Πιστός στη σκηνοθετική του ταυτότητα, ο Γιάννης Κακλέας υπογράφει μια σύγχρονη εκδοχή της πικρής μολιερικής κωμωδίας, επεμβαίνοντας σε αυτήν ώστε να εκθέσει τους προβληματισμούς που του γεννάει. Το έργο τού δίνει την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί το κατεξοχήν χαρακτηριστικό (και προτέρημα) των κλασικών, το γεγονός δηλαδή πως επιδέχονται διαφορετικές αναγνώσεις. Έτσι, στον "Μισάνθρωπο" διαβάζει τον ήρωα αντίθετα απ’ ό,τι συνήθως παρουσιάζεται και τον αποδίδει με μάλλον αρνητικά χαρακτηριστικά. Σε αυτό τον βοηθάει, βέβαια, κι ο ίδιος ο Μολιέρος, που τον έχει σκιαγραφήσει με κάποια αμφισημία, όμως ο Κακλέας κάνει το τολμηρό βήμα να δει με ακόμη μεγαλύτερο σκεπτικισμό τη συμπεριφορά του. Δεν είναι σίγουρο αν ο κατά Κακλέα Αλσέστ, ερμηνευμένος χαρακτηριστικά από τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, είναι πράγματι ένας βαθιά ειλικρινής άνθρωπος που δεν αντέχει την υποκρισία των άλλων, ή ένας νάρκισσος που θεωρεί εαυτόν ανώτερο όλων και αρέσκεται να γίνεται εριστικός κι αντιπαθής.
Αποφασίζοντας να εκθέσει φανερά τις σκέψεις του, ο Κακλέας μεταφέρει τη νοητή συνομιλία του με το έργο στον εφευρεμένο ρόλο της Φωτεινής Αθερίδου, που επεμβαίνει στη δράση για να τη σχολιάσει, να συνομιλήσει με τα δραματικά πρόσωπα και τους θεατές, προτείνοντας έναν ανοιχτό διάλογο μεταξύ κειμένου, σκηνής και πλατείας. Η δράση τοποθετείται στη συνθήκη ενός ξέφρενου πάρτι που δίνει η Σελιμέν, η αγαπημένη του Αλσέστ, συγκεντρώνοντας γύρω της τους ανθρώπους του κύκλου της, ενός κύκλου που επιδίδεται σε κατά πρόσωπο υποκριτικές κολακείες και πισώπλατα κουτσομπολιά, και ίσως περισσότερο από τη σύγκρουση υποκρισίας και ειλικρίνειας, προβάλλεται το θέμα του έρωτα και η ατυχής έκβαση της σχέσης του Αλσέστ και της Σελιμέν. Η θετική ανάγνωση της ηρωίδας (την ερμηνεύει ωραία η Ευγενία Σαμαρά) τη δικαιώνει στα μάτια μας, ενισχύοντας έτσι τη σκηνοθετική ιδέα να αμφισβητηθεί η "ορθότητα" της συμπεριφοράς του Αλσέστ.
Η αισθητική της παράστασης είναι ίσως το πιο γοητευτικό στοιχείο της, καθώς μεταφέρει την εικόνα και την ιδέα μιας απροβλημάτιστης νεολαίας, που τρέφεται από τη γοητεία των εύκολων και επιφανειακών σχέσεων. Καθώς το θέμα του πάρτι της Σελιμέν είναι οι "Βερσαλλίες", μια αναφορά στην εποχή όπου ανήκει το έργο, η Ηλένια Δουλαδίρη σχεδιάζει ωραία κοστούμια που αναδύουν μια αίσθηση αριστοκρατικής παρακμής και αντιτίθενται επιτυχημένα στη μοντέρνα βιομηχανικής αισθητικής σκηνή του θεάτρου και στην κλαμπάτη σύγχρονη μουσική (επιμέλεια: Γιάννης Μπερερής). Η απόδοση του έργου από το σκηνοθέτη, σε πεζό λόγο και συχνά χοντροκομμένο ύφος, υπερτονίζει το κωμικό αίσθημα και εξυπηρετεί την αρνητική ανάγνωση του ήρωα, αφαιρεί όμως πόντους από την ακουστική πρόσληψη της ιστορίας και ζημιώνει το αισθητικό αποτέλεσμα. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί ερμηνεύουν ωραία στο ύφος της σκηνοθετικής γραμμής (Αθηνά Μουστάκα, Αυγουστίνος Κούμουλος, Θάνος Μπίρκος, Αλέξης Φουσέκης, Κυριάκος Σαλής), με προεξάρχοντα τον Στέλιο Ιακωβίδη στο ρόλο του Ορόντ.
Περισσότερες πληροφορίες
Ο μισάνθρωπος
Η σκληρή σάτιρα του συγγραφέα για την υποκρισία, τη διαπλοκή, τον ναρκισσισμό, την αδικία, το σεξισμό, την επίδειξη του πλούτου, τον θρίαμβο της μετριότητας και την κυριαρχία της εικόνας ανεβαίνει σε μια σύγχρονη και εξαιρετικά επίκαιρη εκδοχή του εμβληματικού κλασικού έργου που διαβάζει με σκεπτικισμό τον κεντρικό ήρωα του Μολιέρου. Η παράσταση αναδεικνύει τα διαχρονικά στοιχεία της πικρής κωμωδίας, με την προσθήκη ενός σχολιαστή -σκηνοθετικό εύρημα- που δυναμιτίζει κάθε προσπάθεια σοβαροφάνειας των ηρώων. Η αισθητική της παράστασης είναι ένα από τα πιο γοητευτικά στοιχεία της, καθώς μεταφέρει την εικόνα και την ιδέα μιας απροβλημάτιστης νεολαίας, που τρέφεται από τη γοητεία των εύκολων και επιφανειακών σχέσεων, με κοστούμια που αναδύουν μια αίσθηση αριστοκρατικής παρακμής και αντιτίθενται επιτυχημένα στη μοντέρνα βιομηχανικής αισθητικής σκηνή του θεάτρου και στην κλαμπάτη σύγχρονη μουσική.
