Σκηνοθεσία χωρίς εκπλήξεις επιφυλάσσει ο Γιώργος Σκεύας στο κλασικό πλέον έργο του Μπέκετ. Τα αγωνιώδη ερωτήματα για την ύπαρξη, το χρόνο, το θάνατο και τη φθορά τοποθετούνται από το συγγραφέα σε μια σκηνική συνθήκη που εξελίσσεται κυκλικά, σαν ένα παιχνίδι εξάρτησης και υποταγής, στο οποίο συμμετέχουν οι δύο βασικοί ήρωες –τυπικό μπεκετικό δίδυμο–, που συνδέονται με αδιάρρηκτους δεσμούς αλληλεξάρτησης σε μια κοινή και επαναλαμβανόμενη πορεία ζωής χωρίς λύση. Η ιστορία τοποθετείται σε έναν τόπο καταστροφής, σε ένα χρονικό σημείο που θα μπορούσε να οριστεί ως το τέλος του κόσμου. Τα τέσσερα πρόσωπα ορίζονται κατ’ αρχήν από τις αναπηρίες τους: ο τυφλός, καθηλωμένος στην καρέκλα αλλά αρχηγός του παιχνιδιού, ο Χαμ, έχει στις υπηρεσίες του τον Κλοβ, έναν νέο που δεν μπορεί να καθίσει, ενώ σε δύο σκουπιδοτενεκέδες ζουν οι ακρωτηριασμένοι γονείς του Χαμ.
Η παράσταση εστιάζει στην επαναλαμβανόμενη ρουτίνα στην οποία επιδίδονται οι ήρωες, μια ρουτίνα που μπορεί να εξελίσσεται εξίσου ως φάρσα όσο και ως βασανιστήριο, με το χτύπο του ρολογιού και την κίνηση του σκηνικού να εντείνουν το μοτίβο της κυκλικότητας. Κύριο μέλημα της σκηνοθεσίας δείχνουν να είναι τα πρόσωπα: ο Άρης Μπαλής ερμηνεύει με φαινομενική ουδετερότητα τον Κλοβ, αλλά στην πραγματικότητα είναι σπαραχτικός στην εσωτερικότητά του, καταφεύγοντας ελάχιστα στο κλοουνίστικο μοτίβο που τείνει να αποδειχθεί ταυτόσημο της ερμηνείας των μπεκετικών ηρώων. Ο Δημήτρης Καταλειφός χρωματίζει τη φιλαρέσκεια και την ειρωνική διάθεση του κυριαρχικού Χαμ, ενώ η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη και ο Γιώργος Ζιόβας φωτίζουν τη στοργικότητα της Νελ και του Ναγκ, σε μια παράσταση που εξελίσσεται χωρίς εσωτερικά ημιτόνια ή κλιμακώσεις.
Περισσότερες πληροφορίες
Τέλος του παιχνιδιού
Η ανάγκη για ανθρώπινη επικοινωνία και συνύπαρξη απαλύνουν την απόγνωση των έγκλειστων ηρώων στο κωμικοτραγικό έργο για την αξία της ζωής και την πορεία προς το θάνατο.
