Καθώς το θέμα του στρέφεται γύρω από το δίπολο φτώχεια - ευμάρεια, ο «Πλούτος» αποτελεί διαχρονικά, και ειδικά στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, δημοφιλή σκηνοθετική επιλογή. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Νικίτα Μιλιβόγεβιτς προσήλθε με πολλές ιδέες, δεν τις ενορχήστρωσε όμως προς ένα ενιαίο αποτέλεσμα.
Με αιχμή του δόρατος μια αποφασιστική διασκευή του –δεύτερου μισού του– αριστοφανικού κειμένου, η παράσταση του Εθνικού διά χειρός του Σέρβου σκηνοθέτη καταθέτει ένα πικρό σχόλιο πάνω στα αρχικά του θέματα. Η νέα εκδοχή έρχεται να διαφωνήσει με την αισιόδοξη λύση που προτείνει ο κωμωδιογράφος, διατυπώνοντας το εξής ερώτημα: «Ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό γι’ αυτήν την άνευ κόπου πλουσιοπάροχη ζωή;»
Στο πρωτότυπο η θεραπεία του τυφλού Πλούτου αποκαθιστά την οικονομική δικαιοσύνη: ο Χρεμύλος και οι έντιμοι συμπολίτες του επιβραβεύονται με αγαθά, οι άτιμοι περιθωριοποιούνται και ο θεός επανέρχεται στη θέση του ως προστάτης του δημόσιου ταμείου της πόλης. Στην εκδοχή του Μιλιβόγεβιτς τα πράγματα αλλάζουν άρδην από την ίαση του Πλούτου κι έπειτα, καθώς επιβεβαιώνονται οι «προφητείες» της Πενίας. Ο Χρεμύλος και οι φίλοι του καταλήγουν να διάγουν βίο μαλθακότητας και τεμπελιάς και αποστρέφονται τη μοναδική φωνή της λογικής, τον Δίκαιο, ο οποίος επιμένει να τους θέτει ενοχλητικά ερωτήματα για το μέλλον, που προδιαγράφεται αβέβαιο μετά την –άγνωστο για πού– αναχώρηση του Πλούτου.
Καλοδεχούμενη ή όχι αυτή η ανακατασκευή του πρωτότυπου, δεν εντάχτηκε πάντως σε ένα ομοιογενές σύνολο. Ο Μιλιβόγεβιτς είχε πολλές ιδέες, ερμηνείας κι αισθητικές, και τις συμπεριέλαβε τελικά όλες στην παράσταση, με αποτέλεσμα τη δυσαρμονία και την ανισομέρεια. Το έργο π.χ. ξεκινάει «αναμενόμενα» αλλά διασκεδαστικά, με έμφαση στις φαρσικές ποιότητες που προκύπτουν από την τυφλότητα του Πλούτου και τη σχέση του διδύμου αφέντης - δαιμόνιος δούλος.
Εδώ η πρωταγωνιστική τριάδα είναι απολαυστική: ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος ως Πλούτος, ο Στέλιος Ιακωβίδης ως Καρίων και ιδιαίτερα ο Γιώργος Γάλλος, ο οποίος επιδεικνύει απολαυστική –και απρόσμενη– κωμική δεινότητα στον ρόλο του Χρεμύλου. Η οπτική αυτή θα ξεχαστεί αργότερα, όταν για την πρόκληση του κωμικού ο σκηνοθέτης θα στραφεί σε άλλες λύσεις, εφευρίσκοντας ρόλους ή διακωμωδώντας διά της μεγέθυνσης τους υπάρχοντες, με ευρήματα που ξεκινούν ωραία, αλλά ξεχειλώνουν σε στιγμές (όπως ο Ασκληπιός που χτίζεται εξολοκλήρου πάνω στο εύρημα των λατινικών).
Η αισθητική δυσαρμονία, ιδιαίτερα αντιληπτή κατά τη μετάβαση από το ένα μέρος στο άλλο προς όφελος του σκηνοθετικού «μηνύματος», παρατηρείται και στην υποκριτική, καθώς οι ηθοποιοί δείχνουν ο καθένας να αναπαράγει τον «κώδικά» του (χαρακτηριστικότερος ο Γιάννης Κότσιφας, που θύμισε στον ρόλο του Ασκληπιού τις εμφανίσεις του στις παραστάσεις της Κιτσοπούλου). Μεταξύ όλων αυτών ο Χορός, αποτελούμενος από Έλληνες και Σέρβους, έδωσε μεν στίγμα με τη βαλκανική μουσική του και βήμα για ωραία αστεία πάνω στις διαφορετικές εθνικότητες και γλώσσες, πρόσθεσε όμως ακόμη μία αισθητική παράμετρο στην ήδη ετερόκλητη παράσταση.
Οι επόμενες στάσεις της περιοδείας είναι οι εξής: Θέατρο Πέτρας (30/8), Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας (2/9), Ηρώδειο (10/9) και Κηποθέατρο Παπάγου (14/9). Διάρκεια: 110΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Πλούτος
Κοινωνικό σχόλιο για την κινητήρια δύναμη του κόσμου, το χρήμα, που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και αδικεί τους φτωχούς. Με τη διαφορά ότι στο αριστοφανικό έργο το δίκαιο αποκαθίσταται.
