Η νύχτα των μυστικών

Είναι γοητευτικό, ιδιαίτερο έργο η "Νύχτα των μυστικών", καθώς φιλτράρει τη σκληρή πραγματικότητα -και δη της (έμφυλης) βίας– μέσα από τη μαγεία και την ονειρική ατμόσφαιρα του τσίρκου. Εκεί διαδραματίζεται η ιστορία, όταν εισβάλλει τυχαία ένα ανδρόγυνο, η Μιράντα και ο Κωνσταντίνος: δεν είναι ευτυχισμένοι, στην πραγματικότητα η Μιράντα δείχνει να θέλει να ξεφύγει από τον βίαιο σύντροφό της· η βραδιά που θα περάσουν στο τσίρκο, μέσα σε μια συνθήκη ονείρου που ενορχηστρώνει ο Μάγος, συναναστρεφόμενοι τα αλλόκοτα πλάσματα/καλλιτέχνες που το κατοικούν, θα τους φέρει αντιμέτωπους με τις διαφορές και τις ξεχωριστές επιθυμίες τους, θα λειτουργήσει ως ταξίδι αυτογνωσίας και ενδοσκόπησης, ακόμη και τιμωρίας ειδικά για τον Κωνσταντίνο και θα λυτρώσει τη Μιράντα από την πεζή πραγματικότητα που την πνίγει.

Αυτή η σκηνή των θαυμάτων, αυτός ο τόπος διαφυγής και μαγείας κυριαρχεί στην παράσταση που σκηνοθετεί με θέρμη η Αικατερίνη Παπαγεωργίου. Η ατμόσφαιρα, η αλλόκοτη φαντασμαγορία του τσιρκολάνικου κόσμου –φτιαγμένη με λίγα αλλά εύστοχα σκηνικά μέσα και χαρακτηριστικά κοστούμια (σκηνογραφική επιμέλεια: Μάγδα Καλορίτη, κοστούμια: Έλλη Εμπεδοκλή)– είναι το σημείο της αιχμής της. Απόλυτος συνεργάτης της σκηνοθεσίας αναδεικνύεται η πρωτότυπη σύνθεση του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου: κινούμενη σε διάφορα μουσικά μοτίβα και πότε με δυναμισμό πότε σε μελαγχολικούς τόνους, συνδράμει στη δημιουργία του φαντασμαγορικού, ονειρικού σκηνικού σύμπαντος.

Η Παπαγεωργίου έχει συλλάβει και αποδώσει το κυρίαρχο δραματουργικό εργαλείο που χρησιμοποιεί ο Άκης Δήμου, δηλαδή το μοτίβο της έξωθεν πραγματικότητας που εισβάλλει σε έναν μη-τόπο, έναν τόπο ουτοπίας και απόλυτης ελευθερίας, που κι αυτός κρύβει τα δικά του βίαια μυστικά – δείχνει όμως πιο αμήχανη μπροστά στις αδυναμίες του κειμένου: στις όποιες φλυαρίες και στα χάσματα ρυθμού, που έρχονται ως αποτέλεσμα της αποσπασματικής δομής, καθώς η δράση εκτυλίσσεται μέσα από σχεδόν αυτοτελείς σκηνές/επεισόδια. Ούτε η παράσταση μπορεί να "καμουφλάρει" τις ευκολίες με τις οποίες φαίνεται το έργο να αντιμετωπίζει το μοτίβο των κακοποιητικών σχέσεων, το γεγονός πως η συγγραφική πρόθεση για ποίηση και λυρισμό ακούγεται ως κάποιου είδους εξωραϊσμός της βίας.

Σε αυτή την ανισότητα συμβάλλουν και οι ερμηνείες, με τους δύο άνδρες (ο Ορέστης Τζιόβας στο ρόλο του Μάγου με τα δικά του ένοχα μυστικά και ο Αλέξανδρος Βάρθης ως Κωνσταντίνος) να αποδεικνύονται σε σημεία "σκληροί" και κάποιος στόμφος να διατρέχει την ερμηνεία τους. Έχουν όμως ωραίες στιγμές, ο πρώτος μάλιστα και ως τραγουδιστής και ο δεύτερος ερμηνεύοντας έναν ήρωα που διανύει μια μεγάλη εσωτερική διαδρομή. Στην υπόλοιπη διανομή, η Ελίζα Σκολίδη ερμηνεύει με ευαισθησία τον πολυπρισματικό ρόλο της Μιράντας, ο Τάσος Λέκκας είναι απολαυστικότατος Βοηθός του Μάγου και εισφέρει γενναίες κωμικές πινελιές. Ωραίες παρουσίες η Εριφύλη Κιτζόγλου (Γυναίκα-Φίδι) και ο Γιώργος Μαρτίνος (Μις Κολοράντο), ολοκληρώνουν ένα θέαμα που παρακολουθείται με γλυκόπικρο χαμόγελο.