει την "χρήσιμη αδράνεια" του αυλικού ποιητή, υφαίνοντας τους στίχους της Απελευθερωμένης Ιερουσαλήμ, ερωτοτροπώντας με τα ιδεατά σύμβολα του περιβάλλοντός του και τρέφοντας τις εγγενείς του ψυχώσεις. Η ειδυλλιακή αυτή φυλακή, ωστόσο, διαλύεται βίαια με την έλευση του Αντόνιο, του ορθολογιστή, πραγματιστή διπλωμάτη. Η σύγκρουση ανάμεσα στον ποιητή και τον πολιτικό άνδρα δεν είναι απλώς μια αντιπαράθεση χαρακτήρων· είναι η αιώνια σύγκρουση της αχαλίνωτης ιδιοφυΐας με την ωμή, πεζή πραγματικότητα.

Γραμμένο τη χρονιά της Γαλλικής Επανάστασης, ο Τορκουάτο Τάσσο θεωρείται δικαίως το πρώτο έργο της παγκόσμιας δραματουργίας που τολμά να θέσει στο μικροσκόπιο την ίδια την ψυχοπαθολογία και την κοινωνική θέση του καλλιτέχνη. Ο Γκαίτε δεν αγιοποιεί τον "μελαγχολικό ποιητή". Αντίθετα, ασκεί μια αδυσώπητη κριτική: Από τη μία, αποκαλύπτει την αστική και πολιτική υστεροβουλία που θέλει τον καλλιτέχνη αποστειρωμένο, διακοσμητικό στοιχείο μιας εξουσίας που τον καταναλώνει. Από την άλλη, απογυμνώνει το ασυγκράτητο, ναρκισσιστικό Υπερεγώ του ίδιου του δημιουργού, ο οποίος –ανίκανος να διαχειριστεί τα όρια του μέτρου– διολισθαίνει στην αυτοκαταστροφή και την παράνοια.

"Το έργο δεν φαίνεται να είναι αμιγώς εξυμνητικό ως προς τις ατυχίες και τις συγκρούσεις που βιώνει ο "ευαίσθητος καλλιτέχνης". Όσο κι αν μπορεί κανείς να αποδώσει στη φρενίτιδα του Τάσσο μια κριτική προς την αστική ιδεολογία και την τάση της για ακραία εκμετάλλευση του καλλιτεχνικού έργου, άλλο τόσο το έργο μπορεί να ερμηνευτεί ως μια νηφάλια κριτική του Γκαίτε προς το ασυγκράτητο Υπερεγώ του ποιητή και την καταστροφική του εσωστρέφεια, ή ενδεχομένως ακόμα και την υποκρισία του" διαβάζουμε στο σημείωμα για την παράσταση.

Ο Γιάννος Περλέγκας, γνωστός για την προσήλωση στη βαθιά δραματουργική ανάγνωση και στην ανάδειξη του λόγου, στήνει μια παράσταση-δωμάτιο σκέψης. Σκηνοθετεί και παίζει μαζί με τους Κωστή Γλύκαντζη, Γιώργο Κατσή, Ερμή Μαλκότση, Γιάννη Μπαριτάκη και Χριστίνα Σουγιουλτζή. Με τη συμβολή του Άγγελου Μέντη στα σκηνικά και τα κοστούμια, της Χριστίνας Σουγιουλτζή και του Ερμή Μαλκότση στην κίνηση, του Κλέωνα Αντωνίου στη μουσική και των Ιωάννας Αθανασίου – Τάσου Παλαιορούτα στους φωτισμούς, η παράσταση χαρτογραφεί τα ενδοσκοπικά τοπία της ψυχής.


