Άρης

Με έναν πρωταγωνιστή που δίνει ψυχή στη σκηνική υπόσταση του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, του Άρη Βελουχιώτη, ο Βασίλης Μπισμπίκης μεταγγίζει ιστορικότητα στη θεατρική αφήγηση και αντίστροφα.

Ο Θανάσης Κλάρας, ο εμπνευστής και πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ που έμεινε στην ιστορία με το όνομα Άρης Βελουχιώτης, φέρει στην βιογραφία του έναν πόλεμο που στοιχειώνει την Ιστορία του 20ού αιώνα. Ταυτίστηκε με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ενάντια στη γερμανοϊταλική κατοχή και παρόλο που διαφωνούσε με τη συμφωνία της Βάρκιζας για την παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ δέχτηκε να την υπογράψει.

Λίγο μετά επιχείρησε να δημιουργήσει νέα ομάδα, ανασυγκροτώντας το ΕΑΜ, σε ένα μικρό αντάρτικο σχήμα, το Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας (ΜΕΑ), με τους πιστούς συντρόφους του. Το νέο μέτωπο δεν θα ανοίξει ποτέ, ενώ η αντίστροφη μέτρηση για τον Άρη έχει αρχίσει. "Την αλήθεια ο καθένας τη χρησιμοποιεί από τη δική του σκοπιά. Εκείνη όμως δεν αλλάζει θέση. Ο χρόνος τη δικαιώνει", τον ακούμε να λέει στο έργο της Σοφίας Αδαμίδου μέσα από το οποίο σκιαγραφούνται οι τελευταίες φάσεις της ζωής του και οι βαθύτερες σκέψεις του.

Δεν είναι εύκολο να προχωρήσει κανείς στην αναμέτρηση με ένα αιματηρό παρελθόν και να περάσει από την ατομική τραυματική εμπειρία στο σοκ της συλλογικής θέασης μέσω του θεάτρου. Η Σοφία Αδαμίδου καταγράφει όλο όσα άκουσε και διάβασε γύρω από την προσωπικότητα του Άρη Βελουχιώτη την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου Πολέμου, φιλτράροντάς τα με την προσωπική της ματιά. Ένα έργο σαν το δικό της μπορεί να μετατραπεί σε θέατρο που κατασκευάζει ή παράγει ιστορία και μνήμη αλλά ο στόχος της δεν είναι μόνο αυτός.

Ο θεατής σαφώς και γίνεται μάρτυρας ιστορικών στιγμών, όμως παρατηρώντας την προσεκτική, φορτισμένη συναισθηματικά σκηνοθετική προσέγγιση του Βασίλη Μπισμπίκη φαίνεται πως κοινή πρόθεση δική του και της συγγραφέα είναι να στοχαστούμε μαζί με έναν διαχρονικό χαρακτήρα, έναν αγωνιστή που πίστεψε και πάλεψε για τα ιδανικά του, να κοιτάξουμε την ψυχή ενός άντρα που αναλογίζεται τα λάθη και λυγίζει τη στιγμή που παίρνει στα χέρια του το κεφάλι-τρόπαιο του νεκρού συντρόφου και φίλου του Τζαβέλα.

Η παράσταση συνθέτει μια πτυχή της Ιστορίας και αναψηλαφεί την ψυχολογική κατάσταση του Άρη, ανεβάζοντας στη σκηνή έναν ηθοποιό που σε σοκάρει με τη φυσική ομοιότητα του με εκείνον. Το παράστημα και η φυσιογνωμία του Τάσου Σωτηράκη σε υποβάλλουν από το πρώτο λεπτό που μπαίνει στη σκηνή κρατώντας ένα φανάρι. Με έναν πιο αργό ρυθμό στην αρχή και πιο συμπυκνωμένο περίπου από τη μέση της παράστασης, σχηματίζει τα κομμάτια μιας ζωής ενώ πίσω του προβάλλονται στιγμιότυπα από αληθινά περιστατικά της πολυτάραχης εκείνης εποχής.

Η θεµελιακή σχέση αφήγησης-αναπαράστασης, εικόνας-πραγµατικότητας διατηρείται σε όλη τη διάρκεια αυτού του βιωματικού διαλόγου με τον ήρωα. Ο Σωτηράκης ακολουθεί με φοβερή ένταση τις ψυχολογικές διακυμάνσεις του Άρη όταν έρχεται αντιμέτωπος με την απώλεια των αξιών, του οράµατος και του συλλογικού ονείρου… Δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε καλύτερη μουσική από αυτήν που έγραψαν οι Villagers of Ioannina City αλλά ούτε και καλύτερο φινάλε με τον ηθοποιό να ανάβει τα φώτα και να μας υπενθυμίζει πως όλα μπορεί να είναι… θέατρο.

CARTEL Λεγάκη 7, Ρέντη, 6939898258. Διάρκεια: 80’.