Μία αίσθηση απενεχοποίησης δείχνει να διατρέχει την "Δημοκρατία του Μπακλαβά" και τον βασικό δημιουργό της Ανέστη Αζά: ναι, μπορεί να γίνει πολιτικό θέατρο, σύγχρονο, τωρινό, με αμιγή θεατρικά υλικά. Αφήνοντας στην άκρη το είδος που κατά κανόνα υπηρετεί, αυτό του θεάτρου ντοκουμέντο που στηρίζεται σε πρωτογενές υλικό, μαρτυρίες και ντοκουμέντα, ο Αζάς στρέφεται στη μυθοπλασία και δη στην κωμωδία. Καθοριστική κίνηση για την επιτυχία του εγχειρήματος αποτελεί το γεγονός ότι εμπιστεύεται το κείμενο της παράστασης σε δύο ακόμη συγγραφείς (τη "Δημοκρατία" υπογράφουν ο Αζάς, ο Γεράσιμος Μπέκας και ο Μιχάλης Πητίδης), αφαιρεί δηλαδή από πάνω του το αποκλειστικό βάρος της δραματουργίας.
Από τη συνεργασία αυτή προκύπτει ένα σπαρταριστό έργο, που αποδομεί δια του γέλιου (συχνά πικρού), τους εθνικούς μας μύθους γύρω από την ελληνοτουρκική συνύπαρξη. Πυρήνας της ιστορίας ένα μικτό ζευγάρι, η Σοφία, Ελληνίδα, και ο Φατίχ, Τούρκος, που κάνουν το λάθος να ερωτευτούν, να αποκτήσουν παιδί και να αποφασίσουν να ζήσουν στην Ελλάδα. Μετά από ένα ρατσιστικό περιστατικό εις βάρος του γιου τους στο σχολείο, με αφορμή την γιορτή της 25ης Μαρτίου, αποφασίζουν να ιδρύσουν ένα ανεξάρτητο κρατίδιο, σ’ ένα νησί στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου. Σαν σύγχρονοι αριστοφανικοί ήρωες δημιουργούν τη δική τους Νεφελοκοκκυγία, μία ουτοπική χώρα ευημερίας, ισονομίας, δικαιοσύνης και οικονομικής ευρωστίας που όσο γρήγορα θα έλξει το ενδιαφέρον πλήθους ανθρώπων που θα σπεύσουν να γίνουν πολίτες της, τόσο γρήγορα θα παταχθεί ως επικίνδυνη.
Ρομαντικής πνοής και αριστοφανικής διάθεσης, η "Δημοκρατία του Μπακλαβά" ενδεχομένως να θέλει να χωρέσει πάρα πολλά, κι αυτό στοιχίζει στη δραματική οικονομία: όχι μόνο την "αυθάδικη" ματιά προς τους εθνικ(ιστικ)ούς μύθους, αλλά και τη σάτιρα των ΜΜΕ, την κριτική για τους χειρισμούς στο προσφυγικό ζήτημα (και εκεί δεν αποφεύγει να ακουστεί διδακτική και καταγγελτική, διαρρηγνύοντας το κλίμα που έχει δημιουργηθεί) αλλά εντέλει καταφέρνει να δικαιωθεί σκηνικά. Κι αυτό όχι μόνο χάρη στο ευφρόσυνο κείμενο που συνδυάζει την παραβολή, την κοινωνικοπολιτική σάτιρα και τη φαντασία αλλά και γιατί υπηρετείται στη σκηνή από μία παράσταση υψηλής ενέργειας. Ο Cem Yigit Üzümoglu, η Κατερίνα Μαυρογεώργη (στους ρόλους του ζευγαριού), ο Γιώργος Κατσής και ο Gary Salomon (σε συμπληρωματικούς πολλαπλούς ρόλους), έχοντας ως ισάξιους συμπρωταγωνιστές τις ηλεκτρισμένες μουσικές του Παναγιώτη Μανουηλίδη και τις εύστοχες, απολαυστικές χορογραφίες της Ζωής Χατζηαντωνίου, συνδημιουργούν το κείμενο της παράστασης ολοκληρώνοντας την συγγραφική ιδέα. Και κάτι ακόμη: κείμενο και παράσταση δεν αποτελούν μόνο ένα ευφυές δείγμα στοχασμού πάνω στη στρεβλή διαχείριση της εθνικής κληρονομιάς και στη νοοτροπία της σύγχρονης Ελλάδας αλλά και δείχνουν ενδεχομένως έναν δρόμο για το πού θα μπορούσε να κατευθυνθεί το κοινωνικοπολιτικό θέατρο, εγκαταλείποντας το εν πολλοίς εξαντλημένο είδος του ντοκιμαντέρ.
Περισσότερες πληροφορίες
H Δημοκρατία του Μπακλαβά
Η sold out παράσταση-πρόταση πάνω στο κοινωνικοπολιτικό θέατρο που διακρίθηκε στο εξωτερικό πραγματεύεται την ιστορία ενός σύγχρονου μεικτού ζευγαριού, ενός Έλληνα και μιας Τουρκάλας, που ερωτεύονται, αποκτούν παιδί και αποφασίζουν να ζήσουν στην Ελλάδα. Με αφορμή ένα περιστατικό ρατσισμού εις βάρος του γιου τους στο σχολείο, ιδρύουν το δικό τους έθνος-κράτος σε μια παράσταση με στοιχεία μυθοπλασίας αλλά και ντοκιμαντέρ. Η καλοκουρδισμένη παράσταση υψηλής ενέργειας αποδομεί με αριστοφανική διάθεση τους εθνικούς μύθους περί ελληνοτουρκικής συνύπαρξης, σατιρίζει τη στάση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, κάνοντας παράλληλα κριτική για τους χειρισμούς στο προσφυγικό ζήτημα.
