Ελευθερία Νικολαΐδου©
Έργο στα θεματικά πρότυπα της αρχαίας τραγωδίας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η –σπανίως παιζόμενη– "Παρεξήγηση": ένας άνδρας επιστρέφει στην πατρίδα του, στο πανδοχείο που διατηρούν η μητέρα του και η αδερφή του. Κρατάει κρυφή την ταυτότητά του, παρά τις αντιρρήσεις της συζύγου του, καθώς θέλει να τις "γνωρίσει από την αρχή, να μάθει τι τις κάνει ευτυχισμένες και να τους το προσφέρει". Δεν θα τα καταφέρει: Θα δολοφονηθεί από τα χέρια τους, όπως κι άλλοι πελάτες του πανδοχείου στο παρελθόν, αφού αυτός είναι ο τρόπος για να τους αποσπούν χρήματα προτού εξαφανίσουν τα πτώματά τους στο ποτάμι. Ο Καμί καταθέτει ένα σχόλιο για τη μοίρα και ίσως, περισσότερο, για το χρόνο και το συγχρονισμό, για το ασύμπτωτο των επιθυμιών, και ο Γιάννης Χουβαρδάς το βυθίζει σε μια παραισθησιογόνα, εφιαλτική συνθήκη. Τα πρόσωπα κινούνται μέσα στην αχλή της ανεκπλήρωτης επιθυμίας και η σκηνοθεσία υπαγορεύει ερμηνείες που φανερώνουν ανθρώπους λυγισμένους από αυτό το βάρος. Ο θάνατος του Γιαν, αν και φαντάζει ως τραγική ειρωνεία, αποκαθιστά την εκπλήρωση κενών και αδιεξόδων που έμεναν μετέωρα: για τον ίδιο επισφραγίζεται η μεγαλύτερη αγωνία του, καθώς παραμένει ένας ξένος, η νεκροζώντανη ως τότε Μητέρα του "ξαναμαθαίνει να πονάει" χάρη σ’ αυτόν τον θάνατο, ενώ η αδερφή του, Μάρθα, αποδέχεται το γεγονός της μοναξιάς της.
Η ατμόσφαιρα της παράστασης είναι εξαιρετική, κάνει το πανδοχείο της ιστορίας να μοιάζει βγαλμένο από τα κατάβαθα ενός μυστηριακού τόπου, ενώ η ιδέα της διαστολής του χρόνου χαρακτηρίζει τη σκηνοθετική ανάγνωση. Όλα κυλούν αργά σε αυτόν το μη τόπο, όπου η μητέρα λαχταράει να ξεκουραστεί, ενώ η κόρη ονειρεύεται την πολυπόθητη φυγή από έναν τόπο κρύο και ξένο. Ενώ όμως η σκηνοθεσία προσδίδει διακριτό και ενδιαφέρον αισθητικό στίγμα στην ανάγνωση του έργου, οι άνισες ερμηνείες και οι σκηνικοί συμβολισμοί, όπως η καφκικής (;) αναφοράς υπερμεγέθης κατσαρίδα που κυριεύει το χώρο, ζημιώνουν την πρόσληψη ενός ούτως ή άλλως πυκνού, λογοκεντρικού κειμένου με έκδηλο υπαρξιακό προσανατολισμό.
Η Μαριάννα Κάλμπαρη αποδίδει τη Μητέρα μάλλον με επίπλαστη σχηματικότητα έκφρασης και κίνησης, ο Αναστάσης Ροϊλός εμφανίζεται άνευρος στο ρόλο του Γιαν, ενώ ακατανόητο είναι το ύφος στο οποίο ερμηνεύει τη Μαρία, τη σύζυγό του, η Φλομαρία Παπαδάκη. Εντυπώσεις που εκμηδενίζονται μπροστά στην κυριαρχική παρουσία της Πηνελόπης Τσιλίκα, η οποία ενσαρκώνει με σωματική και εκφραστική πλαστικότητα τη Μάρθα ως μια στερημένη αλλά άκρως σαγηνευτική θηλυκή ύπαρξη που κυριαρχείται από την αδημονία για ένα αλλού που δεν θα έρθει ποτέ. Αξιοσημείωτο το σκηνικό περιβάλλον: τα κοστούμια (Ιωάννα Τσάμη) και τα σκηνικά (Εύα Μανιδάκη), οι ζεστοί φωτισμοί (Χριστίνα Θανάσουλα) και η ομιχλώδης ατμόσφαιρα, και μοναδική η συμβολή των συνθέσεων του Blaine L. Reinger, ο οποίος συμμετέχει σιωπηλά αλλά ενεργητικότατα στη δράση.
Περισσότερες πληροφορίες
Η παρεξήγηση
Σε μια παράσταση με άκρως μυστηριώδη ατμόσφαιρα ανεβαίνει το ολιγοπαιγμένο έργο-μελέτη πάνω στη σύγκρουση του ανθρώπου με το μοιραίο, όπου δύο γυναίκες ληστεύουν και δολοφονούν τους επισκέπτες του πανδοχείου τους.
