Ένα βασικό διακύβευμα του θεάτρου ντοκουμέντο –μάλλον το σημαντικότερο– είναι αν τελικά η παράσταση βασίστηκε στη δύναμη του θέματος, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα την παράμετρο της σκηνικής πραγμάτωσης. Το γεγονός ότι η δύναμη της προφορικής μαρτυρίας ασκεί γοητεία, μαζί με το ότι οι παραστάσεις του είδους καταπιάνονται με σημαντικά ή ενδιαφέροντα ζητήματα, κάνει τη δουλειά των συντελεστών να φαίνεται εύκολη. Όμως το στοίχημα παραμένει και αφορά την αισθητική πληρότητα μιας ιστορίας που είναι από μόνη της δελεαστική. Ειδικά η ιστορία που κρύβεται πίσω από το "Belle Equipe" δύσκολα θα περνούσε απαρατήρητη. Η παράσταση βασίζεται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Γκρεγκορί Ρεϊμπενμπέργκ, ιδιοκτήτη του ομώνυμου καφέ-μπαρ του Παρισιού, που βρίσκεται απέναντι από το Μπατακλάν, όπου εκδηλώθηκε η τρομοκρατική επίθεση το Νοέμβριο του 2015. Το ίδιο βράδυ, τριάντα θαμώνες του "Belle Equipe" σκοτώθηκαν από τα πυρά των τρομοκρατών, οι είκοσι από τους οποίους ήταν φίλοι ή συνάδελφοι του Γκρεγκορί, ανάμεσά τους και η μητέρα της κόρης του, ενώ ο ίδιος γλίτωσε από τύχη (ως εύρημα τραγικής ειρωνείας θα μπορούσε να εκληφθεί, αν επρόκειτο για μυθοπλασία, το γεγονός ότι ο Γκρεγκορί είναι Εβραίος και η πρώην γυναίκα του ήταν μουσουλμάνα, ενώ συνολικά η παρέα των θυμάτων ήταν πολυπολιτισμική).
Η Μάρθα Μπουζιούρη δεν "επαναπαύτηκε" στη δύναμη του υλικού της αρκούμενη σε μια λιτή αφήγηση, αλλά δημιούργησε μια παράσταση με νεύρο και συναίσθημα, με ωραία δραματουργία που κινείται ευέλικτα μέσα στις διακλαδώσεις της ζωής του αφηγητή, ανάμεσα στη ζωή του τότε και τη νέα που επιχειρεί να φτιάξει, φέρνει τον ίδιο σε πρώτο πλάνο, μοιράζοντας τον "ρόλο" του σε όλους τους ηθοποιούς, πιάνεται από λεπτομέρειες ή στιγμιότυπα ζωής, αναδεικνύοντας όμως τη μεγάλη εικόνα, που δεν είναι άλλη από τη διαχείριση του πένθους και την επανεκκίνηση μέσα από τα συντρίμμια. Το "αναπάντεχο" αποτέλεσμα είναι ότι η δουλειά της Μπουζιούρη, ορμώμενη προφανώς και από το βιβλίο, καταφέρνει να αντλήσει λίγο φως, ίσως και αισιοδοξία, από αυτό το τόσο ζοφερό υλικό. Η παράσταση δεν δικαιολογεί το αποτρόπαιο γεγονός της επίθεσης, ούτε κουνάει το δάχτυλο ή επιτίθεται, δεν εκμαιεύει το συναίσθημα ούτε εκπίπτει στο μελό, επιμένει, δε, ως το τέλος να υπερασπίζεται μια πεισματική κατάφαση υπέρ της ζωής.
Μόνη ένσταση οι ερμηνείες, αλλά όχι επειδή έχουμε να κάνουμε με ανεπαρκείς ηθοποιούς – κι εδώ καταδεικνύεται μια άλλη παράμετρος του θεάτρου-ντοκουμέντο, η δυσκολία να ερμηνευτούν πραγματικά, "καθημερινά" πρόσωπα και όχι θεατρικοί ήρωες προορισμένοι να παρουσιαστούν στο σανίδι. Η δραματουργική δουλειά επιχείρησε να δημιουργήσει δρώντες ρόλους και να μην κρατήσει τους ηθοποιούς μόνο στο επίπεδο των αφηγητών, όμως η δύναμη του υλικού είναι τέτοια που καθιστά τους ηθοποιούς (Νικολίτσα Αγγελακοπούλου, Γιώργος Κισσανδράκης, Άννα Κλάδη, Βασίλης Λιάκος, Εύα Οικονόμου-Βαμβακά) φορείς μιας ιστορίας που επιβάλλεται με τη δική της δύναμη.
Περισσότερες πληροφορίες
Βelle Εquipe
Παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Γκρεγκορί Ρεϊνμπέργκ, ιδιοκτήτη του καφέ «La belle équipe», που δέχτηκε τρομοκρατική επίθεση στις 13 Νοεμβρίου 2015.
