Το πρώτο θεατρικό έργο που υπογράφει η (ηθοποιός) Ηρώ Μπέζου δείχνει να πηγάζει από κάποια δική της εσωτερική ανάγκη, από θέματα που την αφορούν προσωπικά. Παρ’ όλα αυτά, είναι αυθύπαρκτο, καθόλου αυτοαναφορικό ούτε καν «προσωπικό». Μάλιστα, το ύφος του, αλλά κυρίως η θεματική του του αφαιρούν οποιαδήποτε χαρακτηριστικά «εντοπιότητας», το καθιστούν παγκόσμιο και οικουμενικό. Αυτό το δείγμα της νέας ελληνικής γραφής δεν σχετίζεται με την Ελλάδα του σήμερα, δεν γεννήθηκε λόγω της κρίσης ούτε συνομιλεί με αυτή, δεν εντάσσεται στο ρεύμα του ρεαλισμού που έχει αναζωπυρωθεί με τη γραφή άλλων σύγχρονων δραματουργών.
Η ιστορία των «Ναυαγών» έχει κάτι από Μπέργκμαν, αίσθηση που ενισχύεται από την αδιόρατη αλλά με κάποιον τρόπο παρούσα βορειοευρωπαϊκή ατμόσφαιρα της παράστασης (σκηνικά-κοστούμια: Εύα Γουλάκου). Το έργο διαδραματίζεται σε ένα απομονωμένο σπίτι στα περίχωρα κάποιας πόλης, όπου έχει αποτραβηχτεί ένας συγγραφέας (Γιάννος Περλέγκας) με την κόρη του (Σοφία Κόκκαλη). Μετά το θάνατο της γυναίκας του, έχει εγκαταλείψει το γράψιμο, δεν δίνει συνεντεύξεις, δέχεται όμως να παραχωρήσει μία σε έναν νεαρό δημοσιογράφο (Μιχάλης Τιτόπουλος), επειδή στο παρελθόν τού είχε στείλει μια ένθερμη επιστολή που τον άγγιξε. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εξελίσσεται η δράση, παίρνοντας τη μορφή αντιπαραβολής και σύγκρουσης πολλών επιπέδων. Ερωτήματα γύρω από την τέχνη και τη δημιουργία, όπως και τα κίνητρα πίσω από αυτή, προκύπτουν μέσα από τη σχέση των δύο ανδρών, που περνάει από διάφορα στάδια: μυθοποίηση του «ινδάλματος» από τον θαυμαστή του, επιθυμία αντιγραφής/διαδοχής, αμφισβήτηση, απομυθοποίηση. Το κλίμα φορτίζεται περισσότερο από την εμφάνιση της κόρης του συγγραφέα, η οποία πάσχει από κάποια αδιευκρίνιστη αρρώστια και έχει μια αλλόκοτη συμπεριφορά (τονισμένη ιδιαιτέρως από τη χαρακτηριστική ερμηνεία της Σοφίας Κόκκαλη), και θα γοητευθεί από τον δημοσιογράφο.
Η Μπέζου, μέσα από τους ήρωες που έχει δημιουργήσει, δείχνει να εξωτερικεύει δικά της καταιγιστικά συναισθήματα και ερωτήματα σχετικά με τη διάκριση ζωής και έργου τέχνης, αντιπαραθέτει το δίπολο παιδί - πνευματικό παιδί, αμφισβητεί την (επαγγελματική) επιτυχία ως σημαντικότερο παράγοντα από την προσωπική ευτυχία, φέρνει στο προσκήνιο την αυτοαμφισβήτηση του καλλιτέχνη, στοχάζεται πάνω στον έρωτα. Δεν ολοκληρώνει κάθε θεματική που ανοίγει, δεν εξελίσσει κάθε νύξη που κάνει, ούτε οι χαρακτήρες είναι πάντα «αιτιολογημένοι». Αρκετά πράγματα μένουν μετέωρα, ίσως από επιλογή, ίσως από αδυναμία, κάποιες φορές το κείμενο δείχνει φλύαρο, ίσως στην προσπάθεια να χωρέσει πάρα πολλά, όμως η καλή πρώτη ύλη υπάρχει και ξεπερνάει κατά πολύ το επίπεδο ενός καλού πρωτόλειου. Αποδεικνύεται και από το σκηνικό ανέβασμα (σε σκηνοθεσία της συγγραφέα και του Γιάννη Παπαδόπουλου) ότι το έργο αντέχει στο σανίδι, δεν είναι μια θεωρητική ή εγκεφαλική κατασκευή, και οι ηθοποιοί, όπως φαίνεται από τις ερμηνείες, έχουν και ιστορία και ήρωες να υπερασπιστούν.
Περισσότερες πληροφορίες
Οι ναυαγοί
Ένας νεαρός δημοσιογράφος επισκέπτεται το απομονωμένο σπίτι ενός καταξιωμένου συγγραφέα με σκοπό να του πάρει συνέντευξη, στο πρώτο θεατρικό της ηθοποιού, που μιλάει για τη δύναμη του λόγου.
